" ... Πάντοτε θυμάμαι αυτά που μου λένε οι άλλοι. Τα κρατώ μέσα μου, γιατί για εμένα οι άλλοι είναι πολύτιμοι. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εκείνους, τους καλούς αλλά και τους κακούς, νομίζω θα έμοιαζε άδεια. Θυμάμαι που μου έλεγαν πόσα δίνω, πώς τους γεμίζω, και αυτό ήταν κάτι που με χαροποιούσε ιδιαίτερα. Γιατί αγαπώ να αφιερώνομαι. Δίνει νόημα στην ύπαρξή μου, δίνει σκοπό στη ζωή μου. Νιώθω άνθρωπος χρήσιμος, άνθρωπος χαρούμενος,...νιώθω Άνθρωπος. Γιατί, ό,τι κάνω για εκείνους πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς μου. Είναι αληθινό.

Θυμάμαι ακόμα, που κάποτε κάποιος μου είπε πως, αυτού του είδους οι άνθρωποι τείνουν να μελαγχολούν ευκολότερα από άλλους. Συνήθως, δε θέλουν ούτε να το δείχνουν αλλά ούτε να μιλούν γι' αυτό. Ναι, και αυτό το θυμάμαι. Όμως νιώθουν κενοί. Είναι λέει σαν την κανάτα με το νερό: όσο γεμίζεις από αυτή την κανάτα τα ποτήρια, η κανάτα θα αδειάζει. Ή που θα πρέπει να γεμίσει κάπως, από κάπου αλλού, ή που θα παραμείνει άδεια και άχρηστη. Αχρησιμοποίητη, χωρίς να έχει νόημα η ύπαρξή της. Αυτή είναι η δουλειά της κανάτας, γι' αυτό και φτιάχτηκε άλλωστε.

...Και πάνω που ετοιμαζόμουν να γράψω μια δεύτερη παρομοίωση, για την κανάτα αυτή τη φορά, για το πως αυτή θα μπορούσε να μοιάζει με μια χαμογελαστή νοικοκυρά που αγαπά να σερβίρει το φαγητό τα μεσημέρια στην οικογένειά της, ένιωσα ένα σφίξιμο. Ξέρεις κάτι, έχει καταντήσει κουραστικό αυτό που κάνεις... πάλι υπεκφεύγεις με τρόπο που οι συγγραφείς και οι ποιητές θα αναγνώριζαν πολύ καλά, χάνεσαι στις φανταστικές σου σκέψεις. Σκέψεις που νόημα δε βγάζουν, έχουν μπλεχτεί η μια με την άλλη. Τις περιπλέκεις σκόπιμα και τις χρησιμοποιείς για να αποφύγεις το πρόβλημα, για να δεις ένα όμορφο αποτέλεσμα μέσα από τον γραπτό σου λόγο και να ανακουφιστείς. Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που ήσουν ειλικρινής με τον εαυτό σου; Αυτό το θυμάσαι, χαρούμενε άνθρωπε; Θυμάσαι, δοτικέ άνθρωπε, πότε έκανες κάτι για εσένα; Δεν νομίζω...

Απογοητεύσου ελεύθερα...πάει όντως καιρός, πολύ καλά το μάντεψες. Μπορεί να χαίρεσαι με τη χαρά των άλλων, αλλά τι γίνεται με εσένα; Όλο λες, λες, λες, και τίποτα δεν κάνεις. Δεν τα βροντοφωνάζεις, αυτό είναι το θέμα. Μέχρι και το φόντο που έχεις στον υπολογιστή σου, αυτό το γκριζωπό χειμωνιάτικο τοπίο με την παγωμένη λίμνη, σου μιλάει. Λέει μάλιστα λόγια δικά σου, που όμως εσύ αγνοείς. Τότε που βρήκες το τοπίο και το έβαλες φόντο, είχες γράψει με κεφαλαία γράμματα στην άκρη της λίμνης ΄REMEMBER WHO YOU ARE!΄. Αλλά κι αυτά, παρ' όλο που είναι κεφαλαία, είναι διακριτικά, μικροσκοπικά γραμμένα. Για να μην σου φωνάξουν δυνατά και ξυπνήσεις!

Εγώ, το έλεγα πάντα. Ήξερα από την αρχή που σε γνώρισα πως ήσουν έτσι, χαρούμενε άνθρωπε. Δοτικέ άνθρωπε. Ας γελάσω.. Απορώ μέχρι και τώρα, πώς λες ότι τα καταφέρνεις με τους άλλους αφού δε μπορείς να τα καταφέρεις με τον ίδιο σου τον εαυτό! Άραγε ξέρεις ποιος είναι πραγματικά ο ίδιος σου ο εαυτός; Μήπως γελιέσαι με αυτό που θα ήθελες να είσαι και ξεγελάς και τους άλλους; Ναι, καλά κάνω και σου δημιουργώ κι άλλα ερωτήματα. Σου αξίζουν. Είδες πως σου φέρονται πολύ κοντινά σου πρόσωπα, σε εμένα θα κολλήσεις; Σιγά. Ούτως ή άλλως, μου είπες χθες πως δεν έχεις άλλα δάκρυα, τα εξάντλησες όλα το βράδυ που στριφογύριζες στο κρεβάτι ταλαιπωρώντας το κεφαλάκι σου με χαζομάρες. Ίσως με τα σκληρά μου λόγια πάρουν ζωή τα δάκρυά σου. Η ζωή σου έχει νόημα λες, μόνο όταν έχει άρωμα αγάπης. Όχι απαραίτητα έρωτα, αλλά αγάπης. Σου μοιάζει η ζωή σου να έχει άρωμα αγάπης; Ξανασκέψου το. Τις τελευταίες μέρες το μόνο που κάνεις είναι να σέρνεσαι σαν έρμαιο των μαύρων σου σκέψεων, προσπαθώντας να ξεγελάσεις τον εαυτό σου πως δήθεν είσαι καλά. ΔΗΘΕΝ. Στο φωνάζω, με ακούς...;

Δεν είσαι καλά. Και αν συνεχίσεις έτσι θα παραμείνεις για πάντα μια άδεια κανάτα χωρίς σκοπό και λόγο ύπαρξης. Το πολύ πολύ να πιάσεις και αράχνες, ή στη χειρότερη να ραγίσεις και να σπάσεις. Αυτός είναι ο σκοπός σου;... Συγγνώμη για τον ειρωνικό τόνο, ομολογώ πως τόση επιθετικότητα δεν ήταν απαραίτητη. Είσαι πράγματι ένας χρήσιμος Άνθρωπος. Μπορείς να γίνεις και χαρούμενος, όταν το αποφασίσεις πραγματικά. Έχεις χτίσει έναν θεόρατο τοίχο, από τη μια στέκεσαι εσύ, και από την άλλη τα συναισθήματά σου. Πώς είναι δυνατόν να μη μπορείς να κλάψεις με όσα σου συμβαίνουν ενώ το έχεις τόσο μεγάλη ανάγκη; Μου φαίνεται αδύνατο, όμως σε πιστεύω πως ισχύει. Και ξέρω πόσο πολύ σε πονάει.

Καμιά φορά ξέρεις τι σκέφτομαι; Πως είναι δική μου δουλειά να δίνω μόνο, και όχι να ζητώ. Ούτε βοήθεια, ούτε τίποτα. Και τελικά βλέπω πως είμαι δεμένη, αλλά αντί να προσπαθήσω να ελευθερωθώ, προσπαθώ τελικά να προσαρμοστώ, σαν χαμαιλέοντας, και να δείχνω εντάξει με την όλη κατάσταση. Θα μου πεις εσύ, εγωισμός...θα σου πω εγώ, όχι. Απλώς, αναζητώ διακριτικά το κατάλληλο άτομο που θα του πω 'λύσε με', και δεν θα αρχίσει να μελετά έναν έναν τους κόμπους των σχοινιών, με αποτέλεσμα να κουραστεί και να φύγει. Αυτό έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Και εκτεθειμένη δηλαδή και δεμενη... Μείναμε λίγοι φαίνεται με αντοχές και υπομονή.

Στα πλαίσια της άμυνας-χιούμορ μου, καμία φορά αυτοσαρκάζομαι. Εκεί φαίνεται πραγματικά η ανάγκη μου για βοήθεια. Είναι τόσα πολλά που κανείς δε ξέρει...και είναι κρίμα. Κρίμα για συγκεκριμένους ανθρώπους κυρίως, που θα ήθελα να είχα πιο κοντά μου. Είναι τόσα πολλά που θέλω να κάνω πριν έρθει το βράδυ, πριν με πνίξει το σκοτάδι, πριν αρχίσω να αγωνιώ και να καρδιοχτυπώ ανήσυχα για άγνωστους λόγους... Πριν μείνω πάλι μόνη. Δεν τα κάνω όμως για δικούς μου φόβους και είμαι σίγουρη πως θα το μετανιώσω κάποτε. Όμως συνεχίζω να μην τα κάνω... Λες και έχω κλείσει τα αφτιά μου, λες και σφυρίζω αδιάφορα, νιώθοντας ευτυχία για όσα δε βλέπω. Για όσα ξέρω και δεν μπορώ -ή και δεν θέλω- να ασχοληθώ, επειδή πονάνε. Για όσα μου ξυπνάνε συναισθήματα ανεπιθύμητα, εγώ μόνο χαρά θέλω να νιώθω, αγάπη, και τίποτε άλλο! Για όσα, υπάρχουν, μα με το που παίρνω δειλά την απόφαση να τα αντιμετωπίσω, στέλνω συνωμοτικά μια άλλη ΄Εγώ΄, να διπλοκλειδώσει καλά το ντουλαπάκι του μυαλού μου, και να χαθεί ξανά στο βυθό, κρατώντας πάνω της σφιχτά το κλειδί... "

~L~