Κοίταξε λίγο στα χαμηλά, σαν αντικρίσεις ουράνιο τόξο.

Δε τους κακολογώ. Είναι πιθανό να υποθέτουν πως αρκεί μια μικρή παραμέριση εγωισμού για να διορθώσει όλα όσα έγιναν. Σαν το φιλί του Ιούδα που τόσα χρόνια έχεις συνηθίσει να παίρνεις για αγάπη, γιατί αυτό ξέρουν να προσφέρουν. 'H σαν το ουράνιο τόξο μετά από την καταιγίδα, που βγαίνει με τη θέλησή σου απ'τα δικά σου στήθια, ξεσκίζοντάς τα βίαια για να απλωθεί στον ουρανό και να προσφέρει την ανακούφιση σε όσους το βλέπουν...κι εσύ, ας πονάς. Καλύτερη η καταιγίδα, θα σκεφτείς...εκεί τουλάχιστον ψάχνεις τρόπους να επιβιώσεις και να ανταπεξέλθεις. Δεν ελπίζεις πως δήθεν κάποια χρώματα θα μηδενίσουν το δείκτη της (μάλλον, αυτο-)καταστροφής σου. Και αιμορραγείς...και αιμορραγείς...και αδειάζεις. Ώσπου αναπόφευκτα κάποια στιγμή, κάτι μικρό παραδίνεται και ξεψυχά μέσα σου.

Όμως αντί να το θρηνίσεις, να πενθήσεις γι'αυτό, έπειτα να του αφήσεις μερικά αγριολούλουδα και να σηκωθείς τινάζοντας τα γόνατά σου και να πας παρακάτω, επιλέγεις να ενδιαφερθείς περισσότερο για τον άλλο...για το φονιά που άφησες να σε κάνει συνεργό στην αυτοχτονία σου. Για εκείνον, που το φιλί του ήταν πιο κοφτερό και από φρεσκοακονισμένο μαχαίρι. Πως είναι; Τι νιώθει; Αλλού η προσοχή. Γιατί όπως και να'χει κανείς δε θέλει να σκαλίζει τα πεθαμένα, από φόβο μη πάρουν και πάλι φωτιά οι σκέψεις και γίνει ολοκαύτωμα.

Έτσι κι εσύ καταλήγεις να βλέπεις από μακριά όλα σου τα πεθαμένα να παρακαλάνε σχεδόν για λίγη σημασία, και είσαι πάντα εκεί -εξ'αποστάσεως- χωρίς να τ'ακουμπάς, πάντα με μάτια φευγαλαία μη τυχόν τους προσφέρεις ένα βλέμμα συμπόνοιας... Στέκουν εκεί παντοτινά σαν ζωντανοί νεκροί ανήμποροι να αναπαυθούν εν ειρήνη. Τα αφήνεις να σε στοιχιώνουν. Θαρρείς πως δε σε νοιάζει...θαρρείς πως με το να δώσεις στον άλλο το συγχωροχάρτι σου, όλα σου τα πεθαμένα θ'αναστηθούν από μόνα τους και θα εξασφαλίσουν μια θέση στον παράδεισο. Γιατί, πόσες φορές θα στο λέω πια; Κουράστηκα. Το φιλί του Ιούδα είναι. Όχι το φιλί της ζωής...

Μπράβο σου...τα κατάφερες. Ατίμωσες πάλι τους νεκρούς σου. Κοιμήσου τώρα ήσυχα, και από αύριο φόρα πάλι τα χρωματιστά σου ρούχα, το στραβό χαμογελάκι σου και την ελπίδα στο βλέμμα πως όλα είναι όπως εκείνο το βράδυ. Τότε που κοιτούσες τα αστέρια ώρες ολόκληρες, και ένιωθες πως ο ουρανός δε χρειάζεται το ουράνιο τόξο σου για να χαρίζει ευτυχία. Ξέρει να αγκαλιάζει όλους όσοι γνωρίζουν από μόνοι τους πού να κοιτάξουν.

Να, τέτοιους ανθρώπους ψάξε. Ή έστω, για τέτοιους ανθρώπους έχε τα μάτια σου ανοιχτά. Γι' αυτούς που, θα είχε νόημα να δείξεις ένα ουράνιο τόξο αλλά δε θα χρειαζόταν ποτέ να το κάνεις...


~Λ~