Το Αντίο που ξεψύχησε στις άκρες δυο ματιών.

Ίσως τελικά αυτός να είναι ο πραγματικός αποχαιρετισμός...το πραγματικό αντίο. Όταν κάθεσαι απλά στον ίδιο χώρο με τον άλλον και δε μπορείς να πεις κουβέντα.  Τον κοιτάς, σε κοιτάει, και νιώθεις αυτό το σφίξιμο στο στομάχι σου.

Σκέφτεσαι τόσα πράγματα εκείνη τη στιγμή. Σκέφτεσαι ότι θες να κλάψεις, να φωνάξεις, θες να τον αγκαλιάσεις σφιχτά και να τον κάνεις ένα με 'σένα για να μη σου φύγει ποτέ...αλλά παραμένεις εκεί, σταθερή στη θέση σου. Χαμογελώντας, ακόμα κι αν αυτό που έμαθες -παρ'όλο που το ήξερες από καιρό- δεν σου άρεσε.

Για να δείξεις ότι είσαι καλά. Γιατί τον νοιάζεσαι. Για να ξέρει ότι φεύγει και σ' αφήνει καλά. Και σου το λέει...ξέρεις ότι δεν είναι χαζός, σε ξέρει πολύ καλά για να μπορέσεις να του κρυφτείς. Σε ρωτάει γιατί θέλεις να του δώσεις αυτή την εικόνα, ενώ άλλη είναι η πραγματικότητα. Και του λες ότι, έχεις παίξει ήδη τόσες πολλές φορές αυτό το έργο σε παραλλαγές στο μυαλό σου...και μόνο αυτό το σενάριο δεν έχει παιχτεί. Της σιωπής. Κι έτσι γίνεται πάντα...έρχεται σαν την θαμπή ελπίδα σε ένα κουτί που η Πανδώρα σε καταδίκασε να μην ανοίξεις ποτέ.

Το σενάριο της σιωπής που τα λέει όλα: το σώμα σου, η στάση σου το βλέμμα σου...
Περισσότερο ευλαβική από κάθε άλλο λόγο. Από κάθε άλλη λέξη.
Καρτερική, συμπονετική, οργισμένη, θυμωμένη, πονεμένη, στενοχωρημένη, ακατανόητη.
Και να θες να του πεις να μη φύγει γιατί θα μείνεις μόνη και φοβάσαι πολύ όταν μένεις μόνη, να θες να του πεις ότι έχεις θυμώσει μαζί του, και άλλα τόσα πράγματα που σε πνίγουν...ότι θες να τον ξαναδείς, ότι θες να ξέρεις πως έχεις κάπου ν'ακουμπήσεις.
Σε ανησυχεί το μετά.

Και τελικά, σαν αυτές οι σκέψεις να μην έγιναν ποτέ, κάθεσαι απλά εκεί στην απόσταση ασφαλείας σου, περιμένοντας κάτι από εκείνον. Κάτι. Μια λέξη λυτρωτική που θα σε λύσει, που, σα σφυρί με ένα απαλό χτύπημα θα σπάσει το γερό σου φράγμα ελευθερώνοντας το χείμαρρο των ματιών σου, δίνοντας μορφή και διαφυγή στις ταλαιπωρημένες σου φαντασιώσεις. Κι έτσι θα λυτρωθείς, θα ανακουφιστείς, θα ανασάνεις. Αλλά όχι. Όπως στέκεται εκείνος, στέκεσαι κι εσύ. Και είναι μόλις λίγα δευτερόλεπτα από τη στιγμή που στο είπε, που στο μυαλό σου όμως αυτά έχασαν το μέτρημα κι έχουν πάρει τη μορφή αιωνιότητας, δίνοντας ζωή σε δυο δυνάμεις αμφίδρομες και αντίρροπες, αδιάκοπα συγκρουόμενες παλεύοντας να φέρουν την αλλαγή. Την αλλαγή, που τόσο απαραίτητη είναι για να μας κρατάει ζωντανούς όσο και για να μας σκοτώνει λίγο λίγο καθημερινά. Αναπόφευκτο μεγαλείο, όπως η ίδια η Ζωή και ο Θάνατος.

 Και εσύ συνεχίζεις σχεδόν νωχελικά και ανέκφραστα να κάθεσαι εκεί, απέναντί του, με μόνη ένδειξη ζωής ανάμεσά σας τις ανάσες σας. Ακίνητοι και παγωμένοι φαινομενικά, ενώ σε ένα παράλληλο σύμπαν έχεις ήδη φύγει από το σώμα σου, έχεις πάει κοντά του σαν αερικό και χαϊδεύεις το μάγουλό του, γυρνάς γύρω του αιωρούμενη, τον κοιτάς με παράπονο όσο εκείνος κοιτάει το ακίνητό σου σώμα απέναντί του...και την ίδια στιγμή τον σπρώχνεις και του επιτίθεσαι...δε νιώθει τίποτα απ'όλα αυτά. Δε νιώθει τίποτα λες. Αλλά είσαι σίγουρη πως κι εσύ τριγυρίζεσαι από το δικό του αερικό. Και με αυτή την ιδέα ως βάλσαμο στην πονεμένη σου ψυχή επιστρέφεις στο σώμα σου, επιστρέφεις στο εδώ και στο τώρα σου.

Συνειδητοποιείς ότι τόσο πολύ ζεις στις σκέψεις σου, που κάπου χάνεις τα όρια του πραγματικού. Όλα αυτά είναι μέσα το μυαλό σου...τίποτα από όσα στο νου δίνεις ζωή, δεν έχει γίνει. Και είναι που εκεί στη σιωπή αφήνεις τελικά τα μάτια να κάνουν όλη τη βρωμοδουλειά, αυτήν που ο εγωισμός σού απέρριψε για 'σένα σε μια του προσπάθεια να σε προστατεύσει...σπρώχνοντας πρώτος το μαχαίρι στις ανοιγμένες σου πληγές.

Και τελικά καταλαβαίνεις τα πάντα ακόμα κι αν δεν έχεις πει τίποτα. Γιατί η σιωπή ακούγεται περισσότερο από κάθε άλλο λόγο. Η σιωπή, ειδικά όταν ξεστομίζεται από καθαρή απόγνωση, ακούγεται δυνατότερα από κάθε άλλη κραυγή.

Με έναν αναστεναγμό σαν κύκνειο άσμα μέσα σε αυτές τις απειροελάχιστες στιγμές πριν από το θάνατό σου, είσαι -μάλλον- σίγουρη πως όλα όσα ήθελες να πεις, τελικά τα είπες.




~Λ~