Ποίημα Χωρίς Όνομα...

Ανοίγει τα μάτια διστακτικά και ζει σε ξένο τόπο.
Μακριά από 'κείνους που αγαπά
και που τον θέλουνε εδώ,
κοντά τους να τον έχουνε.
Τι εγωιστές, θα πεί κανείς, μ΄αυτό τους φτάνει μόνο.
Αυτό θα΄ταν μοναχά ικανό,
να διώξει μακριά τον πόνο.


Φτάνει η ώρα που η θύμισή του
πρέπει να ταξιδέψει
στα χρόνια της ζωής του, τα παλιά, τα περασμένα
σε αναμνήσεις σκονισμένες
σε αγάπες και σε φίλους
που δεν εξέχασε ποτέ.
Όμως, γιατί τους καταράστηκες
-ακούς, κι εμένανε μαζί μ'αυτούς-
να ζούνε με το πένθος;
Μοίρα τους βαριά.
Έφυγες, πήγες μακριά
μα αλησμόνητα όλ' αυτά
που κάποτε ζήσαμε μαζί.
Της λήθης το νερό δεν θα το πιείς,
ούτε εσύ, ούτε κανείς.


Κι όλοι οι φίλοι οι αγαπημένοι
οι συγγενείς και οι γνωστοί,
δεν θα ξεχάσουνε ποτέ τους
εκείνον τον ιδιότροπο αλλά και λατρεμένο
τον άνθρωπο που πέρασαν μαζί του τα καλά
μα και τα άσχημα -που να,
κανείς δε τα προσέχει πια,
εκείνον που θα έχουνε κοντά τους με τη σκέψη
εκείνον που ούτε ο θάνατος τον παίρνει πια μακριά.


~L~