Στο δρόμο της επιστροφής...

Σήμερα ήταν μια περίεργη ημέρα. Απο αυτές που λες ότι ταρακουνάνε κάτι μέσα σου, κάτι μικρό, που όμως αλλάζει εντελώς την ύπαρξή σου. Και όπως γίνεται και στην ψυχοθεραπεία, που τα σημαντικά "έρχονται" στο τέλος της συνεδρίας -έτσι για να έχεις δουλειά για το σπίτι, έτσι και σήμερα το γεγονός που ακολουθεί έγινε βράδυ, μετά από μια γεμάτη μεν αλλά ευχάριστη ημέρα.

Γυρνούσα λοιπόν στο σπίτι εξαντλημένη, όπως γίνεται το τελευταίο διάστημα για κάποιο λόγο, φορώντας τα ακουστικά μου και ακούγοντας μουσική. Περίμενα το λεωφορείο απομακρυσμένη από τη στάση ως συνήθως, ακουμπώντας σε κάποιο κτίριο και χαζεύοντας τον κόσμο. Η μουσική έντυνε σχεδόν κινηματογραφικά την εικόνα, σαν αυτές τις σκηνές από μελαγχολικές ταινίες που ο πρωταγωνιστής παγώνει το χρόνο μέσα του και στοχάζεται, ενώ όλα γύρω του συνεχίζουν να κυλάνε με γρήγορους ρυθμούς. Από εκείνες τις στιγμές που, αν κάτι έχει πραγματικό νόημα δε το κοιτάς μόνο αλλά το βλέπεις κιολας. Μικροπράγματα που υπό άλλες συνθήκες σίγουρα θα αγνοούσες μες τη φούρια και τη βιασύνη σου.

Και βλέπω κάτι ξεχωριστό. Ένα ζευγάρι, όχι παραπάνω από 25 χρονών, να εκφράζει μεταξύ του πιθανώς κάποια διαφωνία. Τους κοίταζα από μακριά και ίσως, χωρίς υπερβολή, ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα μια τόσο αληθινή επικοινωνία. Ο τρόπος που κοιτάζονταν, που στέκονταν, που πλησίαζαν ο ένας τον άλλο και χαμογελούσαν μετά τη διαφωνία, φώναζε, πραγματικά είχε φωνή και μιλούσε και ήταν τόσο αληθινός! Θα μου πεις, ακούγεται πολύ κοινό. Κι όμως όχι. Κάτι ταίριαζε...με τη μουσική, με το κινηματογραφικό τοπίο, με τα φώτα των δρόμων...ίσως με το συναίσθημα το μελαγχολικό, που όσοι το νιώθουν ζουν τόσο έντονα, που άλλοι στη σκέψη και μόνο τρομάζουν.

Η κοπέλα με επιδεξιότητα που θα ζήλευε μπαλαρίνα, και με μια εξωλεκτική επικοινωνία μοναδική, του έδειχνε πως πραγματικά τον αγαπά, τον εμπεριέχει με ένα της βλέμα, κι εκείνος, σαν στρατιώτης που μόλις γύρισε από μάχη, που έπαιζε τη ζωή του κορώνα γράμματα όμως την είχε ασταμάτητα στο μυαλό του, την τραβούσε τρυφερά προς το μέρος του και τη φιλούσε σαν να την έβλεπε για πρώτη φορά, διατάζοντας τη διαφωνία που τους είχε ταράξει τα νερά να φύγει μακριά τους τρέχοντας. Είχε κάτι το διαφορετικό αυτό το ζευγάρι...και βγάζοντας τα ακουστικά, συνειδητοποίησα πως επανήλθαν στα αφτιά μου οι άσχημοι ήχοι της πόλης: κορναρίσματα, ήχοι εξατμίσεων, βήματα στις κακοστρωμένες πλάκες του πεζοδρομίου -μόνο. Από το ζευγάρι που συνέχιζε να εκφράζεται ανενόχλητο μεσα στο πλήθος, δεν ερχόταν τίποτα...

Πόσο έχουμε συνηθίσει να χρησιμοποιούμε επιλεκτικά τις αισθήσεις μας...Πόσο χάνουμε μέσα στην καθημερινότητά μας όλα όσα αξίζουν, και πολύ πριν το καταλάβουμε μένουμε με ένα μεγάλο κενό να το κουβαλάμε δυο-δυο ή ο καθένας μόνος του. Και μένουμε σε αυτό που λέγεται επιφάνεια, χάνοντας όλη την ουσία. Όταν δεις, όταν πραγματικά ανοίξεις τα μάτια σου και δεις, τον τρόπο που σαν λύκοι στην πανσέληνο ούρλιαζαν σ'αγαπώ ο ένας στον άλλο μέσα από τη σιωπή τους, τί να την κάνεις πια τη γνωστή σου σιωπηλή φασαρία που δεν έχει τίποτα παραπάνω να πει από τα συνηθισμένα; Όταν δεις με τα μάτια σου το πώς δυο σώματα μπορούν να χορέψουν σε μια μουσική που μόνο αυτά μπορούν να ακούσουν, τόσο αυθεντικά που σχεδόν θυμίζει επικοινωνία βρέφους με τη μητέρα του, αρχίζεις και αναρωτιέσαι τι είναι πραγματικά έρωτας. "Αφού δεν έχουν άλλο τρόπο" είπε κάποιος γνωστός μου που, βέβαια, δεν ήταν μπροστά. Δικαιολογίες, θα τολμήσω να πω. Κι αν είναι αλήθεια, γιατί όσοι έχουμε αυτό τον "άλλο τρόπο" δεν εκπέμπουμε τα ίδια δυνατά συναισθήματα με αυτά που αντίκρυσα αυτό το βράδυ;

Έχουν περάσει κάμποσες ώρες και έχει κορεστεί μέσα μου, τόσο που το έχω πια σκεφτεί. Και ίσως κανείς να απορήσει για το λόγο που επέλεξα να γράψω γι'αυτό... Συγκινήθηκα. Και πριν προλάβουν να φανούν δάκρυα, έσπευσα να τα σκουπίσω πριν "ξεσκεπαστώ" εκεί, μπροστά σε όλους. Και αυτή είναι η διαφορά μας...εμείς, λοιπόν, που έχουμε "άλλο τρόπο", καταλήγουμε να ντρεπόμαστε για την αυθεντικότητά μας γιατί δεν έχουμε δικαιολογία, γιατί έχουμε άλλους τρόπους, άρα πρέπει να μάθουμε να γινόμαστε ένα με τους πολλούς για να μη γίνουμε αντικείμενο σχολιασμού. Μέχρι κάποιος να δει εκεί που κοιτάζει και να προβληματιστεί. Μέχρι, να ποθήσει τόσο να ζήσει αυτό τον σιωπηλό χορό που φωνάζει σε όλα τα χρώματα που μπορεί κανείς να φανταστεί, που είναι Δικός Τους, και που κανείς πρέπει να προσπαθήσει αρκετά για να δει από την κλειδαρότρυπα μιας πόρτας ορθάνοιχτης, η οποία τελικά οδηγεί σε έναν τόσο διαφορετικό αλλά και τόσο ίδιο κόσμο με αυτόν που έχω μάθει να ζω...

Τα λόγια στερεύουν...Εύχομαι μέσα από την ψυχή μου και όλο μου το Είναι, να υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι εκεί έξω σαν αυτούς τους δυο που είχα την τιμή να συναντήσω στο δρόμο της επιστροφής. Ευχαριστώ για το φως που σκορπίσατε απλόχερα στο κουρασμένο μας σκοτάδι.
Καληνύχτα.



~Λ~