Κάτι με έπιασε που σκεφτόμουν τι είναι αυτό που μας κάνει μοναδικούς και διαφορετικούς τον έναν από τον άλλον, και γέμισα ευγνωμοσύνη για όσα αγαπώ και αγαπάς και αγαπά ο καθένας, κι ας διαφέρουν κατά πολύ. Εγώ ας πούμε αγαπώ μικροπράγματα. Θα ακολουθήσουν πολλά παραδείγματα "αγαπώ". Α, και τα περισσότερα ασύνδετα. Μην πας να βγάλεις άκρη. Προειδοποιώ, κίνδυνος. Όλα αυτά όμως φτιάχνουν εμένα, αλλά και εσένα μέσα από εμένα. Είναι ο δικός μου κόσμος και είμαι ήδη σίγουρη ότι ξεχνάω πολλά.
Αγαπώ τον τρόπο που τσακίζεις ρυθμικά τη σελίδα από το βιβλίο που διαβάζεις, την ώρα της ανάγνωσής σου. Αγαπώ τις μικροεκφράσεις σου όταν συγκεντρώνεσαι σε μια χειρωνακτική εργασία. Αγαπώ το πως στραβοκαταπίνεις όταν κάνεις βουτιά μέσα σου και φέρνεις στην επιφάνεια συναισθήματα που σου είναι δύσκολο να παραδεχτείς. Αγαπώ το πως δαγκώνεις το εσωτερικό των χειλιών σου όταν χαζεύεις στην τηλεόραση. Αγαπώ τα μάτια σου που πηγαίνουν πέρα δώθε όταν σκέφτεσαι κάτι έντονα. Τα δάχτυλά σου που παίζουν μεταξύ τους όταν νιώθεις αμήχανα. Το βλέμμα σου όταν συνεχίζεις να είσαι ισχυρογνώμων παρ'όλο που έχεις καταλάβει ότι είναι δικό σου το φταίξιμο. Το μαρκάρισμα της πρότασης που διαβάζεις στον υπολογιστή. Τη σιωπή σου όταν η απάντηση στην ερώτησή μου είναι αυτονόητη. Αγαπώ τα θετικά βάιμπς.
Αγαπώ τον ήχο της βροχής. Τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος. Τον ήλιο το καλοκαίρι και το χιόνι το χειμώνα, όμως όχι τις χειμερινές ηλιοφάνειες. Αγαπώ να τρώω το γλυκό μου πριν από το αλμυρό. Αγαπώ τις εγκύους, τις θεωρώ κάτι σαν ιέρειες. Αγαπώ το θάρρος. Τον φυσιολογικό τοκετό σε νερό. Την εξέταση όλων των πιθανών παραμέτρων μιας κατάστασης αλλά όχι την υπερανάλυση. Αγαπώ τα ξεκάθαρα πράγματα. Αγαπώ το πρωινό στο κρεβάτι και τη μυρωδιά του γαλλικού καφέ. Αγαπώ τη δημιουργία, την έκφραση. Τα ταξίδια. Αγαπώ συγκεκριμένα τραγούδια και τα ακούω κάποιες φορές μέρες ολόκληρες μέχρι να τα βαρεθώ γι' αυτό τον μήνα, και από τον επόμενο ξανά. Αγαπώ την αμηχανία μου όταν σε συναντώ τυχαία. Αγαπώ το χουχούλιασμα στο κρύο. Αγαπώ το άγγιγμα. Το δικό σου πάνω μου, το δικό μου πάνω σου. Την αίσθηση της αφής γενικότερα. Και ειδικότερα την εξερεύνηση των χειλιών σου με τα ακροδάχτυλά μου. Αγαπώ τις αναμνήσεις μας. Τότε που ήμασταν παιδιά. Αγαπώ τη διαφορετικότητα. Τις αλλαγές στην αντίληψη. Να γυρίζεις πίσω και να χαμογελάς που άλλαξες ευχάριστα. Αγαπώ τον τρόπο που το σπίτι μίκραινε χωρικά όσο εγώ μεγάλωνα.
Αγαπώ να ξεθάβω παλιά χειρόγραφα. Αγαπώ τη μυρωδιά του χαρτιού. Αγαπώ την ένταση στον διάλογο αρκεί να έχω ενημερωμένο και όχι δογματικό συνομιλητή. Αγαπώ τις έντονα λεπτές γραμμές στα τετράδια και τη λεπτή μύτη επίσης στα στυλό. Κάνουν καλύτερα γράμματα. Αγαπώ την εμμονή μου, να μην αφήνω κανέναν να αγγίζει τη μύτη μου χωρίς προφανή λόγο. Αγαπώ το τελετουργικό του τσαγιού. Αγαπώ το τσάι μου χωρίς γλυκαντικές ουσίες για να γεύομαι κάθε του νότα χωρίς καμία αλλαγή. Αγαπώ να κρίνω αφού δοκιμάσω. Αγαπώ να σε βλέπω να γράφεις. Να βλέπω τα γράμματα σου και να ξέρω ότι είναι Εσύ. Αγαπώ να σε βλέπω να παθιάζεσαι με αυτό που αγαπάς. Αγαπώ απλά να κοιτάζω και να βλέπω. Αγαπώ την ειλικρίνεια χωρίς θράσος. Και την υπέρτατη μορφή αυτής, τον έρωτα. Αγαπώ τον έρωτα. Τον διαλογισμό. Τις συζητήσεις με βάθος. Τις συγκεκριμένες κινήσεις που κάνω όταν κάνω μπάνιο. Το μέτρημα των σκαλιών της πολυκατοικίας μου. Αγαπώ τη βλεμματική επαφή. Αγαπώ τα τεντωμένα σεντόνια. Αγαπώ τον τρόπο που κρατάς το τιμόνι όταν οδηγείς. Το σαστισμένο σου βλέμμα όταν δεν έχεις απάντηση. Τα φιλιά σου. Αγαπώ και τις αγκαλιές.
Αγαπώ το χιούμορ. Τις καλόγουστες πλάκες και την παιδικότητα. Αγαπώ τα φιλικά και καλοπροαίρετα πειράγματα. Αγαπώ να οδηγώ νύχτα με μουσική στο τέρμα. Αγαπώ τον αυθορμητισμό. Αγαπώ τις εκπλήξεις. Τη συγγνώμη. Τη συγχώρεση. Το να επανορθώνεις, το να επανορθώνω. Τον τρόπο που με ηρεμείς και δεν τα παρατάς στον πρώτο τοίχο που συναντάς. Τη μοναχικότητα. Τη διασκέδαση. Τις ταινίες που βλέπω μόνη μου και πλαντάζω χωρίς να με κοιτάζει κανείς περίεργα. Τη γεύση που έχει το δάκρυ. Το τσιμπολόγημα μέσα απ' την κατσαρόλα. Την καροτόσουπα. Την κανέλα και την πάπρικα. Το να μου μαγειρεύεις ή να σου μαγειρεύω εγώ. Αγαπώ τους πειραματισμούς και το όποιο τους αποτέλεσμα. Ακόμα και την αποτυχία. Αγαπώ το παιχνίδι. Αγαπώ την αδρεναλίνη και λίγο τον κίνδυνο. Αγαπώ ό,τι δεν έχει αποδειχτεί επιστημονικά ακόμα. Αγαπώ να αμφισβητώ για να βάζω τη φαντασία μου να δουλέψει. Αγαπώ τη φαντασία και όσους τη χρησιμοποιούν. Αγαπώ το φθινόπωρο για τα χρώματά του. Να ξαπλώνω στα πεσμένα φύλλα και να τα ψαχουλεύω. Να ξυπνάω το πρωί με ένα τραγούδι από το πουθενά καρφωμένο στο μυαλό μου. Ή στη μέση της νύχτας με μια φοβερή ιδέα που σε λίγες ώρες θα πασχίζω να θυμηθώ.
Αγαπώ να προσφέρω και να βοηθώ. Αγαπώ τους χαμογελαστούς ανθρώπους, τα δάκρυα χαράς, τους εκτονωτικούς και απελευθερωτικούς λυγμούς από ένα κλάμα, τον σεβασμό στον εαυτό. Αγαπώ τη μάθηση και τη γνώση. Την εμπειρία, την ενεργητικότητα και την εξερεύνηση. Αγαπώ να περπατώ με γαλότσες στη βροχή. Αγαπώ τη διάφανη ομπρέλα μου. Αγαπώ το νερό σε όποια του μορφή. Αγαπώ κάθε μου συναίσθημα, ακόμα και το πιο σκοτεινό. Πάντα κάτι έχει να μου προσφέρει. Αγαπώ να μοιράζομαι αλλά να κρατώ και πράγματα για τον εαυτό μου. Αγαπώ να έρχομαι αντιμέτωπη με τα κόμπλεξ μου και να προσπαθώ να τα λύσω. Αγαπώ τη σούπερ δύναμή μου, να καταλαβαίνω τους ανθρώπους με την πρώτη ματιά. Αγαπώ τη διαίσθηση. Την ανυπομονησία και την αναποφασιστικότητα που με πιάνει κάποιες φορές. Τον δυναμισμό. Αγαπώ τον τρόπο που δένομαι και τη δυσκολία μου στο αντίο. Αγαπώ όσους με αντέχουν. Την επικοινωνία αλλά και το να χάνομαι. Αγαπώ τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Αγαπώ τους τεμπέληδες όταν γίνονται ευρηματικοί για να τελειώσουν ευκολότερα μια δουλειά. Αγαπώ την ευρηματικότητα. Το να είμαι ανοιχτή σε νέα πράγματα, ιδέες και προτάσεις.
Αγαπώ το μυστήριο και τώρα τελευταία τα πολλά δαχτυλίδια. Αγαπώ τα χρώματα και τα αρωματικά στικς. Την αίσθηση του χαλιού στα πόδια. Το να λερώνομαι όταν δημιουργώ. Το να βγαίνω εκτός ορίων και κανόνων. Με πνίγουν οι κανόνες. Αγαπώ την ελευθερία κι ας δυσκολεύομαι στην οργάνωση. Αγαπώ τη βαθύτερη αίσθηση του ανήκειν σε έναν κόσμο που φτάνει πέρα από τα μάτια. Αγαπώ τη σελήνη. Την κυνηγώ κάθε που γεμίζει για να τη φωτογραφίσω. Αγαπώ τα κύματα και το κοίταγμα των αστεριών. Τη φιλοσοφία. Αγαπώ το λαμπύρισμα της θάλασσας στο νυχτερινό μπάνιο. Αγαπώ τα φωτάκια και τη ρομαντική ατμόσφαιρα, κι ας μη με κάνεις για ρομαντική. Αγαπώ τα γλυκά. Αγαπώ τα ξαφνικά τηλεφωνήματα σε ακατάλληλες ώρες. Αγαπώ την αλλαγή. Το να κρύβομαι για να δω αν μπορείς να με βρεις. Τη φύση και τα ζώα. Αγαπώ περισσότερο τα φρούτα που έχω μαζέψει μόνη μου. Αγαπώ τη μυρωδιά της γαρδένιας και της γαζίας. Αγαπώ να κρατώ ημερολόγιο ονείρων. Απ' αυτά που βλέπεις τη νύχτα ντε. Τα υπόλοιπα φροντίζω να τα κάνω πράξη. Ή έστω ευελπιστώ.
Εύκολο άνθρωπο δε με λες. Και το αγαπώ αυτό. Όπως αγαπώ και συγκεκριμένα πράγματα σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Το ίδιο συνήθειο σε κάποιον άλλο δεν φαίνεται το ίδιο. Ξένο. Όχι αυτό που αγάπησα εγώ... Αγαπώ μέχρι και το ότι κουράστηκα να γράφω "αγαπώ" τόση ώρα. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα κουραστώ ποτέ να το νιώθω.
Αγάπη και Φως!
-Λ-
Αναρτήσεις
