Ζείς μαζί του και είσαι ευτυχισμένη. Πετάς στα σύννεφα, στο κάθε δευτερόλεπτο μαζί του. Νιώθεις τί θέλει να σου πει, πριν καν σου το εκφράσει με κουβέντες...απλά κοιτάζοντας μες τα δυο του μάτια. Αγαπάς. Αγαπάς σαν να΄ναι η πρώτη φορά και η μοναδική. Είσαι έτοιμη να θυσιάσεις ό,τι κι αν σου ζητήσει, για χάρη του, για να είναι καλά εκείνος, και να είστε καλύτερα και οι δυο σας σ΄αυτή τη σχέση. Δίνεσαι σ'εκείνον, με όλο σου το είναι. Όλα είναι καλά, όταν οι δυο σας είστε καλά...
Δε γίνεται όμως πάντα να πηγαίνουν όλα καλά... Υπάρχουν και στιγμές, που, είτε το θέλεις είτε όχι, δε θα είναι όλα τέλεια. Ίσως και για ασήμαντους λόγους. Ίσως πάλι, και για σοβαρούς λόγους, που κατέληξαν σοβαροί, ξεκινώντας απο κάτι ασήμαντο, κάτι μικρό. Και χάνεις τη γη κάτω απ' τα πόδια σου. Νιώθεις....μάλλον, δε νιώθεις... δε νιώθεις τίποτα, δε θέλεις να νιώσεις τίποτα. Γιατί ξαφνικά αισθάνεσαι "μόνη", "μισή", "άδεια"... Θέλεις να δείχνεις δυνατή, κι ας πονάς. Γι'αυτό και προτάσσεις μπροστά τον εγωισμό σου και την άρνηση ως μηχανισμους άμυνας. Ως πότε όμως; Ώσπου να ξεσπάσει κι εκείνος. Τότε είτε το θες είτε όχι, εκτός από "μόνη" "μισή" και "άδεια", νιώθεις και "αδύναμη"... Και αυτό είναι το χειρότερο σημείο.. Γιατί σκέφτεσαι: Για να ξεσπάει εκείνος, το στήριγμά σου, αυτός που είναι πάντα δυνατός και για τον ίδιο αλλά και για σένα, εσύ, τι πρέπει να κάνεις δηλαδή;;... Και ξεσπάς. Απο'κει που στεκόσουν σαν παγωμένη και απρόσιτη συναισθηματικα, έπαθες αυτό που προσπαθούσες να αποφύγεις απο την αρχή: Κατέρρευσες...
Και από εκείνη τη στιγμή τα δάκρυα δε σταματάνε να κυλάνε, θυμώνεις μαζί του που με το φέρσιμό του σε έκανε να τρομάξεις αντικρύζοντας έναν "ξένο" , θυμώνεις με σένα που δε στάθηκες αρκετά ικανή να δείξεις δυνατή και να συγκρατήσεις τα συναισθήματά σου. Και κλαίς. Με λυγμούς. Κι εκείνος, τρομάζει βλέποντάς σε σ'αυτή την κατάσταση, και σε πλησιάζει για να ηρεμήσεις. Ίσως και να σκέφτεται εκείνη τη στιγμή "τί έκανα"... Ίσως και όχι... Και σε πλησιάζει για να σ΄αγκαλιάσει, αλλά εσύ, τρομαγμένη απ τη συμπεριφορά του, τον σπρώχνεις. Κι εκείνος σε κρατάει για να μη φύγεις μακριά. Αδύναμη να τον διώξεις, (τον αγαπάς, γαμώτο, τον αγαπάς) μένεις εκεί και κλαίς στα χέρια του. Και οι σκέψεις τρέχουν σαν χείμαρρος στο μυαλό σου. Λέξεις. Που εκφράζουν το πως νιώθεις. Και συνεχίζεις να κλαις. Νομίζεις ότι άνοιξες ξαφνικά τη "βρύση" των ματιών σου, και δεν μπορείς να την κλείσεις...με κανέναν τρόπο.
Νιώθεις την ανάγκη να γίνεις ψυχρη και απόμακρη, για να του δείξεις αυτό που δε μπορεις να του πεις με λόγια: "Κοίτα τί μου έκανες..!" . Λέξεις που σου ξεστόμισε ίσως άθελά του, πάνω στα νεύρα του, σου βασανίζουν ακόμα το μυαλό... : "ίσως έπρεπε να προσφέρω λιγότερα...ίσως δεν έπρεπε να σου δώσω τόσα πολλά...λάθος μου" . Δηλαδή δεν αξίζεις τίποτα; Δηλαδή δεν προσφέρεις εσύ τίποτα; Δηλαδή τί;;... Τώρα, σε κρατάει και σου ζητά συγγνώμη, μα μάταια. Μπορεί να του λες οτι τον συγχωρείς, αλλά δε μπορείς να ξεχάσεις... Γιατί, μια γυναίκα ποτέ δεν ξεχνά. Δεν ξεχνά τα καλά, πόσο μάλλον τα άσχημα. Ποτέ. Και σου λέει πόσο σ'αγαπά και σε χρειάζεται, το ξέρεις, και ξέρεις ότι νιώθεις κι εσύ το ίδιο, όμως εκείνη τη στιγμή είσαι σαν ένα τρομαγμένο κουτάβι, κουρνιασμένο στην αγκαλιά εκείνου που το "χτύπησε". Σαν χαμένη, δεν ξέρεις τι να κάνεις, τι να πείς, πως ν'αντιδράσεις. Και μένεις εκεί. Σκέφτεσαι οτι τον μισείς και ταυτόχρονα οτι τον λατρεύεις. Οτι θες να τον σπρώξεις κ να τρέξεις μακριά του και ταυτόχρονα οτι δε θες να σ' αφήσει ποτέ. Όμως πονάς. Για τα λόγια που σου είπε. Και ξέρεις οτι θα περάσει λίγος καιρός μεχρι να αρχίσεις να νιώθεις πάλι καλά. Το ξέρεις.. Όπως ξέρεις επίσης ότι τον αγαπάς και δε μπορείς χωρίς εκείνον. Οπότε, ακόμα κι αν σε πόνεσε, για χάρη του, θα συμφωνήσεις με τον εαυτό σου οτι πρέπει να το ξεπεράσεις όσο πιο γρήγορα μπορείς. Για να είστε και πάλι καλά. Μαζί. Γιατί έτσι αγαπάνε οι γυναίκες.....
Λουιζα
Αναρτήσεις
