"Η Τελευταια Σελιδα Του Ημερολογιου Μιας Ιστοριας Αγαπης: Ο Χωρισμος."

".....Θέλω να παίξω με τη φλόγα σου,κι ας καώ. Τι παράξενο συναίσθημα... Ακούγοντας τη μελωδία του Andre Rieu ο νους μου ταξιδεύει. Σε πράγματα που ίσως ποτέ σου δεν καταλάβεις, δε με πειράζει καθόλου όμως...Αλήθεια. Καθώς σταματάω να γράφω, παρατηρώ το μικρό αρωματικό κεράκι, το ροζ βιβλίο με το τριαντάφυλλο, θυμάσαι; Που μου είχες χαρίσει κάποτε, και πάνω γράφει "I Love You".. Η φλόγα του τρεμοπαίζει. Το μυαλό και τα μάτια μου θολά, συνεχίζουν να κοιτούν την οθόνη του υπολογιστή, και ακούγοντας αυτή τη μαγευτική, τη μαγεμένη μελωδία, τα δάχτυλά μου συνεχίζουν να πληκτρολογούν. Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα να γράφω χωρίς κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Εσύ καλύτερα από κάθε άλλον ξέρεις πόσο πολύ με εκτονώνει αυτό, πόσο με ηρεμεί να βγάζω μ'αυτό τον τρόπο από μέσα μου αυτά που με πνίγουν. Δε θέλω να δείξω κάτι έτσι, ούτε να δειχτώ!

...Και τώρα; Πάει η φλόγα... Το φυτίλι μόλις έφτασε στο τέλος του, και το κερί σβήνει. Θα φταίει μάλλον που πριν καθόμουν και το παρατηρούσα επι ώρες να καίγεται, όπως καίγομαι εγώ για σένα! Το δικό μου φυτίλι όμως δεν τελειώνει. Η δική μου η φλόγα δε σβήνει. Αυτή είναι η διαφορά. Μπορεί καμια φορά η φωτιά να σιγανεύει και άλλες να δυναμώνει πολύ, όμως αυτή η φωτιά ποτέ δεν πρόκειται να σβήσει. Με συντροφιά μου λοιπόν τη μελωδία που τόσο με έχει συνεπάρει συνεχίζω να γράφω στο σκοτάδι. Πραγματικά νομίζω πως όταν διαβάσεις το κείμενο αυτό (γιατί ξέρω πως θα το κάνεις και μάλιστα σύντομα, αφού ξέρεις πού να με βρείς όταν είμαι ράκος, ξέρεις ποιο είναι το "καταφύγιό" μου..) νομίζω πως ταυτόχρονα επιβάλλεται να παίζει αυτή η μουσική. Γιατί είναι απλά απίστευτη. Γιατί σε παίρνει μαζί της, σε ταξιδεύει!

...Τί άλλο μπορώ να πώ εγώ τώρα; Τα ξέρεις όλα πια, ύστερα από τόσο καιρό που έχεις ζήσει μαζί μου. Ξέρεις το πόσο πολύ σ'αγαπώ, το πόσο πολύ σε θέλω, κάθε λεπτό, κάθε στιγμή... Γιατί για ανόητους εγωισμούς και ανόητα πείσματα να χαλάμε σε δευτερόλεπτα αυτό που με τόσο κόπο χτίζουμε εδώ και πολύ καιρό λοιπόν; Ανόητοι εγωισμοί και ανόητα πείσματα, δικά μου και δικά σου. Ποτέ δε φταίει για κάτι που γίνεται μόνο ο ένας νομίζω. Τη δεδομένη στιγμή θα φταίει εν μέρει ο ένας, αλλά πιο πρίν, την ευθύνη θα την έχει εν μέρει και ο άλλος που το "προκάλεσε". Προφανώς άθελά του.

...Κάπως έτσι απομακρύνονται όσοι αγαπιούνται. Κόντρα στην κόντρα, παρεξήγηση στην παρεξήγηση. Στρές από τρίτους και άδικα ξεσπάσματα στον άνθρωπο που αγαπάς. Κρίμα... Κάποτε σου είχα πει ότι το να είσαι τόσο κλειστός χαρακτήρας δεν είναι καλό. Σε βοήθησα, βοήθησες τον εαυτό σου κι εσύ, και με τον καιρό ολοένα και ανοιγόσουν. Σήμερα όμως παρατηρώ πως τελικά δεν ήσουν τόσο "κλειστός", όσο είμαι εγώ ακόμη και τώρα. Όμως εγώ δεν μπορώ να βοηθήσω μόνη μου τον εαυτό μου να το αλλάξει αυτό. Χρειάζομαι τη δική σου συμπαράσταση. Όπως έκανα κάποτε για σένα. Επειδή πραγματικά ήθελα να το κάνω...

...Ξέρεις πόσο εγωίστρια είμαι σε κάποια θέματα που αφορούν εμένα. Ξέρεις πως όταν κάτι με πληγώνει και με πονάει, με κάνει να φέρομαι "σκληρά" και επιθετικά. Μηχανισμός άμυνας; Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι πως ακόμα κι αν το κρύβω, δεν παύει να υπάρχει! Ο πόνος είναι εκεί. Καμια φορά δε χρειάζεται να σου πει με λόγια ο άλλος πως νιώθει για να τον καταλάβεις. Αν τον αγαπάς, ξέρεις να τον νιώθεις. Ξέρεις να μαντεύεις τι θέλει απο σένα ανα πάσα στιγμή. Ένα τρυφερό αγγιγμα, μια γλυκιά κουβέντα, μια ζεστή αγκαλιά, ένα παθιασμένο φιλί... Ακόμα και μια συγγνώμη αν έχεις κάνει κάπου λάθος και δεν το παραδέχεσαι. Ακόμα και ένα παράπονο, αν έχει κάνει κάτι το οποίο δε θεώρησες σωστό. Έτσι είναι, κι έτσι θα είναι πάντα.

...Θέλω πραγματικά να σου ζητήσω συγγνώμη. Για όλα αυτα που έπρεπε να κάνω μα δεν έκανα...Για όλα αυτά που δεν έπρεπε να κάνω, μα τα έκανα. Γιατί οι άνθρωποι κάνουμε λάθη. Αλλά τουλάχιστον ευελπιστούμε και φροντίζουμε όσο μπορούμε να μη τα επαναλαμβάνουμε στη ζωή μας. Και πάντα κοιτάμε για το καλό του αγαπημένου μας. Ακόμα κι αν κάποιες φορές, οι αποφάσεις που παίρνει εκείνος για το καλό "και των δύο" δεν είναι αυτές που θα ήθελες εσύ... Να θυμάσαι ένα πράγμα μόνο, πως σ'αγαπώ όσο τίποτα άλλο στον κόσμο...
Πάντα δική σου, άγγελέ μου."



Λουιζα