(...)
Περνούσαν κάμποσες ώρες μαζί καθημερινά, και ένιωθε εμπιστοσύνη κι εκτίμηση για εκείνον, πράγμα περίεργο γι' αυτή. Δεν συνήθιζε να εμπιστεύεται έτσι εύκολα 'αγνώστους'. Αλλά, κάτι ήταν διαφορετικό. Αμοιβαίο. Ο σεβασμός; Η ειλικρίνεια; Δεν ήξερε πως να το προσδιορίσει. Ήξερε πως, απλά, υπήρχε.
Αποφάσισε να του δείξει την ευγνωμοσύνη της για όσα της είχε διδάξει -εν γνώση του ή εν αγνοία του- και να του ανοιχτεί, δίνοντάς του να διαβάσει μικρά αποσπάσματα, από το βιβλίο που ετοίμαζε.
"Πόνος...πολύς πόνος...." της ψιθύρισε. Και τα λόγια του, ήταν σαν να έβλεπαν κατ' ευθείαν στην ψυχή της. Ένιωσε για λίγο ευάλωτη, απροστάτευτη, ένιωσε την καρδιά της να σφίγγεται, και αγχωμένη να χτυπάει πιο δυνατά... όμως ήθελε να του δώσει μια ιδέα για το μέσα της, για τον γυμνό της εαυτό. Και κάτι μέσα σ'όλο αυτό την έκανε να χαρεί που την κατάλαβε, ακόμα κι αν δεν την ήξερε καλά. Παρ'όλη την αμηχανία της, ένιωσε ανακούφιση και ικανοποίηση που τελικά κατόρθωσε τόσο εύκολα να τη "διαβάσει"...
Εκείνος, θέλοντας να τη βγάλει από τη δύσκολη θέση, άλλαξε θέμα.
"...... Τι θα γινει αν ξυπνησεις απο το ονειρο σου, και βρεις αυτο το λουλουδι στα χερια σου; Τι θα γινει τοτε;...."
(....)
~L~
Αναρτήσεις
...τοτε θα ειμαι σιγουρος οτι ο Παραδεισος ειναι εδω, εδω κι η Κολαση...
ΑπάντησηΔιαγραφή...ή ισως να θυμιζει εκεινο ξημερωμα του τρομου, που με σκοτεινο βλεμμα κοιταζει(ς) τον (μεσα σου) ουρανο....
...κι αν πρεπει να απαλυνω καπως τις πληγες, ας ρευσω σαν ποταμι κρυο στα ποδια σου, εσυ αν θελεις σκυψε και πιες...
Ανωνυμε/-η, κατ'αρχην σε ευχαριστω για το σχολιο σου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολυ ομορφες και οι τρεις εκδοχές σου.
Και πολύ εύστοχες θα έλεγα!
Να έχεις ένα υπέροχο απόγευμα.