Το αμάρτημα μιας ακούσιας θέλησης για επιβολή.

Και τι γίνεται σαν σπάσουν τα δεσμά;
Όταν, το μεγάλο κελί πια παραβιάζεται από τα μέσα
και ο δραπέτης επιτέλους σέρνεται στον έξω κόσμο...όμως
η ταλαιπώρια του που πλέον -μαζοχιστικά- περνιέται για χαρά, είναι τόσο μεγάλη
για να δει πως είναι κλεισμένος στο δικό του μικρό χρυσό κελί.
Έρχεται η στιγμή που μια δίχως αρχή και τέλος αντιπαλότητα
με το φροντιστή και δεσμοφύλακά του, ξεκινά.
Που άρχισε και που τελειώνει;
Και άν ποτέ τελειώνει στ'αλήθεια.
Πόσο θα φθείρει την ψυχή αυτή η ατέρμονη προσπάθεια για Επιβίωση;
Γιατί καμία μαριονέτα της ίδιας, φαινομενικά έστω, ιστορίας,
δε βλέπει πέρα από τη δική της οπτική;
Κοιτάζοντας μια μύτη, η οποία μακραίνει και μακραίνει
σε κάθε τί που ο φανταστικός αλλά και ιδανικός Αντίπαλος ισχυρίζεται για ψέμα,
η ματιά ολοένα κι εγκλωβίζεται σε αυτό το αδιέξοδο.
Και ο εαυτός, εκείνος κλείνεται σε ασπρόμαυρες φούσκες ξεχνώντας τι υπάρχει εκεί έξω.
Σε ένα δικό του σύμπαν, σε μια δική του διάσταση.
Αιώνιος σκοπός η προστασία, που μάταια προσπαθεί να επιτευχθεί με την επιβολή
λες και ο άνθρωπος ήταν Αγρίμι σε μιαν άλλη του ζωή.
Άραγε ποια μοίρα άκαρδη τους έκανε τόσο επιρρεπείς στους φαύλους κύκλους;
Κύκλους, που αν μη τι άλλο
μόνο να τους απομακρύνουν προσπαθούν.
Και αυτό είναι το πιο θλιβερό από όλα:
τα καταφέρνουν.
Και όταν έρχεται η στιγμή της σύγκρουσης, τότε, ειδικά τότε,
λες και από το μεγάλο μπαμ θα βγει κάτι καλό,
οι φούσκες αυτές,
φτιαγμένες από το πιο εύθραυστο υλικό του πιο επίδοξου συναισθήματος
που όμως κρύβει μέσα του μια μαύρη στάλα γλυκόπικρης ματαιότητας,
στροβιλίζονται και παίρνουν φόρα -τόσο μεγάλη
θαρρείς και ο πιο γρήγορος θα βγεί ο κερδισμένος.
Ανόητοι.
Τα ίδια θρύψαλα μαζεύουμε μετά τη συντριβή.


~Λ~