Η Σκοτάδεια.

Τη νιώθεις; Την απόσταση.
Αυτή που αρχίζει και μπαίνει ανάμεσά μας.
Που λέγαμε πως, δε θα ίσχυε αυτό για εμάς, ο,τι και να γίνει.

Εγώ τη νιώθω. Ξεκίνησε...

Ξεκινάει σαν μούδιασμα. Σαν μαγνητικό πεδίο η αίσθησή της, που έχει όμως χάσει κάπως τη δύναμή του, ή μάλλον έχει αντιστραφεί, και μια βαλτωμένη ενέργεια έμεινε σε κείνο το κενό διάστημα μεταξύ των μαγνητών να θυμίζει πως κάποτε εκεί κάτι συνέβαινε. Που τώρα σε απωθεί, άλλα όχι με την έννοια της αποστροφής. Ενεργειακά μιλώντας. Να θες να τους κολλήσεις ξανά και να μη γίνεται. Ή σε άλλη περίπτωση, να θες να τους χωρίσεις κι αυτοί ακόμα να τραβάνε απ'τα μαλλιά ο ένας τον άλλο, με το ζόρι.
Ομολογώ πως, είναι από τα λίγα που νιώθω και αδυνατώ να αποδώσω με λέξεις, να αποτυπώσω κάπως... Το 'χεις;

Σκέφτεσαι τον άλλον όχι σαν παρελθόν αλλά σαν μια ύπαρξη που πλέον έχει αποκοπεί  -ή ξεριζωθεί- από μέσα σου και τη στερείσαι. Στέρηση κανονική, του ναρκομανή. Στερείσαι κάτι που είχες για δικό σου, όμως δεν είναι πια, γιατί απλά το νόμιζες. Κι εθίστηκες από την υπερβολή. Εξ' ου και τα στερητικά τα σύνδρομα.

Βέβαια τώρα, είναι και λίγο περισσότερο παρελθοντικά τοποθετημένες οι σκέψεις σου απ' ότι ήταν λίγο καιρό πριν. Πιο συνειδητοποιημένες. Δεν εθελοτυφλούν και τόσο, κρατώντας εντελώς εγωιστικά στο εδώ σου κομμάτια που δε του ανήκουν. Μην τις κατηγορείς. Μη τις καταπιέζεις. Σε όλους συμβαίνει τελικά. Απλά άσε τις να υπάρχουν, εκεί κατέληξα εγώ.




Αυτό το βαθύ που νιώθαμε όμως, μένει; Εγώ αυτό θέλω να ξέρω.

Δε μιλάω για την εκτίμηση και το σεβασμό. Αυτά τα ξέρω. Για την αγάπη λέω.
Όχι την ανθρώπινη, απλά. Αυτή της επικοινωνίας, που δημιουργεί μια αόρατη, ατσάλινη σύνδεση μεταξύ δυο καρδιών. Πες μου ότι μένει, κι ας μην υπάρχει η αυτή επικοινωνία πια. Πες μου ότι είναι η ιδέα μου, και πως δεν ξεκίνησε να υποχωρεί στ' αλήθεια. Ότι δεν την αγγίζει η φθορά. Πως, δεν είναι αυτό το επόμενο στάδιο που μας περιμένει στη στροφή, γιατί θα κάτσω κάτω και δε θα με κουνήσει κανείς. Πες μου πως, όσα τόλμησες να είσαι εσύ για μένα κι εγώ για σένα, δε θα μπουν τόσο άπλα σε ένα συρταράκι παλιών αναμνήσεων. Πες μου ότι το συρτάρι μας είναι μοναδικό, κι ας μην ανήκει στο τώρα. Ότι δε θα τοποθετηθεί τίποτε άλλο εκεί μέσα. Ποτέ. Και ότι δε θα το αφήσεις να σκονιστεί. Ποτέ. Πες μου...

Εγωιστικό, ξανά. Το ξέρω.
Αλλά στο δίπολο εγωισμός/απογοήτευση, όταν μιλώ ή γράφω για εμάς, τείνω τελικά να διαλέγω το πρώτο. Όσο κι αν το παλεύω. Κι ας πληγώνει περισσότερο απ' ότι θα πλήγωνε τελικά το δεύτερο. Μαγνήτης χαλασμένος κι εγώ. Δε με νοιάζει.

Γιατί, πόσα εγωιστικά να απελευθερώσω πια για ν' απελευθερωθώ;

Είναι ανώφελο.
Όσα κι αν διώξω προς το φως, ξαναγυρνάνε δαιμονισμένα. Ουρλιάζοντας το όνομά σου τις νύχτες, που, από συνήθεια, αγάπη, ή εγωισμό, ψάχνω με θράσος την αγκαλιά σου στα σκοτάδ(ε)ια μου.




~Λ~