Θα κοιμηθώ στην μεριά σου απόψε.
Θα με πάρει απ' το χεράκι σαν παιδί η μυρωδιά σου και θα περάσει μαζί μου το κατώφλι των ονείρων μου. Θα σου δείξω επιτέλους γιατί φοβάμαι να παραδοθώ μέχρι και στον ίδιο μου τον ύπνο τα βράδια. Γιατί ξυπνάω με αναφιλητά και από τα ίδια αναφιλητά με ξαναπαίρνει σχεδόν με τη βία ο ύπνος, σε μουσκεμένο μαξιλάρι.
Σήμερα θα γίνουμε θεατές του ίδιου έργου.
Το έχω δει τόσες φορές που έχω χάσει το μέτρημα. Κάθε φορά όμως θα νόμιζε κανείς πως είναι η πρώτη, παρατηρώντας τις αντιδράσεις μου. Εσύ όμως ανέκφραστος, σαν να έχεις βαρεθεί να το βλέπεις. Κι ας σου είναι εντελώς νέο. Εγώ το δείχνω σε σένα -επιτέλους βρήκα την ευκαιρία, μάζευα καιρό το κουράγιο που μου χρειαζόταν- κι εν τέλει καταλήγω να κρύβομαι φοβισμένη στην αγκαλιά σου, που της έχεις στρώσει με ιερότητα λόγια τρυφερά και φιλιά ακόμα πιο καθησυχαστικά. Και το έργο εσύ σαν να μην το είδες ποτέ. Πετυχημένη αλλαγή θέματος. Όπως πάντα.
Κι εγώ χάνομαι στα χέρια σου...
Κι αυτή η αγκαλιά, το ασφαλέστερο καταφύγιο κι ο πιο ψυχρός εκτελεστής μαζί. Θαρρείς πως έχεις τρελαθεί, γιατί όχι, δεν γίνεται μέσα σε μια μη ιδανική κατάσταση να μοιάζουν όλα ιδανικά όταν ντύνονται με τη δική σου φωνή. Πάει η λογική. Παράνοια. Απόγνωση. Πόνος. Τύψεις για τη σιωπηλή συνενοχή μου στην απόλαυση της εφήμερης κατάστασης ευτυχίας ανάμεσα στα χέρια σου. Θυμός για το εφήμερο της κατάστασης αυτής. Δάκρυα. Κρυφά. Ή καλύτερα, συγκρατημένα. Το κρυφά και το εσύ μαζί, δεν ταιριάζουν. Αντιδρούν. Κι επειδή δεν ταιριάζουν, μάθε κι αυτό: Συμβαίνει σπάνια και σε ιδιαίτερες περιστάσεις να νιώθεις τα χέρια που σ' αγκαλιάζουν, δρεπάνια που ξεσκίζουν τα σωθικά σου. Κι εσύ παγώνεις το χαμόγελο μη κυλήσει σταγόνα αίμα και χαθεί η στιγμή αυτή -λες και σύντομα δε θα γίνει παρελθόν. Αλλά γι' αυτό το Τώρα μας, μάθε, θα απαρνιόμουν μιαν Αιωνιότητα. Ίσως πάλι, το Τώρα μας να είναι και η ίδια η Αιωνιότητα...
Όχι, μη το χαλάς το τώρα.
Σώπασε και σφίξε τα λουριά. Θα ξεσπάσεις μετά, μόνη. Στο κενό που αιωρείσαι συνήθως τελευταίως. Κάπου ανάμεσα στο "καλά μωρέ" και το "ηρεμία, τα ίδια". Τα ίδια... ηρεμία. Σσσς, ήσυχα τώρα... Κοιμόμαστε.
Θα ξυπνήσω στη μεριά σου το πρωί. Σε μουσκεμένο μαξιλάρι.
Η μυρωδιά σου θα έχει πια χαθεί, και όλα θα ξαναγίνουν φυσιολογικά. Ίσως να περιπλανιέται ακόμα σε κάποιο όνειρο που νόμιζα πως σου κράταγα κρυφό, η αφελής. Καληνύχτα...κι όταν ξυπνήσω θα έχεις φύγει, είπα. Ξανά.
Σ'αγαπώ... Τώρα.
Καληνύχτα.
~Λ~
Αναρτήσεις
