*Μπουμ*

        Από αυτές τις νύχτες που σε περνάνε για τρελή. Γιατί γίνεσαι χείμαρρος και τους παίρνει και τους σηκώνει όλους. Γιατί τόσο καιρό κρυμμένη καλά πίσω από το σύνδρομο του καλού παιδιού, χαμπάρι δεν έπαιρναν απ' τα ματωμένα μισόλογά σου. Ποιος κατατάσσει το "είμαι δυνατή" στη λίστα των προτερημάτων του τώρα; Θες κι άλλη μοναξιά για να πειστείς πως, ακόμα και για τα υποτιθέμενα προτερήματα, "παν μέτρον άριστον";

         Εσύ... Εσύ είσαι ένας μαλάκας και μισός. Άφησες ανοιχτές εκκρεμότητες σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και μόνη μου δεν μπορώ, αδυνατώ να τις κλείσω. Αναπάντητα ερωτηματικά που χωρίς τη συνδρομή σου μου δίνουν ένα μόνιμο "δεν ξέρω" για απάντηση. Όχι πως κι εσύ αυτοπροσώπως απαντούσες κάτι διαφορετικό. Αδράνεια αποπνικτική. Κολλήσαμε στην άμμο και βουλιάξαμε. Θέλω τόσο να σε δω και να μη ντραπώ, να μη κολλήσω και να στα πω χύμα, τόσο χύμα που θα σε παρασύρει η τόση ορμητικότητά μου. Να φύγεις μακριά μου. Να ξέρω τι μου γίνεται.

         Εσύ; Εσύ είσαι τόσο χαζή που δεν καταλαβαίνεις πόσο πονάω που σε χάνω. Ή που χάνω αυτή τη σύνδεση που έχουμε. Έχουμε ή είχαμε, αλήθεια;... Γιατί δεν είμαι εδώ μόνο για τα σημαντικά μας. Μέχρι να φτάσουμε σε αυτά, οι μαλακίες μας είναι που μας έφεραν κοντά στα τόσα χρόνια. Δεν νιώθεις πια σαν αληθινή αδελφή ψυχή μου που είσαι, όλα όσα κρύβω πίσω από αυτό το "φάση είναι", και όλο απομακρύνεσαι ανάλαφρα κι ωραία πεπεισμένη από την ασφάλεια του λόγου μου πως όλα είναι υπό έλεγχο. Δεν είναι. Και φοβάμαι. Για όλα, για την απώλειά σου. Που κολλάς με άτομα που δεν κολλάω κι έχεις την απαίτηση να το κάνω. Και το κάνω, για λίγο, για χάρη σου. Αλλά φεύγω, και νομίζεις πως σου κάνω "τσαλίμια" για να με κυνηγάς. Πάλι δεν καταλαβαίνεις. Και κάνεις διακρίσεις ίσως και άθελά σου. Πνίγομαι και μου τεντώνεις το χέρι σε άλλη κατεύθυνση, για να παλέψω να το φτάσω αν θέλω. Χάνεσαι και δεν σε νοιάζει, γιατί στα δύσκολα αν γυρίσεις πίσω ξέρεις ότι θα με βρεις να σε κοιτάζω.

         Όσο για 'σένα, θα πω απλά ότι δεν ξέρω τι να σου πρώτο-πω. Τι απ'όλα θα ήταν αρκετό. Νιώθω εξαπατημένη, προδομένη, τελειωμένη που έφερες την κατάσταση στα μέτρα σου για να σε βγάλω -πάλι εγώ- από τη δύσκολη θέση. Που η καλή σου "μανούλα" μικρέ μου, φρόντισε να λήξει πολιτισμένα και αυτή η κατάσταση, για να μην νιώσεις άσχημα και σε πάρει από κάτω. Πόσο αφελής είμαι. Και τα δικά μου συναισθήματα στο συρταράκι, κάτω κάτω να βαριέμαι να τα ψάξω. Ξενέρα μόνο. Αυτό ακολουθεί μετά τη συνειδητοποίηση. Α, και ένα μεγάλο "γιατί". Με ένα ακόμα μεγαλύτερο ερωτηματικό. Που δεν θα απαντηθεί ποτέ, γιατί είμαστε και πολιτισμένοι φυσικά.

         Εσύ καλή μου.... που σε λατρεύω όσο δεν πάει, τέχνη σου να με φορτώνεις ενοχές. Σε κάθε μας διαφωνία, θα με αντικρούσεις με ευαισθησίες, και ασυνείδητα/επιθετικά ίσως, μηνύματα, τύπου "μη γίνεσαι κακιά τώρα, κοίτα, δεν είναι καλά ρε συ, το είπε πρώτη πριν από σένα, δείξε σεβασμό", και λες και είναι ο γκόμενος που τον είδε πρώτη η μια κολλητή εκ των δυο και της ανήκει δικαιωματικά γιατί είχε το θράσος (ή θάρρος;) να εκφραστεί, έτσι κι εσύ παίρνεις μετάλλιο ευαισθησίας έναντι των δικών μου αναγκών. Άλλωστε τι ανάγκες έχω εγώ; Σίγουρα το να μην πάθεις τίποτα τις ξεπερνάει όλες. Σου δίνω δίκιο σε αυτό.

         Και εσύ, Εγώ μου, αναρωτήσου τι κενό πολεμάς προσπαθώντας να κλείσεις μαύρες τρύπες στις ψυχές όλων των άλλων, αφήνοντας τη δική σου να σε καταπίνει ολάκερο. Τάσεις φυγής από όλα, αναβλητικότητα με κίνδυνο να χαρακτηριστείς τεμπέλικο, απροσάρμοστο και αλαλούμ. Αν δεν έχεις χαρακτηριστεί ήδη. Υποφέρεις. Αλλά, έτσι είναι η τύπισσα ρε συ, στον κόσμο της. Μην της πολυ-δίνεις και σημασία. Περνάει τα κάτω της, τις φασούλες της, κι επανέρχεται και σε κάνει να γελάς. Μην ανησυχείς. Την ευχαριστεί να σε κάνει να γελάς, τη γεμίζει. Δε θα το χάσεις ποτέ αυτό. 

Μπουμ. Σαν βροντή. 

Κανείς δεν είδε την αστραπή που προηγήθηκε, κάπου στον ορίζοντα.

Ησυχία τώρα... 

         Και μετά, έρχεται η λογική να σε ταρακουνήσει. Να σου αποδώσει τις ευθύνες που σου αναλογούν. Όχι, δεν θα τα φορτωθείς όλα, αλλά ξέρεις και αναγνωρίζεις δικαίως, το σημαντικό μερίδιο που βαραίνει τις πλάτες σου. Όπως ξέρεις επίσης ότι δεν είναι "εσύ" το να μοιράζεις στους άλλους τα ποσοστά τους, γιατί τι νόημα έχει άλλωστε αν δεν έχουν την ικανότητα ή κυρίως τις αντοχές να αναγνωρίσουν μόνοι τους ό,τι ίσως τους αναλογεί...γιατί, έχεις υποσχεθεί στον εαυτό σου ότι δεν θα σε αλλάξει καμία πικρία, δεν θέλεις, δεν θα σε άντεχες αλλιώς. Και έχεις κάθε δικαίωμα να το επιλέγεις, γιατί στο τέλος της μέρας που οι μάσκες πέφτουν είσαι η μοναδική σου συντροφιά, κι έχεις έναν ύπνο που θες να βυθιστείς ήρεμα χωρίς εκκρεμότητες -της πλευράς σου πάντα- να σε απασχολούν από αυτόν. Γιατί ό,τι είχες να κάνεις, το έκανες. Και είσαι σίγουρη γι' αυτό. Χρέος σου πια μόνο ο εαυτός σου. Μόνο!

         Ξανά στη σιωπή λοιπόν. Μέχρι το επόμενο μπουμ. Με την ελπίδα πως αυτή τη φορά κάποιος θα σε αντέξει, θα σε εμπεριέξει και θα σε κατευνάσει...θα κρατήσει τα μάτια στον ορίζοντα χωρίς αποστροφή, και θα δει χωρίς να νιώσει απειλή το αγριεμένο σου φως να προσπαθεί να αγγίξει το έδαφος για να γαληνεύσει. Είναι μια πτυχή του εαυτού σου που λίγοι γνωρίζουν, γιατί λίγοι αντέχουν. Ίσως και κανείς τους στην ουσία. Γι' αυτό και η τόση απορία στον δυνατό σου κρότο. Και άμυνα. Και απομάκρυνση. Χωρίς προειδοποίηση ο άνθρωπος τρομάζει περισσότερο, το ξέρεις. Απειλείται και εστιάζει στο πως θα επιβιώσει εκείνος, όχι εσύ. Ό,τι και να του είσαι... Κι αν το δεις λίγο από τη δική τους οπτική, θα δεις και το θυμό σου σιγά σιγά να υποχωρεί, αφού δεν έχει λόγο να υπάρχει.

*Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα, τυχαία. Δεν.*

"Και αν πρέπει να σας πω κάτι ακόμη, ας είναι το εξής: μην πιστέψετε πως αυτός που προσπαθεί να σας παρηγορήσει, ζει χωρίς να μοχθεί ανάμεσα στις απλές και σιωπηλές λέξεις, που έχουν ενίοτε ευεργετική επίδραση επάνω σας. Η ζωή του κρύβει πολλή κούραση, πολλή θλίψη, και βρίσκεται πολύ πίσω από τη δική σας. Όμως αν ήταν διαφορετική, δεν θα μπορούσε ποτέ να βρει τις λέξεις αυτές.

Δικός σας, Ραϊνερ Μαρία Ρίλκε"

~Λ~