~Υποθετικός Λόγος~

Με ξύπνησε ένα όνειρο...

Αυτούς που η μοίρα έφερε κοντά για λίγο, για να εκπληρώσει ένα χρέος στις ζωές τους, είναι σ' αυτούς, που όταν τους χωρίζει πάντοτε αφήνει κάτι...κάτι σαν σκόνη από υποθετικό λόγο.

Κι αν ήταν άλλος ο χρόνος και η στιγμή... Τότε τι θα είχε συμβεί; Σαν να εκπλήρωσαν κι οι δυο της κοινής ζωής τους -όχι, όχι κοινής, παράλληλης- τα γραμμένα. Και ξαφνικά, λίγο πολύ επιζητώντας το, διέλυσαν κάθε είδους δεσμό που είχαν δημιουργήσει μεταξύ τους. Κι ο καθένας τώρα τραβάει το δρόμο του. Δε χωράει πουθενά "γιατί"...απλά συμβαίνει.

Ίσως ένα "χαθήκαμε, γαμώτο", ακούγεται πια κάπως υποκριτικό, αφού ξέρουν καλά και οι δυο τους την αλήθεια. Αν υπήρχε η θέληση δε θα χωρούσε πουθενά το "γαμώτο" της δήθεν αγανάκτησης. Της υποτιθέμενης στεναχώριας. Ακούγεται λίγο βαρύ, αλλά είναι η αλήθεια. Και φυσικά η αλήθεια αυτή βαραίνει και τους δυο. Αν υπήρχε η θέληση, δεν θα υπήρχε ούτε από την άλλη πλευρά επιβεβαιωτική απάντηση σ'αυτήν την τυπική φράση. Όμως η θέληση δεν πάει από μόνη της, την τυλίγουν δεκάδες ακόμη παρόμοια ουσιαστικά για να στηρίξουν την ύπαρξή της.

Τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν, για κάποιο λόγο ήρθαν έτσι όπως ήρθαν. Και ο Λόγος, αυτός που μπορεί να φέρνει τα πράγματα όπως του αρέσει, δεν είναι ποτέ τυχαίος. Αυτό που μένει τελικά είναι η ευγνωμοσύνη...για τον άνθρωπο που εισέβαλε έστω και για λίγο στη ζωή σου σε στιγμή ανύποπτη, και τη σημάδεψε. Από το πουθενά, χωρίς καμία προειδοποίηση. Αναρωτιέσαι αν σημάδεψες κι εσύ τη δική του κατά κάποιο τρόπο. Ίσως και να το έκανες... Δε θα το μάθεις ποτέ με βεβαιότητα.

Κάτι άλλαξε. Σαν να μην είναι όπως ήταν κάποτε...κι ας είναι το κάποτε αυτό κοντινό.
Ο χρόνος, ξέρεις, έχω μάθει πως δεν μετριέται με το ρολόι. Αλλά με το βάθος της στιγμής. Οπότε το μόνο που μπορώ να προσπαθήσω να μετρήσω από αυτό το κάποτε, είναι το βάθος του. Μάταια... Δεν τα καταφέρνω. Σε ξέρω από άλλες ζωές μάλλον, η τωρινή τόσο βάθος δε μετρά.

Αν... Τότε τι...;
Σε αφήνω να δημιουργήσεις τον δικό σου υποθετικό λόγο. Βάλε τον για τίτλο στη μικρή μας ιστορία. Ίσως κάτι να έδωσα τελικά κι εγώ στη ζωή σου... Ίσως μείνει κάτι να θυμάσαι.

Κράτα τους ψιθύρους, μέσα από τις μουσικές.

Καληνύχτα...



~Λ~