Μπορεί και να είχε τον πιο γλυκό απόηχο όταν προφερόταν από τα χείλη σου, δεν θυμάμαι πια. Και δεν με νοιάζει. Πάει καιρός. Νέα μου πεποίθηση που ήρθε να αντικαταστήσει την παλιά, είναι πως πλέον με αηδιάζει μόνο που σκέφτομαι πως μπορεί που και που να το πιάνεις στο στόμα σου -καμάρωσε ελεύθερα το δημιούργημά σου.
Δεν έχεις λόγο και δεν στο επιτρέπω, αλήθεια. Ειδικά όταν το προφέρεις αβίαστα, ανάλαφρα, απερίσκεπτα, επιφανειακά. Χωρίς την επιθυμία και την ανάμνηση που του αρμόζει. Χωρίς το ίδιο βάθος, την ίδια ένταση και την ίδια έννοια που του απέδιδες κάποτε. Τα έκανες σκατά, "μωρό μου". Και ακόμα να το παραδεχτείς. Το όνομά μου πλέον δε θέλει πια ούτε φιλική εμφάνιση να κάνει στο μυαλό σου, πόσο μάλλον στα χείλη σου. Ξερνάει.
Δεν θέλει ούτε να ακούγεται σε χαλαρές συζητησούλες που δεν το αφορούν, ερχόμενο απλά να συμπληρώσει ή και να επιβεβαιώσει μια δική σου χαμογελαστή αποψούλα με τους φίλους σου, αν με πιάνεις. Γιατί τελικά όλα για μια επιβεβαίωση γίνονται για σένα, σωστά; "Χαχα ισχύει, και η Λάμδα αυτό έλεγε, ναι!", και η κουβέντα συνεχίζεται χωρίς να δώσεις σημασία... Και σκέφτονται οι άλλοι μα καλά, τόσο ελαφρύ του πέρασε όλο το σκηνικό που αναφέρει το συγκεκριμένο όνομα σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα; Σαν να μην τον νοιάζει; Έτσι απλά; Χωρίς κανένα σεβασμό στα όσα είχαν κι έχασαν; Όχι.
Δεν σου επιτρέπω. Και να με αναφέρεις ως τι; Με τι γνώση; Το τι πίστευα εγώ τότε, δεν έχεις την παραμικρή ιδέα αν έχει αλλάξει. Το πιθανότερο είναι να έχει αλλάξει για να σου δώσω μια ιδέα, αφού με έκαψες ζωντανή και έφτιαξα ένα νέο εαυτό από ό,τι στάχτες βρήκα σκόρπιες. Σου οφείλω κι ένα ευχαριστώ μάλλον, που δεν τις φύσηξες να πάνε στου διαόλου τη μάνα κι αυτές. Και μετά εγώ τι θα έκανα!
Λοιπόν επί της ουσίας, ξέρεις κυρίως γιατί δεν σου επιτρέπω να με πιάνεις στο στόμα σου; Γιατί ξέρω πως καμία ουσιαστική επεξεργασία δεν έχει γίνει στο μικρό σου μυαλουδάκι τόσο καιρό. Γιατί η επιθυμία σου να μείνει ακλόνητη η συναισθηματική σου κατάσταση, υπερνικάει την υποχρέωσή σου -ηθική έστω- να ρίξεις μια κλεφτή ματιά εξ' αποστάσεως στο βούρκο που πνίγεται ο άλλος με τον οποίο συνδεόσουν τόσα γαμημένα χρόνια. Και αυτό με θυμώνει. Όχι το τέλος, αυτό δε με θυμώνει πια το ίδιο με κάποτε, αλλά η δική σου απαξίωση με ξεπερνά. Άντε γαμήσου, "μωρό μου". Μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά. Θα σου κάνει καλό. Και μην τολμήσεις ούτε εκεί να ξεστομίσεις το όνομά μου, άθελά σου ή όχι. Άλλες στη θέση μου ίσως το εύχονταν αλλά όχι, εγώ δεν θέλω να ξέρει καμία επίδοξη γκόμενα ότι υπήρξα στη ζωή σου, κι ας μη με ξέρει προσωπικά. Δε θέλω κανένα ίχνος μου επάνω σου. Αυτό ακριβώς.
Για να τελειώνουμε, ξέχασέ το μια για πάντα ή πέσε στα σκατά μαζί μου, και ίσως τότε μόνο αναθεωρήσω πολλά από όσα σχημάτισα στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό για σένα. Πάντα υπάρχουν επιλογές. Σε δικό σου λάκκο όμως ε, μακριά και αγαπημένοι, τρόπος του λέγειν. Τότε και μόνο τότε θα έχεις δικαίωμα να το προφέρεις, γιατί τότε θα νιώθεις πραγματικά. Την ψευτοϋπερηφάνειά σου δεν την θέλω. Αν ακόμα επιμένεις στα εύκολα, γνωστή η τακτική σου άλλωστε, κράτα την αμυνούλα σου και πορεύσου αλλά εμένα απελευθέρωσέ με από όλο αυτό. Δε θέλω να νιώσω στιγμή ξανά -γιατί ναι το νιώθω, το ξέρεις- από αυτό το σημείο κι έπειτα, πως νοητά είμαι εκεί, μαζί σου, επειδή με φέρνεις εσύ παρά τη θέλησή μου και τρόπον τινά χρησιμοποιούμαι σε ένα άλλο επίπεδο, απ' αυτά που δεν κατανόησες ποτέ. Δε χρειάζεται. Απλά πάρε μια απόφαση και κάνε την πράξη. Δε σου ζητάω τέρατα. Ξέρω μέχρι που φτάνεις...
Στο καλό, "μωρό μου", στο καλό. Αν δεν σε πιάνει ρίγος στο άκουσμα του ονόματός μου κι ένα σφίξιμο στο στήθος βαθιά, που υποδηλώνει πως δεν είναι ίδιο το άκουσμά του με όλα τα άλλα, τότε δεν αξίζεις να το ξεστομίζεις. Τα είπαμε. Τα ξαναλέμε, για ανακεφαλαίωση, ή για δική μου σιγουριά πως έπιασες το ρεζουμέ. Ως τότε, στο καλό!
Αναρτήσεις
