Ο Κύκλος Των Συναισθημάτων

Δεν νομίζω πως χωράει αμφιβολία, ότι τα συναισθήματα είναι το παν στη ζωή μας. Και αυτό, έρχεται η στιγμή που ο καθένας από εμάς το αντιλαμβάνεται, όταν διαταράσσεται η ισορροπία ενός θετικού συναισθήματος, παραχωρώντας τη θέση του σε κάποιο αρνητικό. Φόβος, θλίψη, μοναξιά... Σε κυριεύουν και σε καταλαμβάνουν ολόκληρο, γεμίζουν το είναι σου με μια γλυκόπικρη μελαγχολία -ναι,νομίζω αυτός είναι ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός, ψάχνοντας απελπισμένα δρόμους διαφυγής. Όμως όλοι οι δρόμοι είναι κλειστοί. Δεν μπορείς να αντιδράσεις, γιατί δεν πρέπει. Γιατί τα στάνταρ της ζωής σου στο επιβάλλουν. Θέλεις να βγεις εκτός εαυτού, να βρίσεις, να φωνάξεις...όμως όχι. Προτιμάς απλά να αφήσεις αυτό που σε πνίγει να διογκωθεί μέσα σου, ώσπου να ξεχειλίσει και να γίνει δάκρυα. Δάκρυα βουβά, δάκρυα που σε καίνε, δάκρυα κάθαρσης. Κάθαρσης;...εδώ που τα λέμε κι αυτό είναι σχετικό. Ανακούφισης, ίσως ταιριάζει καλύτερα. Εξαρτάται από αυτό που σε πνίγει, αν είναι μεγάλο ή μικρό. Εξαρτάται και από το ψυχικό σου σθένος, αν είναι ισχυρό ή όχι τόσο ισχυρό. Εξαρτάται από τις εμπειρίες που έχεις ζήσει και την ωριμότητα που έχεις αποκτήσει μέσα από αυτές. Εξαρτάται από τους γύρω σου. Εξαρτάται από πολλά. Ευτυχώς ή δυστυχώς ποτέ δεν μπορείς να είσαι απόλυτος στο "τι φταίει". Ποτέ δεν παίζει ρόλο ένα πράγμα από μόνο του. Είναι μια αλυσίδα, που όλα συνδέονται μεταξύ τους. Όταν ο νους και τα μάτια είναι θολά, δεν είσαι σε θέση να σκεφτείς τι φταίει. Απλά γράφεις... Σκέψεις διάχυτες, που δεν μπορείς (και ίσως δεν θέλεις αυτή τη στιγμή) ούτε εσύ να διαχειριστείς. Σκέψεις που ίσως δεν είναι σε θέση να καταλάβει ο καθένας. Γιατί έχουν να κάνουν μόνο με 'σένα. Ναι, τελικά με μια δεύτερη ματιά ίσως αυτός να είναι είναι ένας πολύ καλός τρόπος διαφυγής. Διαφεύγεις από το φόβο, τη θλίψη, τη μοναξιά. Και όχι πως είσαι μόνος σου στη ζωή, όλα αυτά έχουν να κάνουν με το μέσα σου. Φόβος για πράγματα που πιστεύεις πως δεν θα μπορέσεις να πετύχεις ποτέ...θλίψη για όσα συμβαίνουν, στα οποία δεν έχεις προσωρινά τη δύναμη να αντιδράσεις... και μοναξιά...ίσως το ισχυρότερο απ' όλα... Μοναξιά γιατί, παρ' όλο που έχεις γύρω σου κόσμο ο οποίος ναι μεν νοιάζεται για 'σένα, νοιάζεται θεωρείς απρόσωπα...μάλλον γιατί ο καθένας σε προσεγγίζει επιφανειακά για να δείξει πως ενδιαφέρεται, ή με τον δικό του τρόπο που δεν σου ταιριάζει και δεν σε βοηθά. Κανείς όμως δεν είναι ικανός να σε προσεγγίσει και να νοιαστεί ουσιαστικά, με τον μοναδικό τρόπο που θα μπορούσε να σε αγγίξει. Κάποιοι προσπαθούν πεισματικά, αλλά τις περισσότερες φορές τα αποτελέσματα είναι αντίθετα του επιθυμητού. Προσπαθώντας να αποδείξουν πως αυτό που σου λένε, αυτό είναι και "το σωστό" (τη μισώ αυτή την έκφραση!), σε χάνουν.

Τελικά δεν έχω καταλάβει ακόμα τι θα βοηθούσε στην σταθεροποίηση αυτού του φαύλου κύκλου εναλλαγής της διάθεσης. Από τη μία θέλεις σίγουρα να έχεις γύρω σου κάποιον με τον οποίο να μπορείς να συζητάς οτιδήποτε σε απασχολεί, να έχεις κάποιον να σε νιώθει ουσιαστικά και όχι απρόσωπα. Δύσκολο να καταφέρεις όμως να βρείς το κατάλληλο άτομο...μα όχι ακατόρθωτο! Λένε πως αν μοιράζεσαι τον πόνο σου, γίνεται πόνος μισός. Μήπως όμως τελικά πρέπει να τον μοιράζεσαι με τον ίδιο σου τον εαυτό; Μπορεί να ακούγεται λίγο αστείο αλλά μάλλον δεν είναι. Γιατί όλα έχουν να κάνουν με τη συνειδητοποίηση. Μήπως, από την άλλη, καμία φορά εμείς οι άνθρωποι εσκεμμένα βυθιζόμαστε σε αυτή τη γλυκόπικρη μελαγχολία, αποζητώντας την, για να αποφορτιστούμε, να εξαντληθούμε, και να επιστρέψουμε ακόμα πιο θετικοί απ' ότι ήμασταν πριν; Μήπως αυτός ο "φαύλος κύκλος" είναι απαραίτητος που και που; Και πάλι έχει να κάνει με τον άνθρωπο και τα βιώματά του! Ποτέ δεν θα υπάρξει μια απόλυτη απάντηση για όλα, και αυτό μπορώ να το πω με σιγουριά. Πάντα κάπου εκεί στο πλήθος, θα υπάρξει μια εξαίρεση... Εξαίρεση η οποία θα αντιμετωπίζει ένα πέσιμο διαφορετικά από ότι οι υπόλοιποι, και θα βρίσκει πάντα έναν καινούριο, δικό του τρόπο να σηκώνεται ξανά και να συνεχίζει την πορεία του. Εκεί είναι και όλη η μαγεία, στη στιγμή που σηκώνεσαι και δεν αφήνεις σαν Σειρήνα αυτή τη μελαγχολία να σε κρατήσει για πάντα στο νησί της... Στον γλυκόπικρο μαύρο βυθό της.



~L~