Άχραντος εξαγνισμός.

Ήθελα να είμαι κάτι παραπάνω.
Ήθελα να μπορώ να οσμίζομαι φωνές, να ακούω χρώματα, να βλέπω μυρωδιές και να ζω με όλες μου τις αισθήσεις από την αρχή, ξεχνώντας όλα όσα μου δίδαξαν κάποτε.

Το έκανα.
Έγινα κι εγώ ένας από εκείνους τους ασύμμετρους, διάχυτους και σκόρπιους, που άλλα είναι τα σημαντικά γι'αυτούς, και που τους συναντάς τυχαία στο δρόμο ένα βράδυ, τους κοιτάς από απόσταση λίγο στραβά και τους λυπάσαι για την παιδική αφέλεια που φαίνεται να κουβαλούν. Παραβλέποντας ίσως -και μάλλον σκόπιμα- το γεγονός πως αυτοί είναι οι πιο ευτυχισμένοι απ'όλους. Και κοιτάς αλλού, γιατί το φως που εκπέμπουν σου θολώνει όχι τα μάτια, αλλά το μυαλό. Και τους λυπάσαι... Ειρωνεία.

Εκείνους, που ζουν με το βάρος των λογικών στις πλάτες τους, των τετράγωνων στις σκέψεις και στις μυρωδιές τους, ότι τάχα μου και δήθεν το μυαλό έχει ξεφύγει και δεν έχει γυρισμό. Ότι τάχα μου και δήθεν τα πράγματα δεν είναι "έτσι" αλλά "έτσι". Ανυποψίαστοι άνθρωποι-καθρέφτες έτοιμοι να σπάσουν σε μικρά μικρά γυαλιά από πρόθυμους υποψήφιους νάρκισσους, που αποφαίνονται πως κάτι δεν πάει καλά με αυτό που βλέπουν. Γιατί ο άλλος είσαι πάντα εσύ. Και τι πλήγμα, αυτό που βλέπεις να σου χαλάει την αισθητική...Ασταμάτητη κατολίσθηση και βουητό μέσα σου μέχρι να στρέψεις αλλού τα μάτια. Μετά μένεις με τα χαλάσματά σου στη σιωπή, να σου θυμίζουν τι θα συμβεί αν ξαναδώσεις σημασία.

Όμως κοίτα τους τρελούς!
Συντονισμένοι σε μιαν άλλη συχνότητα και συνοδοιπόροι σε μια νέα πραγματικότητα που μόνο να μάθουν να τη ζουν όπως της πρέπει προσπαθούν, όπως άλλωστε ιδανικά συμβαίνει και με κάθε τι άγνωστο που μας επιλέγει να ζήσουμε μαζί του, αυτοί λοιπόν, πασχίζουν να επιβιώσουν σε μια κοινωνία-σπήλαιο μαζί με τους "άλλους" που βλέπουν τις σκιές μα τρέμουνε τις φλόγες.

Αυτή η νέα πραγματικότητα αφήνει τόσο περίεργες σκιές στους τοίχους των λογικών, των τετράγωνων στις σκέψεις και στις μυρωδιές τους, και, τόσο πολύ τους τρομάζει αυτό το αφύσικο θεατράκι σκιών που κλείνονται στα μικρά λογικά τους κουτάκια και κλειδαμπαρώνονται, φοβούμενοι να σκεφτούν έξω και πέρα από αυτά. "Αν σε αποδεχτώ, φοβάμαι πως θα με καταπιείς" ψιθυρίζουν και τρικλίζουν. Γιατί ο άλλος, θες - δε θες, είσαι πάντα εσύ.

Η Κάθαρση τελικά μου λες, είναι προνόμιο των λίγων: αυτών που υψώνουν το ανάστημά τους μπροστά στη φωτιά, που δε φοβούνται να καούν, που στιγματίζονται και δακτυλοδείχνονται από όσους είναι καταδικασμένοι να ζουν για το υπόλοιπο της ζωής τους στο ημίφως...
Και ο εξαγνισμός προνόμιο αυτών που οι σκιές τους πια δεν υπάρχουν, έχουν εν ψυχρώ εξοριστεί από τους ίδιους στα τελευταία απειροελάχιστα κλάσματα ζωής των πιο μικρών φωτεινών αστεριών, κάμποσα παραμύθια μακριά από εδώ...για να μη μπορεί κανείς να τις φέρει πίσω ξανά.



~Λ~