Εις την Εκθειασμένη Ιδέα της Εσωτερικής Ανυπαρξίας.

Ξημερώνει. Χάνεται ο κόσμος
oχι ο κόσμος γύρω σου, εδώ δε μετρούν οι άνθρωποι
o κόσμος μέσα σου.
Η ψυχή τυραννιέται, βράδια τώρα
αποζητώντας την ηρεμία.
Αιμορραγεί.
Ο πόνος αγάπη, η απόρριψη χάδι
και κλείνεσαι.
Φωνή δίχως φωνή.

Κάπως έτσι βασανίζομαι, οι λέξεις δεν αρκούν
μιλούν οι αισθήσεις, μιλούν οι εικόνες
οι λέξεις δε φτάνουν
μείναν λειψές, όπως και ο νους.
Κάπως έτσι βασανίζομαι.
Κάπως έτσι η ίδια μου η θάλασσα
χτυπά τα βράχια της ψυχής μου.
Θάλασσα φουρτουνιασμένη,
που ναυτικός στο πέρασμά του καταράστηκε.
Αυτή φταίει.
Τον έκλεψε από τους δικούς του αγαπημένους.
Κατάρα στη θάλασσα, κατάρα στο μυστήριό της
σε όλα εκείνα που κρατάει κρυμμένα.
Κατάρα στα κύματά της, που όσο ο καιρός περνά
φθείρουν τα βράχια της ψυχής
τα θρυμματίζουν, σκόνη.
Βράχια που τηνε κυκλώνουν,
η θέληση, η δύναμη.
Κάπου όμως, σκέφτεσαι,
Φταίνε κι αυτοί οι Άλλοι.

Αμάρτησε η ψυχή.
Έτσι είπε η σκέψη και την διέταξε
να βυθιστεί στη μελαγχολία.
Θλίψη.
Κομματιάζει και τον πιο τολμηρό.
Άβυσσος.
Χάνεται η ψυχή, δεν αρκεί η τόλμη.
Δεν αρκεί η πράξη όταν η σκέψη φαρμακώνεται.
Δεν φταίει η πράξη.
Τίποτα.
Σκέψη που τυλίγει εσένα, τυλίγει εμένα
και μας τραβάει στο βυθό.
Βυθό δίχως τέλος.

Έρως ο θάνατος.
Πάθος αλγεινό
Ίαση, γαλήνη αιώνια.

Για δες
Ηρεμεί η θάλασσα...είναι που φεύγει η ψυχή
Ταξιδεύει γαληνεμένη πια
γι' άλλες θάλασσες ελεύθερες
δίχως βράχια τριγύρω
Δίχως ναυτικούς, δίχως κύματα.
Δίχως ζωή.
Τίποτα δεν την ταράσσει πια, τίποτα δε την πονά.
Χάθηκε ο κόσμος
Όχι ο κόσμος γύρω σου, εδώ δεν μετρούν οι άνθρωποι.
Χάθηκε το μέσα, αυτό που έχει νόημα.
Αυτό που έχει αξία.
Χάθηκες εσύ.


~L~

Sarah Kane - Crave (Λαχταρώ)

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…
Και να σου κάνω τα ψώνια σου,
και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου,
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό,
και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου,
και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,
και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες,
και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,
και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου,
και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου,
και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου,
τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω,
ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και να ’μαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και να ’μαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και το’ να σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου,
και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες,
και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς
και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος,
τον άγγελο του δέντρου,
το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα,
και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδεια χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο,
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω,
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων,
τον τα πάντα πληρούντα,
τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
έρωτά μου για Σένα.


Για'Σενα...!!!
16 . 08 . 10
Σ.Λ.




...............








~L~