Με τον καιρό θα συνειδητοποιήσεις πως ό,τι υπάρχει δικό σου έξω και γύρω από εσένα, που νομίζεις πως μπορείς να ελένξεις, μπορεί να συμβάλλει στην καταστροφή σου. Και θα το κάνει. Ό,τι υλικό αγαπάς, άψυχο ή έμψυχο, θα έρθει η στιγμή που θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. Γι' αυτό σου λέω: Μην υπολογίζεις τίποτα έξω από εσένα. Και όχι, δεν εννοώ να γίνεις εγωιστής, γιατί και ο εγωισμός μια κτητικο-ελεγχόμενη αγάπη για το υπαρκτό σου Εγώ είναι, που το βλέπεις και ας μη το αγγίζεις...αγάπη κάθε άλλο παρά αληθινή ή ανιδιοτελής για την ακρίβεια. Κι αυτό μπορεί να σε καταστρέψει χειρότερα από όλα τα υπόλοιπα.
Αντιθέτως, ό,τι αγαπάς μάθε να το κάνεις Ιδέα και να το καταπίνεις, να θρέφεσαι από τα συστατικά του και να ζεις με αυτό, να σου χαράζει την πορεία ανοίγοντάς σου νέους δρόμους. Γιατί, όταν αυτό το κάτι είναι υπαρκτό στην υλική ζωή, φοβάσαι το χαμό του. Όταν όμως είναι φλόγα που καίει μέσα σου, γίνεται πνεύμα αθάνατο και κινητήρια ενέργεια. Γι' αυτό σου λέω. Μην αφήνεις τον εαυτό σου να γίνεται δέσμιος των ίδιων σου των "αναγκών"...αποδοχή, σημασία, αίσθημα του ανήκειν, του κατέχω, καθρεφτίσματα των σημαντικών αλλά και των λιγότερο σημαντικών Άλλων. Τι νόημα έχει η επίτευξη αυτών αν το μέσα σου είναι σε χαμηλότερα επίπεδα από το έξω σου; Κι όταν το μέσα σου ανέβει επίπεδα, τότε θα δεις πως το έξω σου δε θα σε νοιάζει με τον ίδιο τρόπο πια όπως κάποτε.
Κόψε τα δεσμά σου, και άσε τους καταπατητές του πνεύματός σου -συμπεριέλαβε και τον εγωιστικό εαυτό σου ως ένα τρίτο πρόσωπο έξω από το πραγματικό Εγώ σου σε αυτούς-, να προσπαθούν συνείδητα ή μη. Θα δεις. Θα μεταμορφωθούν σε άκακους ανθρώπους με θλιμμένα πρόσωπα, χαμένα στην απορία του γιατί εσύ να είσαι διαφορετικός από εκείνους. Ίσως η θλίψη τους μετατραπεί και σε θυμό, όταν θα συνεχίζουν να προσπαθούν να σε ενσωματώσουν στη μάζα τους αλλά εσύ θα χαμογελάς συμπονετικά και θα μένεις ακλόνητος συνεχίζοντας την πορεία σου.
Και τότε θα τους εξυψώσεις: Θα τους μεταμορφώσεις σε Ιδέα, θα τους ονομάσεις συγχώρεση,θα τους καταπιείς και θα χτίσεις λίγο ακόμα το πνεύμα σου, δίνοντάς του το μάθημα της Αγάπης και της Αποδοχής. Γιατί τελικά ό,τι δεν μπορεί να σε "δει", δεν μπορεί και να σε βλάψει. Γίνε λοιπόν αυτό που είσαι αλλά οι άλλοι δεν βλέπουν σε εσένα, και ζήσε απελευθερωμένος για το υπόλοιπο της ζωής σου. Σταμάτα, από αυτή τη στιγμή κιόλας, την αυτοκαταστροφή σου.
~Λ~
Αναρτήσεις
