Και θες να γίνεις καλύτερος. Και ψάχνεις. Και αναρωτιέσαι διαρκώς. Αναζητάς. Τον εσωτερικό σου εαυτό, την ανώτερη Δύναμη και ο,τι αυτή περικλείει. Το μυστήριο του Σύμπαντος... Τι πραγματικά ισχύει; Περασμένες ζωές, αδερφές ψυχές, Κάρμα, ανθρώπινα ιδανικά. Άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν, οι ρόλοι των ανθρώπων αυτών στη ζωή σου, ο χρόνος, το σωστό "timing", η μεγαλειότητα του ατελείωτου ουρανού, το μυστήριο της εσωτερικής αναζήτησης.
Είναι ένα από εκείνα τα βράδια, που, βγαίνεις από το σώμα σου, τις συνήθειές σου, τα όσα ξέρεις ως τώρα, τα στερεότυπα και τις αντιλήψεις που προσπαθούν να σε κάνουν οι γύρω σου να ενστερνιστείς, και αφήνεις ελεύθερο-καθοδηγούμενο το νου σου να ψάξει να βρει... Να απαντήσει σε ερωτήματα δικά σου. Και πάνω στο κρίσιμο σημείο που νομίζεις πως αρχίζεις να βρίσκεις μια κάποια -έστω και μικρή- άκρη, και αισθάνεσαι περήφανος για τον εαυτό σου, καταλήγεις ξανά σε ένα αδιέξοδο σημείο... που σου θυμίζει το περιβόητο ''κι αν όντως τελικά έκανε η κότα το αυγό", και τα όσα ως τώρα έχεις συνδέσει στο φτωχό μα και παντοδύναμο συνάμα μυαλό σου, δεν έχουν καμια λογική;...Κάπως έτσι επιστρέφεις στο Μηδέν ξανά, σαν να έκανες έναν μεγάλο κύκλο, παραλείποντας αξιοσημείωτα στοιχεία της διαδρομής σου. Έτσι απλά, επειδή πήγαινες για τα πολλά.
Προσπαθώ να βρω τί λείπει σε όσους "αναζητούν", και γιατί (σχεδόν) πάντοτε θα μένουν λειψές οι απαντήσεις τους. Ο άνθρωπος, έλεγαν οι αρχαίοι και σοφοί Έλληνες, για να αγγίξει το ιδανικό πρέπει να έχει πάνω του τρεις προοπτικές: του Φιλοσόφου, του Επιστήμονα και του Μύστη. Αν το καλοσκεφτείς, ισχύει... Και οι τρεις έννοιες εστιάζουν προς μια κατεύθυνση, την Αναζήτηση, από τρεις διαφορετικές μα σταθερές θέσεις. Για να φτάσεις όμως στο τέλος μιας τέτοιας διαδρομής, μιας τέτοιας αναζήτησης, όποια κι αν είναι αυτή για τον καθένα, πρέπει να γνωρίζεις και την αφετηρία της. Και είναι τόσο, μα τόσο περιπλεγμένος ο δρόμος για την αφετηρία, στα μάτια κάποιου που βρίσκεται κάπου εκεί, στο πολύπλοκο και φορτωμένο με αναληθή στοιχεία ενδιάμεσό της!
Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω χαθεί στην ατελείωτη αλυσίδα των σκέψεών μου... Που σκέφτομαι, πώς ξεκίνησε ο συλλογισμός και πώς κατέληξε, και γελάω με τη φαινομενική ακυρότητα και ασυνδετότητα της αρχικής και τελικής εικόνας. Υπάρχουν και φορές που δεν μπορώ να θυμηθώ καν την αφετηρία μου, και αναρωτιέμαι πώς κατέληξα σε ένα τέτοιο συμπέρασμα, από πού ξεκίνησα, και για ποιο λόγο το έκανα στην τελική... Λυπάμαι αν όσα γράφονται στο κείμενο αυτό είναι ακατανόητα για μερικούς ή αδιάφορα και κουραστικά για άλλους, όμως το φαινόμενο αυτό που συμβαίνει είναι τόσο συχνά επαναλαμβανόμενο, που η ανάγκη εξωτερίκευσής του ήταν πραγματικά μεγάλη! Ανολοκλήρωτη μεν, αλλά.....
"Το πιο σημαντικό είναι να μην σταματήσεις ποτέ να αναρωτιέσαι." ~ Albert Einstein.
~L~
Αναρτήσεις
Η Αναζήτηση είναι η κινητήρια δύναμη της ανθρώπινης ψυχής. Η ψυχή-μια άυλη οντότητα-δίνει στη σάρκα ύπαρξη και υπερβατικότητα των φαινομενικών ορίων της. Η Αναζήτηση της πραγματικής υπέρτατης αλήθειας. Ο άνθρωπος προσπαθεί από την πρώτη στιγμή της Δημιουργίας του να προσεγγίσει την τέλεια αλήθεια σκαρώνοντας φιλοσοφίες και θρησκευτικά πιστεύω. Ποτέ δεν θα τα καταφέρει όμως γιατί αν τα κατάφερνε η ζωή του θα γινόταν αφόρητα βαρετή. Δεν έχει νόημα μια ζωή γεμάτη δοκιμασίες αν δεν υπάρχει η ελπίδα σαν φως στην άκρη του τούνελ.Η Αναζήτηση σημαίνει Προσπάθεια. Η Αλήθεια σημαίνει Τέλος Προορισμού.Σαν να πηγαίνεις εκδρομή. Όταν ξεκινάς για τον προορισμό σου είσαι γεμάτος ανυπομονησία και αγωνιάς. Όταν έχει φτάσει εκεί και πρέπει να γυρίσεις η αγωνία χάνεται. Ακόμα και ο θάνατος δεν βοηθάει την ψυχή να μάθει την αλήθεια. Αν το έκανε, τότε καμία ψυχή δεν θα έπαιρνε πάλι επίγεια μορφή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα Ανώνυμε/-η,
ΑπάντησηΔιαγραφήΑρχικά σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου.
Αναμφίβολα αποτελεί τροφή για σκέψη. Μπορώ να πω πως εν μέρει συμφωνώ απόλυτα με τα όσα λες. Σίγουρα όλα ξεκινούν με την Αναζήτηση, είναι η δύναμη που ωθεί τον άνθρωπο να ζει, με όλη τη σημασία της λέξης, να μην επαναπαύεται.
Χωρίς καμία αρνητική διάθεση όμως και με όλο το σεβασμό προς τα πιστεύω σου, επέτρεψέ μου να διατηρώ τις αμφιβολίες μου στο δεύτερο μισό της απάντησής σου. Κατά την άποψή μου, η οποία φυσικά δεν αποκλείεται να τροποποιηθεί στην πορεία της προσωπικής μου αναζήτησης, το τέλος της εκδρομής όπως όμορφα περιγράφεις δεν συνεπάγεται με κάτι 'αφόρητα βαρετό'. Και αυτό με τη σειρά του, δεν αποδεικνύεται με το ότι οι ψυχές παίρνουν μετά το θάνατό τους και πάλι επίγεια μορφή. Και θα εξηγήσω το λόγο που το υποστηρίζω, αφήνοντάς το στη δική σου κρίση και αξιολόγηση.
Το Κάρμα που κουβαλάει ο κάθε άνθρωπος από προηγούμενες ζωές, ψάχνει να βρει εκπλήρωση. "Άφεση αμαρτιών" για λάθη όχι μόνο της τωρινής ζωής, αλλά και των προηγούμενων. Αυτός είναι ο σκοπός του ανθρώπου, ο οποίος μέσω της ελεύθερης βούλησης προσπαθεί να βρει το σκοπό της ζωής του. Να εν-θυμηθεί το σκοπό που η ψυχή του και πάλι επιστρέφει σε νέο σώμα. Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, διότι στην πορεία της ζωής του ο άνθρωπος ξεχνάει. Μόνο όταν εν-θυμηθεί, και εκπληρώσει το σκοπό για τον οποίο γεννιέται και γεννιέται ξανά και ξανά, βρίσκει το Ντάρμα του, την οριστική εκπλήρωση του στόχου του. Ελπίζω να μην φαντάζουν παράξενα τα όσα γράφω, η μέχρι τώρα αναζήτησή μου με έχει οδηγήσει εδώ.
Τώρα, προσωπική μου άποψη είναι πως ο άνθρωπος ο οποίος μέσω της προσωπικής του αναζήτησης βρισκει το Ντάρμα του, δεν 'βαριεται', δεν θεωρεί πως η εκδρομή έφτασε στο τέλος της και δεν χάνει τον ενθουσιασμό του. Αντιθέτως έχει στα χέρια του την Αλήθεια του, για την οποία έχει πασχίσει, και την οποία με χαρά του θα ακολουθήσει πιστά μέχρι το τέλος της ζωής του. Μετά από αυτό, η ψυχή δεν επιστρέφει μα αλλάζει επίπεδο, εξυψώνεται. Όλα αυτά που έγραψα είναι επειδή διαφώνησα στο σημείο που μιλάς για το θάνατο.
Το μόνο σίγουρο είναι πως η Αναζήτηση δε σταματά εδώ, τα ερωτήματα που ψάχνουν να βρουν απάντηση (στο μυαλό μου έστω) είναι πολλά. Κάποια από αυτά -γιατί να αναφερθούν όλα είναι σχεδόν απίθανο, αφού δεν έχουμε γνώση όλων- αναφέρονται και στην πρώτη παράγραφο του κειμένου μου.
Και πάλι σε ευχαριστώ για το χρόνο που διέθεσες. Καλό υπόλοιπο της ημέρας, και να είσαι πάντα καλά!
Μπράβο! Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου! Ο άνθρωπος είναι ένας μικρός Θεός. Έχει τεράστια δύναμη μέσα του, περισσότερη απ΄ότι ο ίδιος πιστεύει, αν σκεφτείς ότι εκμεταλλεύεται μόνο το 10% των δυνατοτήτων του εγκεφάλου του.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο υπόλοιπο 90% παραμένει αμεταχείριστο και μέλλει κάποια στιγμή κάτω από την εξάσκηση και τον έλεγχο –μέσω ειδικών πρακτικών– της σκέψης, της θέλησης και της φαντασίας, βαθμηδόν, να ενεργοποιήσει μέρος των εγκεφαλικών κυττάρων ή υπολανθανουσών λειτουργιών και να επεκτείνει τόσο το γνωστικό του υπόβαθρο όσο και την εις βάθος αντίληψη της ίδιας της ζωής που μας περιβάλλει ως ορατή και αόρατη παρουσία.
Καταλαβαίνεις λοιπόν πόσες δυνατότητες είναι σε "χειμερία νάρκη" και αν ενεργοποιηθούν τι μπορεί να κάνει!
Είναι στη φύση του ανθρώπου να ψάχνει και να αναρωτιέται για το άγνωστο. Αν όμως όλοι στρέφαμε την προσοχή μας σ αυτά που μας λέει η καρδιά μας, αν σκεφτόμασταν με την καρδιά και αισθανόμασταν με τον νου, τότε δεν θα χρειαζόταν να ψάχνουμε για κάτι που ήδη γνωρίζουμε... Η ζωή είναι πολύ απλή, εμείς την δυσκολεύουμε με την κοινή λογική!