Αγάπη, στην πιο αγνή της μορφή...

Αγάπη... Ένα τόσο αγνό συναίσθημα, τόσο ατόφιο. Τόσο μαγικό, σοβαρό και παιδιάστικο ταυτόχρονα! Σου ξυπνά τον πραγματικό σου εαυτό, τον εαυτό που έχεις θαμμένο και καλά κρυμμένο κάτω από μια μάσκα που εσύ η ίδια έχεις επιλέξει για να αμύνεσαι, και για να μπορείς να διαπιστώνεις ποιος είναι αρκετά ικανός αλλά και άξιος να σου τη βγάλει και να αποκαλύψει το πραγματικό σου πρόσωπο, να κοιτάξει κατ' ευθείαν στην ψυχή σου... Γιατί, η "μάσκα" σου, μπορεί να δεχτεί πολλά χτυπήματα και να μείνει αναλλοίωτη. Στον πραγματικό σου εαυτό όμως, μια απλή γρατζουνιά φαντάζει με πληγή που δε σταματά να αιμορραγεί. Γιατί, ο πραγματικός σου εαυτός, είναι σαν ένα παιδί. Tο παιδί που κρύβεις μέσα σου, το παιδί που προστατεύεις για να μη το πληγώσει ποτέ κανείς!

Εκεί μέσα βαθιά, κρύβεις το αληθινό συναίσθημα της αγάπης, τις αθώες σκέψεις, τα πραγματικά και αναλλοίωτα αισθήματα. Και όλα αυτά, είσαι έτοιμη να τα προσφέρεις απλόχερα, με όλη σου την ψυχή και όλο σου το είναι, σ' εκείνον που επιτέλους κατόρθωσε να δει κάτω απ' τη "μάσκα" σου. Σ' εκείνον που κατάφερε να τρυπήσει με τα μάτια του κατ' ευθείαν την ψυχή σου! Του χαρίζεις την καρδιά σου, παραδίνεσαι σ' αυτόν, του δίνεσαι ολοκληρωτικά. Νιώθεις να σε κατακλύζουν ταυτόχρονα τόσα πολλά και διαφορετικά συναισθήματα! Νιώθεις την Ευτυχία, που επιτέλους κάποιος μπόρεσε να δει ποια πραγματικά είσαι και να σε εκτιμήσει αποκλειστικά και μόνο γι' αυτό! Νιώθεις και το Φόβο, το Φόβο της απώλειας του ανθρώπου εκείνου. Αισθάνεσαι πως τον Εμπιστεύεσαι τόσο πολύ, που, ενδόμυχα ακούς τους ψιθύρους της Αμφιβολίας, να σου λένε: "'Ισως όλα αυτά είναι ένα καλοφτιαγμένο όνειρο και τίποτα παραπάνω!". Ξέρεις πως όλα αυτά που ζεις μαζί του είναι πολύ τέλεια για να είναι πραγματικά! Κι όμως, είναι! Ζεις την πραγματική Αγάπη,(ναι, με κεφαλαίο το Α!), στην πιο αγνή της μορφή!

Και ξαφνικά, αλλάζεις! Ή μάλλον, νομίζεις πως αλλάζεις! Στην ουσία γίνεσαι αυτή που έπρεπε να είσαι πάντοτε, όμως το έκρυβες κάτω από το κάλυμμα της μάσκας σου. Δίνεις τα πάντα, χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση, γίνεσαι ένα μ' εκείνον όταν τον αγκαλιάζεις, αισθάνεσαι αβάσταχτο το να είσαι μακριά του, ζεις για τη στιγμή που θα τον δεις! Λες "σ' αγαπώ!", και το αισθάνεσαι τόσο βαθιά μέσα σου, νιώθεις πως κάθε σου κύτταρο ξεχειλίζει από την αγάπη που έχεις για τον άνθρωπό σου! Και το σημαντικότερο είναι πως είσαι πραγματικά ευτυχισμένη γιατί γνωρίζεις πως κι εκείνος είναι εκεί για σένα, σ' αγαπάει όσο τον αγαπάς. Μπορεί και περισσότερο, ποιος ξέρει; Θέλει να σε κάνει πάντα να χαμογελάς, όπως θέλεις να κάνεις κι εσύ για εκείνον! Αλληλοσυμπληρώνεστε! Πιστεύεις πια στη φράση που είπε κάποτε ο Αριστοτέλης περί αγάπης, πως "η αγάπη αποτελείται από μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα".

Είσαι η πρώτη του σκέψη όταν ξυπνά το πρωί, και είναι η τελευταία σου σκέψη λίγο πριν κοιμηθείς! Καταλαβαίνει απόλυτα ο ένας τι σκέφτεται ο άλλος, απλά και μόνο με μία ματιά. Σιωπηλή επικοινωνία, πλήρη, απόλυτη ταύτιση μ' εκείνον που πια αποτελεί το άλλο σου μισό, το άλλο σου "εγώ". Δε σε νοιάζει που δεν είσαι κρυμμένη κάτω απ' τη μάσκα σου πλέον, γιατί δε νιώθεις εκτεθειμένη πια! Νιώθεις την απόλυτη ευτυχία, που υπάρχει εκείνος και σε θέλει, σε χρειάζεται και σ' αγαπάει, γι' αυτό ακριβώς που είσαι! Ξαφνικά όλος σου ο κόσμος έχει γίνει εκείνος, πετάς στα ουράνια, σε κατακλύζει μια απερίγραπτη αισιοδοξία και τόσα πολλά θετικά συναισθήματα, δε σε ενδιαφέρει τίποτ'άλλο, δεν ανησυχείς για τίποτα! Μόνο χαίρεσαι, που εισέβαλε στη ζωή σου και της έφερε μια τόσο γλυκιά αναστάτωση...

Του προσφέρεις ό,τι έχεις και δεν έχεις, παραδίνεσαι ολοκληρωτικά στα δυο του χέρια। Σκέφτεσαι τρελά πράγματα, ίσως ότι θα μπορούσες να δώσεις και την ίδια σου τη ζωή για τον εκλεκτό της καρδιάς σου, αφού εκείνος πια αποτελεί τη ζωή σου και δεν μπορείς να φανταστείς μια μέρα της καθημερινότητάς σου χωρίς τον άνθρωπό σου μέσα σ' αυτή. Αποτελεί κομμάτι σου σημαντικό, μοναδικό και αναπόσπαστο! Του αφιερώνεις το είναι σου, ψυχή και σώμα, είσαι ερωτευμένη, τον αγαπάς με όλη σου την καρδιά! Και το μόνο που, υποσυνείδητα, εύχεσαι, είναι: "Θεέ μου, κάνε να μη τελειώσει ποτέ αυτό σε παρακαλώ! Κάνε να κρατήσει για ΠΆΝΤΑ!!"...


~L~

Μοναξιά...απο φόβο ή επιλογή;

Τι ειναι η μοναξιά; Η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα, και τις περισσότερες φορές τα συναισθήματα δύσκολα περιγράφονται με λέξεις... Συνήθως απλά προσδιορίζονται. "Στη μοναξιά των κάμπων με βαμβάκι" που λέει και ο Κολτές. Ή "η μοναξιά της μεγαλούπολης", "η μοναξιά του έρωτα" και λοιπές μοναξιές... Νομίζω ότι είναι το ισχυρότερο συναίσθημα στον κόσμο. Ίσως πιο ισχυρό ακόμα κι από την αγάπη. Η μοναξιά είναι όλα τα συναισθήματα μαζί. Άγχος, φόβος, χαρά, ευτυχία, στεναχώρια, πόνος, ανακούφιση, ανάγκη, αγάπη, έρωτας, μίσος, πάθος.... μοναξιά είναι τα πάντα.

Οι μεγαλύτεροι ποιητές, συγγραφείς, διανοητές, έχουν ασχοληθεί μαζί της. Γιατί το αξίζει. Είναι σαν μια γυναίκα, που, όλοι κάποια στιγμή κάναμε παρέα μαζί της. Άλλοι την αγαπούν ακόμα και τώρα και είναι η καλύτερή τους φίλη. Άλλοι τη σιχαίνονται. Άλλοι και μόνο που ακούνε το όνομα της τρέμουν, δεν ξέρουν πως να αντιδράσουν... Όλοι όμως μιλούν και θα μιλούν πάντα για εκείνη. Το ίδιο κι εγώ, όντας άνθρωπος που πολλές φορές έχω καλέσει τη Μοναξιά για καφέ, θα ήθελα πολύ να μιλήσω για αυτή.

Αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές είμαι μόνη. Στο σπίτι; Στη γειτονιά; Στην πόλη, στη χώρα; Στον κόσμο, στη ζωή; Δεν μας ενδιαφέρει τόσο αυτό, όσο το ότι αυτή η στιγμή είναι μια στιγμή μοναξιάς. Μάλιστα μου αρέσει! Χαμογελώ γιατί ενώ ξέρω ότι είμαι μόνη, στην ουσία δεν είμαι. Είμαι με σένα. Εσύ, που είσαι στην απέναντι μεριά της οθόνης και διαβάζεις αυτό το κείμενο χαμογελάς. Τα χαμόγελα μας έγιναν γέφυρες επικοινωνίας... Εν τέλει θα έλεγα πως η μοναξιά, είναι η έμπνευση για να αναζητήσεις τους άλλους, και να έχεις κάτι να τους δώσεις, κάτι ουσιαστικό να μοιραστείς. Καλώς όρισες λοιπόν στον κόσμο των μοναχικών στιγμών, αλλά όχι των μοναχικών ανθρώπων.

Γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν να μένουν μόνοι; Κάποιοι ίσως γιατί το έχουν ανάγκη, πού και πού είναι καλό να ξοδεύει κανείς χρόνο με τον εαυτό του. Ο χρόνος αυτός είναι πραγματικά ουσιαστικός, πολύτιμος... Χαμένος χρόνος είναι μόνο εκείνος που δεν ένιωσες “κάτι”. Δεν αισθάνθηκες, δεν άκουσες, δε σκέφτηκες. Κάθε τι που ζείς, είτε σε κάνει ευτυχισμένο, είτε δυστυχισμένο, είναι κέρδος για'σένα. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που εξηγούν γιατί οι άνθρωποι προτιμούν τη μοναξιά. Λόγοι διαφορετικοί για τον καθένα, λόγοι που επιλέγει ο καθένας βάση του χαρακτήρα του και των προσωπικών του βιωμάτων. Προσωπικά θα χώριζα αυτους τους ανθρώπους σε δυο κατηγορίες: σ'εκείνους που μένουν μόνοι απο επιλογή , και σ'εκείνους που μένουν μόνοι απο φόβο.

Θα μιλήσω λιγότερο για την πρώτη κατηγορία, αφού στην ουσία η δεύτερη είναι που απασχολεί τους περισσότερους απο εμάς. Οι άνθρωποι που μένουν μόνοι απο επιλογή λοιπόν είναι συνήθως εκείνοι που θέλουν να περάσουν χρόνο με τον εαυτό τους, να "ηρεμήσουν". Είναι εκείνοι που θαυμάζει κανείς, γιατί η "μοναξιά" γίνεται το μονοπάτι που τους βοηθά να πετύχουν στόχους και όνειρα. Εχουν το χρόνο να σκεφτούν τί ακριβώς θέλουν, να εστιάσουν στις επιθυμίες τους, και να αναλώσουν όλη τους την ενέργεια στο να τις πραγματοποιήσουν. Είναι επίσης ο "δρόμος" που τους οδηγεί στο να ξαναβρούν τον εαυτό τους, τον εαυτό που είχαν "χάσει" με τη φθορά του χρόνου και των διάφορων καταστάσεων.

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος όπως προανέφερα. Οι άνθρωποι που προτιμούν να μείνουν μόνοι, απο φόβο. Τι φόβο; Φόβο της απόρριψης. Φόβο της έκθεσης των συναισθημάτων τους. Φόβο της απογοήτευσης, και όσο κι αν ακούγεται περίεργο, φόβο ακόμα και της ίδιας της μοναξιάς... Χρησιμοποιούν την "αποστασιοποίηση" ως μέσο διαφυγής απο την σκληρή πραγματικότητα που έχουν βιώσει και δε θέλουν να ξαναβιώσουν. Κρατάνε μια συνεχή άμυνα, μια ασπίδα, σε όσα συμβαίνουν γύρω τους, αποφεύγοντας μ'αυτό τον τρόπο να τους βλάψει το οτιδήποτε. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι, παρ'όλη την ευαισθησία τους, δείχνουν στους άλλους ένα διαφορετικό πρόσωπο, δυνατό, χαρούμενο, δυναμικό... Στην πραγματικότητα όμως αυτός είναι ο πολύ προσωπικός τους, ο δικός τους μηχανισμός άμυνας. Οι άνθρωποι που στρέφονται σε αυτό το είδος της μοναξιάς είναι κατα ένα μεγάλο ποσοστό όσοι έχουν βιώσει έντονα την απόρριψη και την απογοήτευση απο ανθρώπους που αγάπησαν πολύ. Έτσι, αποφασίζουν να "κλειδώσουν" τα συναισθήματά τους βαθιά μέσα τους, αποφασισμένοι να μη τα εξωτερικεύσουν ποτέ ξανά, με το φόβο οτι ίσως κάποτε κάποιος τους πληγώσει και πάλι.

Όμως αυτό είναι ένα απο τα μεγαλύτερα λάθη που μπορεί να κάνει κανείς... Δεν οφελεί σε τίποτα ο φόβος! Είναι μεγάλο προτέρημα να ξέρεις να χάνεις. Να χαμογελάς στον πανικό, να πέφτεις και να γελάς. Όπως έλεγε και κάποιος φίλος, αντί να γκρινιάζεις για το σκοτάδι, άναψε ένα κερί! Μην σταματήσεις να ελπίζεις και να ονειρεύεσαι για ό,τι καλύτερο στη ζωή σου. Μη σταματήσεις να δίνεις στους άλλους ό,τι έχεις μέσα σου! Να ξέρεις πως τα όνειρα χάνονται μόνο όταν τα παρατήσεις...Γιατί η ελπίδα είναι σαν ένα ουράνιο τόξο. Βγαίνει πάντα μετά την καταιγίδα και σου θυμίζει οτι η ζωή συνεχίζεται. Πρέπει όλοι να θυμόμαστε πως, κανένα παρελθόν δεν αξίζει ν' ακρωτηριάζει το παρόν!

Στη ζωή κάθε δυσκολία έρχεται για να πας ένα βήμα μπροστά। Βήμα στο βήμα, γίνεσαι ήρωας! Το να καταφεύγει κανείς στη μοναξιά μονο και μόνο επειδή φοβάται να εκδηλώσει τα συναισθήματά του και να πληγωθεί, δεν είναι λύση. Κάπου εκεί έξω υπάρχουν πλάσματα τόσο καθαρά που μας φτιάχνουν καθρέφτη, που είναι κι εκείνα το ίδιο φοβισμένα αλλά και παράλληλα το ίδιο αγνά... Χωρίς να μιλούν, μόνο με το βλέμμα, με το χαμόγελο, με μια αυθεντική λάμψη που έρχεται απο μέσα τους καταφέρνουν κι επικοινωνούν μαζί μας, αγγίζουν κατ'ευθείαν την ψυχή μας. Ανόητος στον έρωτα δεν είναι κανείς. Είσαι ανόητος απλά όταν δεν τον έχεις γνωρίσει, ζώντας στη μοναξιά. Αν έχεις καρδιά, πρέπει να μάθεις να τη χαρίζεις... Και αν ξέρεις να τη χαρίζεις, τότε πραγματικά λέγεσαι άνθρωπος!


Λουιζα