Μες του μυαλού μου το μαύρο βυθό*

Πάντα στο κρεβάτι με πιάνει η όρεξη να αποτυπώσω τις σκέψεις μου στο χαρτί. Λίγο ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο, τη στιγμή που αρχίζουν και βαραίνουν τα μάτια. Τότε γίνεται κάτι σαν κατακλυσμός σκέψεων, που θέλω τόσο πολύ να τις βγάλω όλες, μια προς μία από μέσα μου, να τις σχεδιάσω με σύμβολα στο χαρτί, και ύστερα να το σκίσω, να το πετάξω, να μην υπάρχει πια. Να μην υπάρχουν ούτε οι σκέψεις. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Μέχρι να το πάρω απόφαση να σηκωθώ όμως -είναι και περασμένες πέντε το ξημέρωμα- οι μισές από αυτές έχουν εξαφανιστεί, έχουν κρυφτεί σε σκοτεινές γωνιές του νου, που όσο και να τις ψάχνω δεν μου κάνουν τη χάρη να εμφανιστούν. Δεν θέλουν να βγουν από εκεί, έχουν βρει το δικό τους καταφύγιο. Τους αρέσει αυτό το παιχνίδι. Οπότε λοιπόν κι εγώ σταματώ την προσπάθεια, σταματώ να σκέφτομαι. Ομολογώ πως το σημερινό είναι ένα διαφορετικό βράδυ από τα υπόλοιπα. Ή ξημέρωμα. Οπότε προσπαθώ να ηρεμήσω την ταραγμένη μου καρδιά και τον ανήσυχό μου νου...Και αφήνομαι...

Αφήνομαι σε πράγματα απλά, όπως την όμορφη μυρωδιά του κεριού που έχει αρχίσει και λιώνει πλάι μου. Ακολουθώ το φως του, μέχρι εκεί που φτάνει, παρατηρώ τον τρόπο που χαϊδεύει απαλά τα αντικείμενα τριγύρω και τους δίνει ζωή. Είναι περίεργο το πώς η καθημερινότητα μας έχει κάνει να παραβλέπουμε αυτά τα μικρά, ασήμαντα μεν πράγματα, αλλά και πολύ όμορφα ταυτόχρονα, με έναν απλοϊκό, δικό τους τρόπο. Ναι... Φυσικά και έχουν ζωή τα αντικείμενα. Κοιμούνται βαθιά όμως, περιμένοντας κάποιον να τους δώσει σημασία. Όλα έχουν ζωή. Σου μιλάνε. Πως θα μπορούσα να πω πως δεν έχει ζωή κάτι από όσα βλέπω τριγύρω μου; Δεν έχει ζωή η φωτογραφία μας, αυτή με την παρέα μας αποτυπωμένη επάνω; Μπορεί να μην έχει "ζωή" με την έννοια που γνωρίζει ο κοινός νους. Αλλά παίρνει ζωή, γιατί κρύβει μέσα της αναμνήσεις. Σου τις θυμίζει, και για λίγα δευτερόλεπτα επικοινωνείς με το Αντικείμενο αυτό, σαν λέτε για τα παλιά όπως κάνουν δυο φίλοι, αλλά με νοητές εικόνες και νοητούς διαλόγους.

Πώς θα μπορούσα να πω για το κομοδίνο που στέκει επάνω του η φωτογραφία αυτή, ότι δεν έχει ζωή; Στο ίδιο κομοδίνο κάποτε ακουμπούσε ο καλός μου ο παππούς τα γυαλιά του, λίγο πριν πάρει τον μεσημεριανό του ύπνο. Κάτι περασμένα καλοκαίρια που με φώναζε κι εγώ χωνόμουν στην αγκαλιά του και αποκοιμώμουν μαζί του με ένα μεγάλο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου. Ξέγνοιαστες εποχές, με πολυαγαπημένους ανθρώπους. Πόσο μου έχουν λείψει εκείνα τα καλοκαίρια... Κάθε φορά που τα αναπολώ, με πιάνει μελαγχολία...

Οτιδήποτε παρατηρήσω γύρω μου, ξεκινά μια περίεργη αλλά όμορφη, και διαφορετική επικοινωνία μαζί μου. Σαν να προσπαθεί να κερδίσει μια άνιση μάχη μεταξύ των καλών αναμνήσεων και των βαθιά κρυμμένων σκέψεων, που όσο και να θες να τις βρεις θα σου εμφανιστούν πάντοτε όποτε το διαλέξουν εκείνες, τις πιο ακατάλληλες για εσένα στιγμές. Σαν να προσπαθούν να σε τραβήξουν βαθιά μέσα τους, σαν να προσπαθούν να σε πνίξουν, να σου πουν πως για κάθε μια όμορφη στιγμή που αναπολείς, υπάρχει και κάτι άσχημο που πρέπει να θυμάσαι. Καταστρέφοντάς σου όσες εικόνες σε κάνουν να χαμογελάς...

Μαύρος βυθός ο νους. Κάνει θαύματα αλλά και σε καταστρέφει στη στιγμή. Καταφύγιο, λένε πολλοί, πως είναι η μνήμη. Ας μου επιτρέψουν να διαφωνήσω εν μέρει. Τι καλά που θα ήταν αν όλοι μας μπορούσαμε να κρατήσουμε όλη τη θετικότητα που παίρνουμε και να ζούσαμε μόνο με αυτήν ευτυχισμένα... Τι νόημα έχει κάθε τι αρνητικό; Ίσως να είναι ένας τρόπος για να μαθαίνει κανείς από διάφορες καταστάσεις, από τα δικά του λάθη. Και όταν μαθαίνει όμως, τι; Οι αρνητικές σκέψεις είναι εκεί, και σε περιμένουν. Περιμένουν τη στιγμή που θα σε δουν να αποδυναμώνεσαι έστω και λίγο, για να ξεκινήσουν όλες μαζί μια έφοδο από το μυαλό σου σαν χείμαρρος, καταλήγοντας στα μάτια σου. Πάντα έτσι κάνουν. Σαν να σου υπενθυμίζουν την ίδια κατάσταση και το ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Ακόμα κι αν έχεις μάθει από αυτό, εκείνες να επιμένουν να σε πληγώνουν. Κανένα φράγμα δεν μπόρεσε ποτέ να τις συγκρατήσει, ή έστω, να μειώσει λίγο την ορμή τους. Ίσως, επιφυλακτικά θα μπορούσα να πω, πως το μοναδικό φράγμα που θα μπορούσε να συγκρατήσει έστω και για λίγο τους δικούς μου χειμάρρους, να ήταν η συντροφιά.

Αυτή η μοναξιά, η εσωτερική μοναξιά, είναι που σε σκοτώνει... Κάθε μέρα και λίγο περισσότερο... Ίσως ο άνθρωπος που θα σε νιώσει με ένα βλέμμα και θα μπορέσει να σου προσφέρει απλόχερα τη βοήθειά του, να μη βρεθεί και ποτέ. Ίσως τελικά αυτή να είναι και η μοίρα σου. Ή μαζεύεις όσο κουράγιο σου έχει απομείνει και βρίσκεις τη δύναμη να πατήσεις στα πόδια σου, ή γίνεσαι θύμα της εσωτερικής μοναξιάς σου....

...Κοιτάζω έξω και χαράζει. Έγινε το αύριο πάλι χθές... **





~Λ~


* http://www.youtube.com/watch?v=HC1Oa-OuWd8&feature=related

** http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=1817