Όμορφο βίντεο, όμορφο τραγούδι...πρόσφατο κόλλημα.
Περίεργα συναισθήματα κατακλύζουν το μέσα σου στο άκουσμα των στίχων και της μουσικής, μα με το τέλος του το βίντεο σου αφήνει μια γεύση ελπίδας στα χείλη. Τι γεύση έχει η ελπίδα; Γλυκόπικρη, δεν μπορείς να πεις με σιγουριά. Μπορείς όμως να καταλάβεις πως είναι εκεί, πως έχει μια διαφορετική από τα συνηθισμένα, δική της υπόσταση, δική της υφή, δική της -αν και απροσδιόριστη ακόμα- γεύση.
Απροσδιόριστη... γιατί έχεις την ανασφάλεια πως και είναι εκεί και όχι. Φοβάσαι πως ίσως είναι απλά μια ιδέα μέσα στο μυαλό σου. Πως δε θα καταφέρεις με τίποτα να αντιληφθείς το νόημά της. Πως είσαι τόσο κοντά μα συνάμα τόσο μακριά. Από τι; Ούτε και γι' αυτό είσαι βέβαιος. Απλά είσαι εκεί. Βρίσκεσαι. Υπάρχεις. Καρτερείς μελαγχολικά. Να βγάλεις φτερά, να πετάξεις προς το φώς, να αγγίξεις τον ήλιο. Μέχρι και τα λουλούδια στρέφουν τα μάτια τους προς αυτόν, αφού είναι εκείνος που τους δίνει τη ζωή. Αλλά εσύ...εσύ αγαπάς το χειμώνα.
Τελικά τι είναι αυτό που καρτερείς; Τη ζωή να έρθει να σε τραβήξει από το χέρι. Και τι ελπίζεις; Να ακούσει κάποιος το ουρλιαχτό μέσα σου, και να σε ξυπνήσει επιτέλους από αυτόν το λήθαργο που φαντάζει αιώνιος.
Ίσως τελικά δεν έχει νόημα να παλεύεις να σωθείς όταν η θάλασσα σε τραβάει όλο και πιο πολύ στο βυθό της...ίσως πρέπει να αφεθείς, να νιώσεις με όλες σου τις αισθήσεις και αυτή την πλευρά, να πιάσεις πάτο, κι εκεί ανακτώντας τις δυνάμεις σου να δώσεις ώθηση για να βγεις ξανά στην επιφάνεια.
Εν αναμονή λοιπόν...
~L~
Αναρτήσεις
