~Υποθετικός Λόγος~

Με ξύπνησε ένα όνειρο...

Αυτούς που η μοίρα έφερε κοντά για λίγο, για να εκπληρώσει ένα χρέος στις ζωές τους, είναι σ' αυτούς, που όταν τους χωρίζει πάντοτε αφήνει κάτι...κάτι σαν σκόνη από υποθετικό λόγο.

Κι αν ήταν άλλος ο χρόνος και η στιγμή... Τότε τι θα είχε συμβεί; Σαν να εκπλήρωσαν κι οι δυο της κοινής ζωής τους -όχι, όχι κοινής, παράλληλης- τα γραμμένα. Και ξαφνικά, λίγο πολύ επιζητώντας το, διέλυσαν κάθε είδους δεσμό που είχαν δημιουργήσει μεταξύ τους. Κι ο καθένας τώρα τραβάει το δρόμο του. Δε χωράει πουθενά "γιατί"...απλά συμβαίνει.

Ίσως ένα "χαθήκαμε, γαμώτο", ακούγεται πια κάπως υποκριτικό, αφού ξέρουν καλά και οι δυο τους την αλήθεια. Αν υπήρχε η θέληση δε θα χωρούσε πουθενά το "γαμώτο" της δήθεν αγανάκτησης. Της υποτιθέμενης στεναχώριας. Ακούγεται λίγο βαρύ, αλλά είναι η αλήθεια. Και φυσικά η αλήθεια αυτή βαραίνει και τους δυο. Αν υπήρχε η θέληση, δεν θα υπήρχε ούτε από την άλλη πλευρά επιβεβαιωτική απάντηση σ'αυτήν την τυπική φράση. Όμως η θέληση δεν πάει από μόνη της, την τυλίγουν δεκάδες ακόμη παρόμοια ουσιαστικά για να στηρίξουν την ύπαρξή της.

Τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν, για κάποιο λόγο ήρθαν έτσι όπως ήρθαν. Και ο Λόγος, αυτός που μπορεί να φέρνει τα πράγματα όπως του αρέσει, δεν είναι ποτέ τυχαίος. Αυτό που μένει τελικά είναι η ευγνωμοσύνη...για τον άνθρωπο που εισέβαλε έστω και για λίγο στη ζωή σου σε στιγμή ανύποπτη, και τη σημάδεψε. Από το πουθενά, χωρίς καμία προειδοποίηση. Αναρωτιέσαι αν σημάδεψες κι εσύ τη δική του κατά κάποιο τρόπο. Ίσως και να το έκανες... Δε θα το μάθεις ποτέ με βεβαιότητα.

Κάτι άλλαξε. Σαν να μην είναι όπως ήταν κάποτε...κι ας είναι το κάποτε αυτό κοντινό.
Ο χρόνος, ξέρεις, έχω μάθει πως δεν μετριέται με το ρολόι. Αλλά με το βάθος της στιγμής. Οπότε το μόνο που μπορώ να προσπαθήσω να μετρήσω από αυτό το κάποτε, είναι το βάθος του. Μάταια... Δεν τα καταφέρνω. Σε ξέρω από άλλες ζωές μάλλον, η τωρινή τόσο βάθος δε μετρά.

Αν... Τότε τι...;
Σε αφήνω να δημιουργήσεις τον δικό σου υποθετικό λόγο. Βάλε τον για τίτλο στη μικρή μας ιστορία. Ίσως κάτι να έδωσα τελικά κι εγώ στη ζωή σου... Ίσως μείνει κάτι να θυμάσαι.

Κράτα τους ψιθύρους, μέσα από τις μουσικές.

Καληνύχτα...



~Λ~

Θέλω Τον Παλιό Μου Ύπνο Πίσω...!

Μια από τις περίεργες ημέρες θα έλεγα... Ξύπνησα σιγομουρμουρίζοντας το ρεφρέν από το "νυχτολούλουδο" της Βανδή, πριν καλά καλά σηκωθώ από το κρεββάτι - και δεν ακούω καν Βανδή, έχω να ακούσω από κάτι εκδρομές με πούλμαν που κάναμε στο δημοτικό, κι αυτό με το ζόρι. Θα τρίζουν τα κόκαλα του Jimi Hendrix. Μη σου πω ότι θα ξεροβήχει και ο Eric Clapton δηλαδή. Για να μην αναφέρω και λίστα λοιπών ονομάτων που πιθανότατα θα φτερνίζονται αυτή τη στιγμή. Ευκολάκι.

Το καλό είναι ότι η μέρα με το φως της σβήνει τις τελευταίες σκέψεις από τα θρίλερ που συνηθίζω να βλέπω για εφιάλτες, ειδικά τα 2-3 τελευταία βράδια ~λόγω άγχους φαντάζομαι για κάτι δουλίτσες που τρέχω να προλάβω. Με το σημερινό, αν και ψιλοτρομακτικό να το βλέπεις στον ύπνο σου ομολογώ, απλά γελάω τώρα που το ξανασκέφτομαι. Πρέπει να κόψω μου φαίνεται και την ελάχιστη τηλεόραση που βλέπω. Άβυσσος η φαντασία του ανθρώπου!

Κι επίσης, μέσα σ' όλα και κάτι ακόμα άσχετο. Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν όλοι πηγαίναμε κάθε πρωί στις δουλειές μας φορώντας πιτζάμες;; Ναι, έχω μπει σε χαζοελαφροφιλοσοφικοϋπαρξιακό mood σήμερα. Έτσι το ονομάζω, είναι το γνωστό "σηκώνομαι-με-το-ζόρι-από-το-κρεββάτι-και-το-ρίχνω-στις-αμπελοφιλοσοφίες-μπας-και-ανοίξει-το-μάτι" σύνδρομο.

Τουλάχιστον σ΄εμένα, πιάνει!

Καλη μας μέρα λοιπόν...

~Λ~

Και Μπήκαμε Στο 2012

Απόγευμα Πέμπτης...

Για κάποιο λόγο οδηγήθηκα εδώ, στο προσωπικό μου καταφύγιο. Αυτη τη στιγμή θα έπρεπε να κάνω εργασία -ναι, θεωρητικά πάντα. Αλλά δεν.
[Να σημειώσω εδώ, ότι αυτό, που δε μπορώ να ελένξω το ίδιο μου το μυαλό και τις σκέψεις μου και αντί να κάνω τις δουλειές μου ασχολούμαι με οτιδήποτε άλλο, πολύ με νευριάζει ώρες ώρες.]Σκέφτομαι τα όσα έγιναν τις προηγούμενες ημέρες, σκέφτομαι όσα από αυτά θα έπρεπε να συζητηθούν αλλά δεν συζητήθηκαν. Σχεδόν αποτεφρωμένα συναισθήματα, που μάταια προσπαθούμε να κρυφτούμε πίσω από τη διαφάνεια της καλοντυμένης γύμνιας τους. Και άντε να μπουν τα πράγματα μετά σε μια σειρά. Όταν ξέρεις πως κάτι εκκρεμεί. Κάτι δεν έχει βρει το δρόμο του. Κάτι (σου) λείπει...

Το 2012 μπήκε σχεδόν δραματικά θα έλεγα. Το καλημέρα του καινούριου χρόνου αιφνιδιαστικό,ενδοσκοπικό και μοναχικό. Όχι μίζερο, αλλά ασυνήθιστο. Σαν να πλανάσαι μόνος στην ομίχλη, ανάμεσα σε ψυχές που έχουν κάτι να σου ψιθυρίσουν. Μια τέτοια αίσθηση άφησε. Δεν άργησε να δώσει και τα σημάδια του... σημάδια αλλαγής. Σαν να λέει, πρέπει να κάνεις κάτι. Σαν να ταρακουνάει το είναι σου και να φωνάζει μες το μυαλό σου, σταμάτα να γράφεις τα ωραία σου παραμύθια σε τρίτο πρόσωπο και ξεκίνα να γράφεις στο πρώτο ενικό. Προσγείωση. Τέρμα οι τάσεις φυγής και αποφυγής όσων σε βαραίνουν... Αντιμετώπισε τους φόβους σου πρόσωπο με πρόσωπο.

Και ένα μήνυμα στα πρώτα λεπτά του νέου έτους που με έκανε να κλάψω.
Μόνο που δεν ήταν κλάμα στεναχώριας, ήταν κλάμα απελευθέρωσης. Μετά από τόσα χρόνια γύρισαν επιτέλους οι μαγνήτες στη σωστή τους θέση, τώρα πια έλκουν ο ένας τον άλλον. Και η δύναμή τους είναι μεγάλη. Δε θα γυρίσει ποτέ ξανά κανείς την πλάτη του στον άλλο, δε θα υπάρξει απώθηση. Η λέξη "αγαπώ" φωτίστηκε και απέκτησε νόημα. Όχι ερωτικό, αλλά θαλπωρικό και παντοτινό.
Εσύ πρέπει να έβαλες το χεράκι σου -όπου και να'σαι, σ'ευχαριστώ.

Συνεχίζουμε (οκ, πρωτο ενικο -συνεχιΖΩ {θα το συνηθίσω εν καιρώ}) με αισιοδοξία, και κυρίως, με την υποστήριξη λατρεμένων μου προσώπων που έκαναν αναπάντεχα την επανεμφάνισή τους από τις πρώτες κιόλας στιγμές του νέου έτους -βάζοντας σταδιακά τα πράγματα σε μια τάξη, όσο κι αν δεν το περίμενα. Νομίζω πως ο κύκλος που άνοιξε θα κυλίσει και θα κλείσει στο τέλος πολύ θετικά. Το εύχομαι δηλαδή.

Καλή μας χρονιά!



~Λ~