Και μιας που μπήκε χειμώνας από νωρίς, είπα να κάτσω να σκεφτώ τι το ξεχωριστό έχει που με κάνει να τον ερωτεύομαι κάθε φορά και περισσότερο. Μα είναι τόσα πολλά! Φοβάμαι πως αν επιλέξω μερικά, θα αδικήσω τα υπόλοιπα...ας κάνω μια προσπάθεια όμως.
Πάντα μου άρεσε ο μουντός και κρύος καιρός... Οι καλύτερές μου μέρες, ήταν και είναι από αρχές φθινοπώρου μέχρι και τέλη χειμώνα. Οι βροχές, τα σκόρπια κιτρινισμένα φύλλα στους δρόμους και στα πεζοδρόμια, η αίσθηση του να αναζητάς πάντα και παντού μια ζεστασιά! Όχι μόνο για το σώμα, αλλά και για την ψυχή σου... Ίσως το έχω συνδιάσει με μια περίοδο ανασυγκρότησης. Για όλους νομίζω θα μπορούσε να ισχύει... Σχολείο, σχολή, δουλειά, ανάλογα με το πρόγραμμα του καθενός, όλα μπαίνουν σε μια τάξη μετά το καλοκαίρι.
Ντύνεσαι με ρούχα ζεστά που σε αγκαλιάζουν, χουχουλιάζεις με τις ώρες στο κρεββάτι κάτω από το πάπλωμα που δε θες να αποχωριστείς, ακόμα και αν έχεις δουλειές να κάνεις. Μια κούπα ζεστής σοκολάτας είναι αρκετή για να σε κάνει να νιώσεις όμορφα, πόσο μάλλον όταν προτιμάς να την απολαύσεις δίπλα στο παράθυρο κοιτάζοντας τη βροχή, μυρίζοντας τη βροχή... Να ξυπνάς το πρωί για μπάνιο και να ανάβεις την καφετιέρα που σου ετοιμάζει τον καφέ όσο εσύ είσαι κάτω από το καυτό νερό...Τι πιο όμορφο από τη μυρωδιά του ζεστού γαλλικού τα πρωινά, που απλώνεται σε όλους τους χώρους του σπιτιού... τι πιο τέλειο, η μυρωδιά αυτή να μπλέκεται αρμονικά με νότες και χρώματα της αγαπημένης σου μουσικής, η οποία μπορεί να είναι λίγο απαλή και μελαγχολική, αλλά όπως συνηθίζεις να λες, "πάει με τον καιρό"! Κι έτσι η μέρα ξεκινά με σούπερ διάθεση.
Απολαμβάνω εξίσου τη μοναξιά, βρίσκω χρόνο και τον αφιερώνω σε 'μενα. Κάνω πράγματα που αγαπώ, αναζητώ τον εαυτο μου, διαβάζω βιβλία, ψάχνω νέα μουσικά ακούσματα που "πηγαίνουν με τον καιρό", όμορφες διασκευές, γράφω, σχεδιάζω, "δημιουργώ" οτιδήποτε υπάρχει σε σοκολατογλυκό (με μια μικρή αδυναμία στο σουφλέ σοκολάτας). Καμιά φορά κάνω και καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στη διακόσμηση του σπιτιού και αυτοσχεδιάζω... Φτιάχνω στον εαυτό μου ατμόσφαιρα, με φροντίζω. Ακόμα κι όταν αποφασίζω να κάνω μπάνιο στη γεμάτη ως επάνω μπανιέρα με άλατα και αφρόλουτρα, ανάβω κεράκια για να υπάρχει χαμηλός φωτισμός, και βάζω τη λίστα με τα τραγούδια που έχω φτιάξει από πριν. Νιώθω πως με αγαπώ περισσότερο, πως εγώ είμαι η καλύτερη φίλη μου, εγώ είμαι το άλλο μου μισό, για την ακρίβεια συνειδητοποιώ πως δεν είμαι μισό αλλά ένα, μονάδα, ακέραια κι ολόκληρη, ικανή να κάνω πράγματα για' μενα. Πάντα το γνώριζα, αλλά αυτή την εποχή μου βγαίνει πάντα αβίαστα και έντονα, ακόμα κι αν περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους που αγαπώ και μ'αγαπούν ολόκληρο το χρόνο!
Υπάρχουν βέβαια από την άλλη και στιγμές που μελαγχολώ, που σκέφτομαι πράγματα τα οποία με ρίχνουν, αναμνήσεις από περασμένους χειμώνες που έχουν φύγει πια μακριά. Όμως έχω μάθει και γίνομαι ένα με την εποχή, με τη σκοτεινιά και τη γλυκιά μελαγχολία της, κι έτσι, όπως οι χαμελαίοντες, περνάω κι εγώ διακριτικά απαρατήρητη μέσα από τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό το τελευταίο που τις άλλες εποχές πετυχαίνεις με περισσότερο κόπο, το χειμώνα γίνεται ευκολότερα...
Καμια φορά ξεχνάω επίτηδες την ομπρέλα στο σπίτι οταν πηγαίνω στο κοντινό σουπερ μαρκετ, με την ελπίδα οτι, στο γυρισμό, θα με βρει η βροχή στο δρόμο... Συχνά, στο λεωφορείο παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου περισσότερο απ'ότι συνήθως. Παρατηρώ επίσης και πράγματα που άλλοι ίσως να θεωρούν ανούσια παρατήρησης, όπως το σκούρο του ουρανού και τα άλλοτε νεφελώδη κι άλλοτε βαριά σύννεφά του, τα φύλλα των δέντρων όταν τα φυσάει ο αέρας, τους περαστικούς κλεισμένους στα παλτά και στις σκέψεις τους, τις σταγόνες της βροχής, καθώς γίνονται ένα με το έδαφος. Με μαγεύουν όλα αυτά, και, μέχρι κι αυτή τη στιγμή που τα γράφω, δεν μου είναι απλό να εξηγήσω το γιατί. Απλά τα αγαπώ!
Το κλίμα της παρέας γίνεται ακόμα πιο θερμό επίσης. Μεσημεριανοί καφέδες σε μικρά και ζεστά μαγαζιά με παλιούς φίλους, συγκεντρώσεις σε σπίτια αγαπημένων προσώπων για κουβεντούλα επιτραπέζια και ταινίες, ήρεμα Σαββατοκύριακα ρομαντικής φύσης, και πάει λέγοντας. Το επιζητάς, σου λέω. Αυτό το ζεστό, που θα σε κάνει να "προστατεύεσαι" από το κρύο... Να μην αναφέρω τις χειμερινές εξορμήσεις σε χιονισμένους προορισμούς... Κρασί, τζάκι, φαγητό, καλή παρέα, και ένα τοπίο ντυμένο στα λευκά... Τι πιο ωραίο! Χιόνι μέχρι εκεί που μπορεί να φτάσει το μάτι σου. Χιονισμένα σπίτια, χιονισμένες βουνοκορφές, δέντρα στα λευκά! Πόση αντίθεση κουβαλάει αυτό το λευκό! Η τρέλα και η γαλήνη μαζί, η αγνότητα της φύσης... Μακάρι να δούμε και φέτος καμιαν άσπρη μέρα!
Α, κι έλεγα τι ξέχασα... Σινεμά, σινεμά και σινεμά. Ειδικά αν οι νέες ταινίες είναι και αξιόλογες. Και το αχνιστό ποπ-κορν να τελειώνει μέσα στο πρώτο τέταρτο. Να ανάβεις την ξυλόσομπα για να ψήσεις κάστανα. Στρώσιμο χαλιών, πράγματα που δε χρειάζεσαι αλλά αγοράζεις, μόνο και μόνο για να κάνεις πιο ζεστό το κλίμα του σπιτιού και να μη μπορείς να ξεκολλάς μετά από 'κει μέσα. Βόλτες με το αυτοκίνητο μέσα στη βροχή, αργά τις νύχτες. Αυτό που, είσαι έτοιμος να πέσεις για ύπνο και στα καλά καθούμενα χωρίς καν να αλλάξεις ρούχα, βάζεις τα αθλητικά σου, παίρνεις και το μπουφάν σου, και όπου σε βγάλει ο δρόμος... είτε είσαι μόνος, είτε με παρέα. Αλλά όχι λόγια. Μόνο χαμηλή μουσική, σε συνδιασμό με τον ήχο της βροχής που πέφτει στο αυτοκίνητο, καθώς εσύ απολαμβάνεις τη βόλτα... κλείνεις υπέροχα τη μέρα σου έτσι.
Τελευταία, η αγκαλιά. Η ζεστασιά σε όλο της το μεγαλείο... η συντροφικότητα, η αγάπη. Το φιλί, εκείνο που σε γεμίζει ενέργεια, που σε κάνει να καις, παρ' όλο το κρύο. Το φιλί στο σπίτι, το φιλί στη βροχή. Χωρίς ομπρέλα. Ίσως να κάνω και λάθος, αλλά προσωπικά πιστεύω πως οι αισθήσεις το χειμώνα ενεργοποιούνται στο φούλ. Όλα όσα ένιωθεις το καλοκαίρι, τώρα τα νιώθεις επί δέκα, πιο έντονα, πιο δυνατά... "πάει με τον καιρό".
Πραγματικά είναι τόσα πολλά που θέλω να γράψω, όμως οι λέξεις φαντάζουν τόσο λίγες μπροστά στις στιγμές... Σε όλες αυτές τις στιγμές που κρύβονται μέσα στα πολύχρωμα σκουφάκια και τα κασκόλ, στις ζεστές χνουδωτές κάλτσες, στη συλλογή μου από περίεργες κούπες (πως αλλιώς θα τιμήσω όπως πρέπει τον γαλλικό και τη σοκολάτα άλλωστε!), στα στοιβαγμένα βιβλία, στα πουλόβερ με τα έντονα χρώματα, στις ομπρέλες που χάνω/δίνω/ξεχνάω/σπάω κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση κάθε χρόνο... σε όλα αυτά που κάνουν τη μέρα μου, μέρα χειμώνα, δική μου μέρα, ξεχωριστή, γεμάτη, όμορφη, ζωντανή ακόμα κι αν τυχαίνει καμιά φορά η διάθεσή μου να μην είναι στα ουράνια. Η κάθε μέρα είναι μοναδική, και μένει μέσα μου.
Κάπου εδώ σταματάω να γράφω, πολλά είπα. Ίσως δεν είπα και τίποτα...
Είμαι παιδί του φθινοπωροχειμώνα, τέλος! Όλες οι εποχές έχουν τις ομορφιές τους, δε λεω (εκτος από την άνοιξη που με πιάνει από την αρχή της μέχρι το τέλος της η αλλεργία μου- αλλά έχω γενέθλια οπότε κάπως αντισταθμίζεται). Το σίγουρο είναι ένα... Αγαπάμε χειμώνα, με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται!
Και δυο τραγουδάκια, έτσι, επειδή "πάνε με τον καιρό" (ναι, ναι, ξέρω, το αναφέρω συνεχώς)...
Adele - ο νέος μουσικός έρωτας...
...και Madrugada φυσικα...
Και πολλά πολλά πολλά ακόμα.......
Θα επανέλθω :)
~Λ~
Αναρτήσεις
