Θέλω Τον Παλιό Μου Ύπνο Πίσω...!

Μια από τις περίεργες ημέρες θα έλεγα... Ξύπνησα σιγομουρμουρίζοντας το ρεφρέν από το "νυχτολούλουδο" της Βανδή, πριν καλά καλά σηκωθώ από το κρεββάτι - και δεν ακούω καν Βανδή, έχω να ακούσω από κάτι εκδρομές με πούλμαν που κάναμε στο δημοτικό, κι αυτό με το ζόρι. Θα τρίζουν τα κόκαλα του Jimi Hendrix. Μη σου πω ότι θα ξεροβήχει και ο Eric Clapton δηλαδή. Για να μην αναφέρω και λίστα λοιπών ονομάτων που πιθανότατα θα φτερνίζονται αυτή τη στιγμή. Ευκολάκι.

Το καλό είναι ότι η μέρα με το φως της σβήνει τις τελευταίες σκέψεις από τα θρίλερ που συνηθίζω να βλέπω για εφιάλτες, ειδικά τα 2-3 τελευταία βράδια ~λόγω άγχους φαντάζομαι για κάτι δουλίτσες που τρέχω να προλάβω. Με το σημερινό, αν και ψιλοτρομακτικό να το βλέπεις στον ύπνο σου ομολογώ, απλά γελάω τώρα που το ξανασκέφτομαι. Πρέπει να κόψω μου φαίνεται και την ελάχιστη τηλεόραση που βλέπω. Άβυσσος η φαντασία του ανθρώπου!

Κι επίσης, μέσα σ' όλα και κάτι ακόμα άσχετο. Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν όλοι πηγαίναμε κάθε πρωί στις δουλειές μας φορώντας πιτζάμες;; Ναι, έχω μπει σε χαζοελαφροφιλοσοφικοϋπαρξιακό mood σήμερα. Έτσι το ονομάζω, είναι το γνωστό "σηκώνομαι-με-το-ζόρι-από-το-κρεββάτι-και-το-ρίχνω-στις-αμπελοφιλοσοφίες-μπας-και-ανοίξει-το-μάτι" σύνδρομο.

Τουλάχιστον σ΄εμένα, πιάνει!

Καλη μας μέρα λοιπόν...

~Λ~