0512/0850

Ξέρεις τι είναι κενό; Μια στιγμή, στιγμούλα μικρή απειροελάχιστη, ένα πάγωμα, μια έκλαμψη αλήθειας αν θες, πριν τη μεγάλη απόφαση για αντίδραση. "Στιγμή", ναι, απροσδιορίστου χρόνου όμως. Κενό, και αδειάζεις. Στο διαλογισμό είναι μια πολύ προχωρημένη πρακτική. Δύσκολα επιτυγχάνεται και όχι από όλους. Το απόλυτο άδειασμα.

Στην καθημερινή ζωή από την άλλη, δε θέλει και πολύ κόπο. Ενίοτε έχει και διαφορετική σημασία.

Έρχεται ο καταστηματάρχης λοιπόν και σου κατεβάζει με φόρα το φερμουάρ του παραφουσκωμένου σου μπουφάν, αφήνοντας να ξεχυθούν στο πάτωμα όλα όσα σου είχε δώσει κρυφά από τους άλλους πελάτες, μη τυχόν και δουν την προτίμησή του σε 'σενα και του αρχίσουν τα θελήματα. Ε, είχατε άλλη σχέση όπως και να το κάνουμε. Τον προμήθευες ποιοτικό συναίσθημα σε χαμηλή τιμή κι εκείνος σε φυγάδευε σαν τον κλέφτη με καναδυό ψίχουλα καβάτζα να 'χεις να τρως, έτσι για το ευχαριστώ. "Ένοχος!" λένε όσοι σας κοιτούν και σε δείχνουν. Ψάχνουν και πέτρα να σηκώσουν. Τους λυπάσαι, "δεν ξέρουν" σκέφτεσαι. Εσένα να δούμε ποιος θα σε λυπηθεί!

Κι έτσι απλά, επειδή είχε ο καταστηματάρχης μια άσχημη μέρα, χωρίς καν να διαπραγματευτεί αυτή την ιδιαίτερη σχέση σας (βλέπεις δεν του άρεσε να την βροντοφωνάζει για τους προαναφερθέντες λόγους), έρχεται και σε ξεμπροστιάζει. Ατυχείς, αυνανιστικές, αλαζονικές, ανώριμες πρωτοβουλίες. Πάει η εμπιστοσύνη, πάει και η όποια ένδειξη ευγνωμοσύνης για τις...τίμιες και δίκαιες συναλλαγές σας.

Κάτω το φερμουάρ λοιπόν με το έτσι θέλω, κι όλα τα συναισθήματα στο πάτωμα. Έσπασαν γυαλιά, πληγώθηκες, άνοιξαν κουτάκια, σκόρπισε το περιεχόμενο εδώ κι εκεί, όλα ρημαδιό. Κι εσύ κενό. Πάγωσες. Σου κόπηκαν τα πόδια. Η μεγάλη σιωπή πριν τη μεγάλη αντίδραση είπαμε. "Να με υπερασπιστώ ή να φύγω τρέχοντας σαν τον κλέφτη;"..

Σαν τον κλέφτη θα φύγεις τρομάρα σου, έτσι έχεις μάθει να συναλλάσσεσαι τόσο καιρό. Άσε που κρίμα να μαθευτεί η αδικία κοτζάμ καταστηματάρχη, πάει, θα τον ρίξεις χαμηλά και είναι ντροπή, δεν σε έχουν μάθει έτσι. Πώς θα αντέξεις να πληγώσεις άνθρωπο -κι ας φταίει...; Άλλωστε είχατε και μια κάποια σχέση, απ' τη μεριά σου έστω. Κι εσύ τα σέβεσαι αυτά, κι ας βλακοφέρνεις για τους άλλους.

Οι πιθανότητες αντίδρασης φυσικά έκλιναν προς την ατάκα "σας ευχαριστώ που με αδειάσατε κύριε, κι ένιωθα ότι κάτι με βάραινε αλλά δεν ήξερα τι ήταν". Προτίμησες όμως να το καταπιείς. Κι αυτό. Ευτυχώς για 'σένα στην προκειμένη περίπτωση.

Ρημαδιό -τί να επεξεργαστείς και πώς να αντιδράσεις τελικά; Και, αξίζει όντως να αντιδράσεις; Σαν τόσο καιρό να ανακάτευαν με μια συγκεκριμένη φορά το καζάνι της ζωής σου, και χωρίς να σε ρωτήσουν να άλλαξαν ξαφνικά τη ροή.  Ακινησία το έξω, αναστάτωση το μέσα.

Ωχ, τρικυμία, χύθηκε κι έκανε ζημιά.

Α, όχι. Εσύ φταις που δεν το έλεγξες. Κι ας ήταν η κουτάλα σ' άλλο χέρι. Εσύ την παραχώρησες. Έτσι σου λένε για να αποποιηθούν την ευθύνη. Ε, και ως επιχείρημα δεν είναι και εντελώς άτοπο με μια γρήγορη ματιά.

Σκούπιζε τώρα δάκρυα κι άδειαζε καζάνια. Τι τα ήθελες τα ξένα χέρια και τα ξένα υλικά στο δικό σου μαγειρείο, τελοσπάντων;...

~Λ~