Αλκυόνη Παπαδάκη - Το χρώμα του Φεγγαριού

..."Τι χρώμα έχει η λύπη;" Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. "Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;"

"Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλε."

"Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;"

"Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού."

"Τι χρώμα έχει η χαρά;"

"Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου."

"Και η μοναξιά;"

"Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξεδί."

"Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο. Να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις." Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του κι ακούμπησε στον φράχτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
"Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;"

"Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού", απάντησε το δέντρο.

"Τι χρώμα έχει ο έρωτας;"

"Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος."

"Έτσι ε, ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού", είπε το αστέρι. Κοίταξε μακριά στο κενό και δάκρυσε.

Αγάπη, στην πιο αγνή της μορφή...

Αγάπη... Ένα τόσο αγνό συναίσθημα, τόσο ατόφιο. Τόσο μαγικό, σοβαρό και παιδιάστικο ταυτόχρονα! Σου ξυπνά τον πραγματικό σου εαυτό, τον εαυτό που έχεις θαμμένο και καλά κρυμμένο κάτω από μια μάσκα που εσύ η ίδια έχεις επιλέξει για να αμύνεσαι, και για να μπορείς να διαπιστώνεις ποιος είναι αρκετά ικανός αλλά και άξιος να σου τη βγάλει και να αποκαλύψει το πραγματικό σου πρόσωπο, να κοιτάξει κατ' ευθείαν στην ψυχή σου... Γιατί, η "μάσκα" σου, μπορεί να δεχτεί πολλά χτυπήματα και να μείνει αναλλοίωτη. Στον πραγματικό σου εαυτό όμως, μια απλή γρατζουνιά φαντάζει με πληγή που δε σταματά να αιμορραγεί. Γιατί, ο πραγματικός σου εαυτός, είναι σαν ένα παιδί. Tο παιδί που κρύβεις μέσα σου, το παιδί που προστατεύεις για να μη το πληγώσει ποτέ κανείς!

Εκεί μέσα βαθιά, κρύβεις το αληθινό συναίσθημα της αγάπης, τις αθώες σκέψεις, τα πραγματικά και αναλλοίωτα αισθήματα. Και όλα αυτά, είσαι έτοιμη να τα προσφέρεις απλόχερα, με όλη σου την ψυχή και όλο σου το είναι, σ' εκείνον που επιτέλους κατόρθωσε να δει κάτω απ' τη "μάσκα" σου. Σ' εκείνον που κατάφερε να τρυπήσει με τα μάτια του κατ' ευθείαν την ψυχή σου! Του χαρίζεις την καρδιά σου, παραδίνεσαι σ' αυτόν, του δίνεσαι ολοκληρωτικά. Νιώθεις να σε κατακλύζουν ταυτόχρονα τόσα πολλά και διαφορετικά συναισθήματα! Νιώθεις την Ευτυχία, που επιτέλους κάποιος μπόρεσε να δει ποια πραγματικά είσαι και να σε εκτιμήσει αποκλειστικά και μόνο γι' αυτό! Νιώθεις και το Φόβο, το Φόβο της απώλειας του ανθρώπου εκείνου. Αισθάνεσαι πως τον Εμπιστεύεσαι τόσο πολύ, που, ενδόμυχα ακούς τους ψιθύρους της Αμφιβολίας, να σου λένε: "'Ισως όλα αυτά είναι ένα καλοφτιαγμένο όνειρο και τίποτα παραπάνω!". Ξέρεις πως όλα αυτά που ζεις μαζί του είναι πολύ τέλεια για να είναι πραγματικά! Κι όμως, είναι! Ζεις την πραγματική Αγάπη,(ναι, με κεφαλαίο το Α!), στην πιο αγνή της μορφή!

Και ξαφνικά, αλλάζεις! Ή μάλλον, νομίζεις πως αλλάζεις! Στην ουσία γίνεσαι αυτή που έπρεπε να είσαι πάντοτε, όμως το έκρυβες κάτω από το κάλυμμα της μάσκας σου. Δίνεις τα πάντα, χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση, γίνεσαι ένα μ' εκείνον όταν τον αγκαλιάζεις, αισθάνεσαι αβάσταχτο το να είσαι μακριά του, ζεις για τη στιγμή που θα τον δεις! Λες "σ' αγαπώ!", και το αισθάνεσαι τόσο βαθιά μέσα σου, νιώθεις πως κάθε σου κύτταρο ξεχειλίζει από την αγάπη που έχεις για τον άνθρωπό σου! Και το σημαντικότερο είναι πως είσαι πραγματικά ευτυχισμένη γιατί γνωρίζεις πως κι εκείνος είναι εκεί για σένα, σ' αγαπάει όσο τον αγαπάς. Μπορεί και περισσότερο, ποιος ξέρει; Θέλει να σε κάνει πάντα να χαμογελάς, όπως θέλεις να κάνεις κι εσύ για εκείνον! Αλληλοσυμπληρώνεστε! Πιστεύεις πια στη φράση που είπε κάποτε ο Αριστοτέλης περί αγάπης, πως "η αγάπη αποτελείται από μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα".

Είσαι η πρώτη του σκέψη όταν ξυπνά το πρωί, και είναι η τελευταία σου σκέψη λίγο πριν κοιμηθείς! Καταλαβαίνει απόλυτα ο ένας τι σκέφτεται ο άλλος, απλά και μόνο με μία ματιά. Σιωπηλή επικοινωνία, πλήρη, απόλυτη ταύτιση μ' εκείνον που πια αποτελεί το άλλο σου μισό, το άλλο σου "εγώ". Δε σε νοιάζει που δεν είσαι κρυμμένη κάτω απ' τη μάσκα σου πλέον, γιατί δε νιώθεις εκτεθειμένη πια! Νιώθεις την απόλυτη ευτυχία, που υπάρχει εκείνος και σε θέλει, σε χρειάζεται και σ' αγαπάει, γι' αυτό ακριβώς που είσαι! Ξαφνικά όλος σου ο κόσμος έχει γίνει εκείνος, πετάς στα ουράνια, σε κατακλύζει μια απερίγραπτη αισιοδοξία και τόσα πολλά θετικά συναισθήματα, δε σε ενδιαφέρει τίποτ'άλλο, δεν ανησυχείς για τίποτα! Μόνο χαίρεσαι, που εισέβαλε στη ζωή σου και της έφερε μια τόσο γλυκιά αναστάτωση...

Του προσφέρεις ό,τι έχεις και δεν έχεις, παραδίνεσαι ολοκληρωτικά στα δυο του χέρια। Σκέφτεσαι τρελά πράγματα, ίσως ότι θα μπορούσες να δώσεις και την ίδια σου τη ζωή για τον εκλεκτό της καρδιάς σου, αφού εκείνος πια αποτελεί τη ζωή σου και δεν μπορείς να φανταστείς μια μέρα της καθημερινότητάς σου χωρίς τον άνθρωπό σου μέσα σ' αυτή. Αποτελεί κομμάτι σου σημαντικό, μοναδικό και αναπόσπαστο! Του αφιερώνεις το είναι σου, ψυχή και σώμα, είσαι ερωτευμένη, τον αγαπάς με όλη σου την καρδιά! Και το μόνο που, υποσυνείδητα, εύχεσαι, είναι: "Θεέ μου, κάνε να μη τελειώσει ποτέ αυτό σε παρακαλώ! Κάνε να κρατήσει για ΠΆΝΤΑ!!"...


~L~

Μοναξιά...απο φόβο ή επιλογή;

Τι ειναι η μοναξιά; Η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα, και τις περισσότερες φορές τα συναισθήματα δύσκολα περιγράφονται με λέξεις... Συνήθως απλά προσδιορίζονται. "Στη μοναξιά των κάμπων με βαμβάκι" που λέει και ο Κολτές. Ή "η μοναξιά της μεγαλούπολης", "η μοναξιά του έρωτα" και λοιπές μοναξιές... Νομίζω ότι είναι το ισχυρότερο συναίσθημα στον κόσμο. Ίσως πιο ισχυρό ακόμα κι από την αγάπη. Η μοναξιά είναι όλα τα συναισθήματα μαζί. Άγχος, φόβος, χαρά, ευτυχία, στεναχώρια, πόνος, ανακούφιση, ανάγκη, αγάπη, έρωτας, μίσος, πάθος.... μοναξιά είναι τα πάντα.

Οι μεγαλύτεροι ποιητές, συγγραφείς, διανοητές, έχουν ασχοληθεί μαζί της. Γιατί το αξίζει. Είναι σαν μια γυναίκα, που, όλοι κάποια στιγμή κάναμε παρέα μαζί της. Άλλοι την αγαπούν ακόμα και τώρα και είναι η καλύτερή τους φίλη. Άλλοι τη σιχαίνονται. Άλλοι και μόνο που ακούνε το όνομα της τρέμουν, δεν ξέρουν πως να αντιδράσουν... Όλοι όμως μιλούν και θα μιλούν πάντα για εκείνη. Το ίδιο κι εγώ, όντας άνθρωπος που πολλές φορές έχω καλέσει τη Μοναξιά για καφέ, θα ήθελα πολύ να μιλήσω για αυτή.

Αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές είμαι μόνη. Στο σπίτι; Στη γειτονιά; Στην πόλη, στη χώρα; Στον κόσμο, στη ζωή; Δεν μας ενδιαφέρει τόσο αυτό, όσο το ότι αυτή η στιγμή είναι μια στιγμή μοναξιάς. Μάλιστα μου αρέσει! Χαμογελώ γιατί ενώ ξέρω ότι είμαι μόνη, στην ουσία δεν είμαι. Είμαι με σένα. Εσύ, που είσαι στην απέναντι μεριά της οθόνης και διαβάζεις αυτό το κείμενο χαμογελάς. Τα χαμόγελα μας έγιναν γέφυρες επικοινωνίας... Εν τέλει θα έλεγα πως η μοναξιά, είναι η έμπνευση για να αναζητήσεις τους άλλους, και να έχεις κάτι να τους δώσεις, κάτι ουσιαστικό να μοιραστείς. Καλώς όρισες λοιπόν στον κόσμο των μοναχικών στιγμών, αλλά όχι των μοναχικών ανθρώπων.

Γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν να μένουν μόνοι; Κάποιοι ίσως γιατί το έχουν ανάγκη, πού και πού είναι καλό να ξοδεύει κανείς χρόνο με τον εαυτό του. Ο χρόνος αυτός είναι πραγματικά ουσιαστικός, πολύτιμος... Χαμένος χρόνος είναι μόνο εκείνος που δεν ένιωσες “κάτι”. Δεν αισθάνθηκες, δεν άκουσες, δε σκέφτηκες. Κάθε τι που ζείς, είτε σε κάνει ευτυχισμένο, είτε δυστυχισμένο, είναι κέρδος για'σένα. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που εξηγούν γιατί οι άνθρωποι προτιμούν τη μοναξιά. Λόγοι διαφορετικοί για τον καθένα, λόγοι που επιλέγει ο καθένας βάση του χαρακτήρα του και των προσωπικών του βιωμάτων. Προσωπικά θα χώριζα αυτους τους ανθρώπους σε δυο κατηγορίες: σ'εκείνους που μένουν μόνοι απο επιλογή , και σ'εκείνους που μένουν μόνοι απο φόβο.

Θα μιλήσω λιγότερο για την πρώτη κατηγορία, αφού στην ουσία η δεύτερη είναι που απασχολεί τους περισσότερους απο εμάς. Οι άνθρωποι που μένουν μόνοι απο επιλογή λοιπόν είναι συνήθως εκείνοι που θέλουν να περάσουν χρόνο με τον εαυτό τους, να "ηρεμήσουν". Είναι εκείνοι που θαυμάζει κανείς, γιατί η "μοναξιά" γίνεται το μονοπάτι που τους βοηθά να πετύχουν στόχους και όνειρα. Εχουν το χρόνο να σκεφτούν τί ακριβώς θέλουν, να εστιάσουν στις επιθυμίες τους, και να αναλώσουν όλη τους την ενέργεια στο να τις πραγματοποιήσουν. Είναι επίσης ο "δρόμος" που τους οδηγεί στο να ξαναβρούν τον εαυτό τους, τον εαυτό που είχαν "χάσει" με τη φθορά του χρόνου και των διάφορων καταστάσεων.

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος όπως προανέφερα. Οι άνθρωποι που προτιμούν να μείνουν μόνοι, απο φόβο. Τι φόβο; Φόβο της απόρριψης. Φόβο της έκθεσης των συναισθημάτων τους. Φόβο της απογοήτευσης, και όσο κι αν ακούγεται περίεργο, φόβο ακόμα και της ίδιας της μοναξιάς... Χρησιμοποιούν την "αποστασιοποίηση" ως μέσο διαφυγής απο την σκληρή πραγματικότητα που έχουν βιώσει και δε θέλουν να ξαναβιώσουν. Κρατάνε μια συνεχή άμυνα, μια ασπίδα, σε όσα συμβαίνουν γύρω τους, αποφεύγοντας μ'αυτό τον τρόπο να τους βλάψει το οτιδήποτε. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι, παρ'όλη την ευαισθησία τους, δείχνουν στους άλλους ένα διαφορετικό πρόσωπο, δυνατό, χαρούμενο, δυναμικό... Στην πραγματικότητα όμως αυτός είναι ο πολύ προσωπικός τους, ο δικός τους μηχανισμός άμυνας. Οι άνθρωποι που στρέφονται σε αυτό το είδος της μοναξιάς είναι κατα ένα μεγάλο ποσοστό όσοι έχουν βιώσει έντονα την απόρριψη και την απογοήτευση απο ανθρώπους που αγάπησαν πολύ. Έτσι, αποφασίζουν να "κλειδώσουν" τα συναισθήματά τους βαθιά μέσα τους, αποφασισμένοι να μη τα εξωτερικεύσουν ποτέ ξανά, με το φόβο οτι ίσως κάποτε κάποιος τους πληγώσει και πάλι.

Όμως αυτό είναι ένα απο τα μεγαλύτερα λάθη που μπορεί να κάνει κανείς... Δεν οφελεί σε τίποτα ο φόβος! Είναι μεγάλο προτέρημα να ξέρεις να χάνεις. Να χαμογελάς στον πανικό, να πέφτεις και να γελάς. Όπως έλεγε και κάποιος φίλος, αντί να γκρινιάζεις για το σκοτάδι, άναψε ένα κερί! Μην σταματήσεις να ελπίζεις και να ονειρεύεσαι για ό,τι καλύτερο στη ζωή σου. Μη σταματήσεις να δίνεις στους άλλους ό,τι έχεις μέσα σου! Να ξέρεις πως τα όνειρα χάνονται μόνο όταν τα παρατήσεις...Γιατί η ελπίδα είναι σαν ένα ουράνιο τόξο. Βγαίνει πάντα μετά την καταιγίδα και σου θυμίζει οτι η ζωή συνεχίζεται. Πρέπει όλοι να θυμόμαστε πως, κανένα παρελθόν δεν αξίζει ν' ακρωτηριάζει το παρόν!

Στη ζωή κάθε δυσκολία έρχεται για να πας ένα βήμα μπροστά। Βήμα στο βήμα, γίνεσαι ήρωας! Το να καταφεύγει κανείς στη μοναξιά μονο και μόνο επειδή φοβάται να εκδηλώσει τα συναισθήματά του και να πληγωθεί, δεν είναι λύση. Κάπου εκεί έξω υπάρχουν πλάσματα τόσο καθαρά που μας φτιάχνουν καθρέφτη, που είναι κι εκείνα το ίδιο φοβισμένα αλλά και παράλληλα το ίδιο αγνά... Χωρίς να μιλούν, μόνο με το βλέμμα, με το χαμόγελο, με μια αυθεντική λάμψη που έρχεται απο μέσα τους καταφέρνουν κι επικοινωνούν μαζί μας, αγγίζουν κατ'ευθείαν την ψυχή μας. Ανόητος στον έρωτα δεν είναι κανείς. Είσαι ανόητος απλά όταν δεν τον έχεις γνωρίσει, ζώντας στη μοναξιά. Αν έχεις καρδιά, πρέπει να μάθεις να τη χαρίζεις... Και αν ξέρεις να τη χαρίζεις, τότε πραγματικά λέγεσαι άνθρωπος!


Λουιζα

"Η Τελευταια Σελιδα Του Ημερολογιου Μιας Ιστοριας Αγαπης: Ο Χωρισμος."

".....Θέλω να παίξω με τη φλόγα σου,κι ας καώ. Τι παράξενο συναίσθημα... Ακούγοντας τη μελωδία του Andre Rieu ο νους μου ταξιδεύει. Σε πράγματα που ίσως ποτέ σου δεν καταλάβεις, δε με πειράζει καθόλου όμως...Αλήθεια. Καθώς σταματάω να γράφω, παρατηρώ το μικρό αρωματικό κεράκι, το ροζ βιβλίο με το τριαντάφυλλο, θυμάσαι; Που μου είχες χαρίσει κάποτε, και πάνω γράφει "I Love You".. Η φλόγα του τρεμοπαίζει. Το μυαλό και τα μάτια μου θολά, συνεχίζουν να κοιτούν την οθόνη του υπολογιστή, και ακούγοντας αυτή τη μαγευτική, τη μαγεμένη μελωδία, τα δάχτυλά μου συνεχίζουν να πληκτρολογούν. Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα να γράφω χωρίς κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Εσύ καλύτερα από κάθε άλλον ξέρεις πόσο πολύ με εκτονώνει αυτό, πόσο με ηρεμεί να βγάζω μ'αυτό τον τρόπο από μέσα μου αυτά που με πνίγουν. Δε θέλω να δείξω κάτι έτσι, ούτε να δειχτώ!

...Και τώρα; Πάει η φλόγα... Το φυτίλι μόλις έφτασε στο τέλος του, και το κερί σβήνει. Θα φταίει μάλλον που πριν καθόμουν και το παρατηρούσα επι ώρες να καίγεται, όπως καίγομαι εγώ για σένα! Το δικό μου φυτίλι όμως δεν τελειώνει. Η δική μου η φλόγα δε σβήνει. Αυτή είναι η διαφορά. Μπορεί καμια φορά η φωτιά να σιγανεύει και άλλες να δυναμώνει πολύ, όμως αυτή η φωτιά ποτέ δεν πρόκειται να σβήσει. Με συντροφιά μου λοιπόν τη μελωδία που τόσο με έχει συνεπάρει συνεχίζω να γράφω στο σκοτάδι. Πραγματικά νομίζω πως όταν διαβάσεις το κείμενο αυτό (γιατί ξέρω πως θα το κάνεις και μάλιστα σύντομα, αφού ξέρεις πού να με βρείς όταν είμαι ράκος, ξέρεις ποιο είναι το "καταφύγιό" μου..) νομίζω πως ταυτόχρονα επιβάλλεται να παίζει αυτή η μουσική. Γιατί είναι απλά απίστευτη. Γιατί σε παίρνει μαζί της, σε ταξιδεύει!

...Τί άλλο μπορώ να πώ εγώ τώρα; Τα ξέρεις όλα πια, ύστερα από τόσο καιρό που έχεις ζήσει μαζί μου. Ξέρεις το πόσο πολύ σ'αγαπώ, το πόσο πολύ σε θέλω, κάθε λεπτό, κάθε στιγμή... Γιατί για ανόητους εγωισμούς και ανόητα πείσματα να χαλάμε σε δευτερόλεπτα αυτό που με τόσο κόπο χτίζουμε εδώ και πολύ καιρό λοιπόν; Ανόητοι εγωισμοί και ανόητα πείσματα, δικά μου και δικά σου. Ποτέ δε φταίει για κάτι που γίνεται μόνο ο ένας νομίζω. Τη δεδομένη στιγμή θα φταίει εν μέρει ο ένας, αλλά πιο πρίν, την ευθύνη θα την έχει εν μέρει και ο άλλος που το "προκάλεσε". Προφανώς άθελά του.

...Κάπως έτσι απομακρύνονται όσοι αγαπιούνται. Κόντρα στην κόντρα, παρεξήγηση στην παρεξήγηση. Στρές από τρίτους και άδικα ξεσπάσματα στον άνθρωπο που αγαπάς. Κρίμα... Κάποτε σου είχα πει ότι το να είσαι τόσο κλειστός χαρακτήρας δεν είναι καλό. Σε βοήθησα, βοήθησες τον εαυτό σου κι εσύ, και με τον καιρό ολοένα και ανοιγόσουν. Σήμερα όμως παρατηρώ πως τελικά δεν ήσουν τόσο "κλειστός", όσο είμαι εγώ ακόμη και τώρα. Όμως εγώ δεν μπορώ να βοηθήσω μόνη μου τον εαυτό μου να το αλλάξει αυτό. Χρειάζομαι τη δική σου συμπαράσταση. Όπως έκανα κάποτε για σένα. Επειδή πραγματικά ήθελα να το κάνω...

...Ξέρεις πόσο εγωίστρια είμαι σε κάποια θέματα που αφορούν εμένα. Ξέρεις πως όταν κάτι με πληγώνει και με πονάει, με κάνει να φέρομαι "σκληρά" και επιθετικά. Μηχανισμός άμυνας; Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι πως ακόμα κι αν το κρύβω, δεν παύει να υπάρχει! Ο πόνος είναι εκεί. Καμια φορά δε χρειάζεται να σου πει με λόγια ο άλλος πως νιώθει για να τον καταλάβεις. Αν τον αγαπάς, ξέρεις να τον νιώθεις. Ξέρεις να μαντεύεις τι θέλει απο σένα ανα πάσα στιγμή. Ένα τρυφερό αγγιγμα, μια γλυκιά κουβέντα, μια ζεστή αγκαλιά, ένα παθιασμένο φιλί... Ακόμα και μια συγγνώμη αν έχεις κάνει κάπου λάθος και δεν το παραδέχεσαι. Ακόμα και ένα παράπονο, αν έχει κάνει κάτι το οποίο δε θεώρησες σωστό. Έτσι είναι, κι έτσι θα είναι πάντα.

...Θέλω πραγματικά να σου ζητήσω συγγνώμη. Για όλα αυτα που έπρεπε να κάνω μα δεν έκανα...Για όλα αυτά που δεν έπρεπε να κάνω, μα τα έκανα. Γιατί οι άνθρωποι κάνουμε λάθη. Αλλά τουλάχιστον ευελπιστούμε και φροντίζουμε όσο μπορούμε να μη τα επαναλαμβάνουμε στη ζωή μας. Και πάντα κοιτάμε για το καλό του αγαπημένου μας. Ακόμα κι αν κάποιες φορές, οι αποφάσεις που παίρνει εκείνος για το καλό "και των δύο" δεν είναι αυτές που θα ήθελες εσύ... Να θυμάσαι ένα πράγμα μόνο, πως σ'αγαπώ όσο τίποτα άλλο στον κόσμο...
Πάντα δική σου, άγγελέ μου."



Λουιζα