~Όταν Πέφτουν οι Αυλαίες~

Θα σου πω το μυστικό μου. Φύλαξέ το καλά, γιατί το ξέρουν λίγοι. Απλά, κλείνεις τα μάτια. Κλείσε τα μάτια και άδειασε... Αυτό είναι όλο.

Εκείνο που λένε, ότι τα μάτια ανοιγοκλείνουν για να υγραίνονται και να μπορούν να βλέπουν, όχι. Ψέμματα είναι. Ανοιγοκλείνουν για μπορείς να παίρνεις σε δόσεις μικρές γεύσεις παραδείσου, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Του δικού σου παραδείσου. Την απειροελάχιστη εκείνη στιγμή, που κλείνουν. Σαν να χάνουν την αίσθηση του χωροχρόνου, στην απόλυτη ηρεμία...λίγο πριν ανοίξουν ξανά.

Εξ' άλλου, ακόμα κι αν υγραίνονται, δεν πάει να πει πως βλέπουν πραγματικά. Γιατί, όχι, δε βλέπεις με τα μάτια. Με τα μάτια σου δίνεται μια εικόνα την οποία θα ήθελαν οι άλλοι να δεις και να υιοθετήσεις. Την δική σου πραγματικότητα, μόνο με τα μάτια δεν τη βλέπεις. Και αυτό είναι το θέμα.

Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες. Όταν τα ανοίγω βλέπω μπρος μου ό,τι κι αν τύχει. Όταν τα κλείνω βλέπω μπρος μου ό,τι ποθώ. Τρεις προτάσεις, και όλη η αλήθεια του κόσμου μαζεμένη. Συγκεντρωμένη σε ένα τόσο δα ποίημα. Πόσο δίκιο είχε “κάποιος” Εμπειρίκος που το έγραψε, κάποτε...

Γι' αυτό λοιπόν κλείνεις τα μάτια – τώρα το έμαθες κι εσύ το μυστικό. Για να κάνεις μικρά διαλείμματα, μικρά αλλά αναγκαία. Για να ξεφεύγεις από την καθημερινότητα και να χάνεσαι μέσα σε αυτά με όλο σου το είναι. Και το πιο εκπληκτικό όλων, είναι ότι γίνεται αδιάκοπα, συνεχόμενα και πάνω απ' όλα ασυναίσθητα μέσα στη μέρα. Δεν αντιλαμβάνεσαι δηλαδή, ποιος είναι ο σκοπός της διαδικασίας αυτής. Και αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο συνεχίζει και γίνεται ασταμάτητα, για να σε κάνει να δεις μέσα σου, τη δική σου αλήθεια. Να βρεις τον ανώτερο εαυτό σου. Τον δικό σου παράδεισο...

Να αισθανθείς την ανάγκη από μόνος σου πια, μέσα στην μέρα, να κλείσεις για λίγο συνειδητά τα δυο σου μάτια. Να αποφορτιστείς. Και μετά -συνειδητά και πάλι- να έρθεις πίσω στην κοινή "πραγματικότητα" ανοίγοντάς τα.

Αν κάποιος μου έλεγε ότι από αύριο θα έπρεπε να ζήσω μόνο με μια αίσθηση από τις γνωστές πέντε, αυτή θα ήταν η αφή. Με όλες της τις προεκτάσεις. Προσωπικά, δε θα την έδινα για κανένα λόγο. Το να μπορώ να αισθάνομαι και να αντιλαμβάνομαι με δικό μου τρόπο τα πράγματα γύρω μου, να αγγίζω, να με αγγίζουν, είναι η μεγαλύτερη ευλογία. Σίγουρα θα ήταν η μόνη, με της οποίας την απουσία δε θα μπορούσα να ζήσω. Από την άλλη, αν -θεωρητικά πάντα- έπρεπε απο αύριο να ζήσω με μια αίσθηση λιγότερη, θα επέλεγα να δώσω την πιο απατηλή. Την όραση. Συνηθίζω να κάνω αυτές τις δυο ερωτήσεις στα άτομα που γνωρίζω καιρό, όμως κατά κύριο λόγο λαμβάνω ανάποδα τις απαντήσεις τις οποίες θα έδινα εγώ. Και όταν ρωτάω το λόγο για τον οποίο μου έδωσαν αυτές τις απαντήσεις, συνειδητοποιώ κάθε φορά και πιο πολύ το πόσο παγιδευμένοι είμαστε στην πλειοψηφία μας, σε έναν κόσμο που ανήκει σε μια ξένη πραγματικότητα...

( *συχνά πυκνά, ειδικότερα όταν είμαι έξω στο δρόμο και κάνω τέτοιες σκέψεις, τρέμω στην ιδέα ότι κάποιος θα μπορέσει να διαβάσει το μυαλό μου μέσα στο λεωφορείο της επιστροφής.)

~Λ~

A piece of me.

Και μιας που μπήκε χειμώνας από νωρίς, είπα να κάτσω να σκεφτώ τι το ξεχωριστό έχει που με κάνει να τον ερωτεύομαι κάθε φορά και περισσότερο. Μα είναι τόσα πολλά! Φοβάμαι πως αν επιλέξω μερικά, θα αδικήσω τα υπόλοιπα...ας κάνω μια προσπάθεια όμως.

Πάντα μου άρεσε ο μουντός και κρύος καιρός... Οι καλύτερές μου μέρες, ήταν και είναι από αρχές φθινοπώρου μέχρι και τέλη χειμώνα. Οι βροχές, τα σκόρπια κιτρινισμένα φύλλα στους δρόμους και στα πεζοδρόμια, η αίσθηση του να αναζητάς πάντα και παντού μια ζεστασιά! Όχι μόνο για το σώμα, αλλά και για την ψυχή σου... Ίσως το έχω συνδιάσει με μια περίοδο ανασυγκρότησης. Για όλους νομίζω θα μπορούσε να ισχύει... Σχολείο, σχολή, δουλειά, ανάλογα με το πρόγραμμα του καθενός, όλα μπαίνουν σε μια τάξη μετά το καλοκαίρι.

Ντύνεσαι με ρούχα ζεστά που σε αγκαλιάζουν, χουχουλιάζεις με τις ώρες στο κρεββάτι κάτω από το πάπλωμα που δε θες να αποχωριστείς, ακόμα και αν έχεις δουλειές να κάνεις. Μια κούπα ζεστής σοκολάτας είναι αρκετή για να σε κάνει να νιώσεις όμορφα, πόσο μάλλον όταν προτιμάς να την απολαύσεις δίπλα στο παράθυρο κοιτάζοντας τη βροχή, μυρίζοντας τη βροχή... Να ξυπνάς το πρωί για μπάνιο και να ανάβεις την καφετιέρα που σου ετοιμάζει τον καφέ όσο εσύ είσαι κάτω από το καυτό νερό...Τι πιο όμορφο από τη μυρωδιά του ζεστού γαλλικού τα πρωινά, που απλώνεται σε όλους τους χώρους του σπιτιού... τι πιο τέλειο, η μυρωδιά αυτή να μπλέκεται αρμονικά με νότες και χρώματα της αγαπημένης σου μουσικής, η οποία μπορεί να είναι λίγο απαλή και μελαγχολική, αλλά όπως συνηθίζεις να λες, "πάει με τον καιρό"! Κι έτσι η μέρα ξεκινά με σούπερ διάθεση.

Απολαμβάνω εξίσου τη μοναξιά, βρίσκω χρόνο και τον αφιερώνω σε 'μενα. Κάνω πράγματα που αγαπώ, αναζητώ τον εαυτο μου, διαβάζω βιβλία, ψάχνω νέα μουσικά ακούσματα που "πηγαίνουν με τον καιρό", όμορφες διασκευές, γράφω, σχεδιάζω, "δημιουργώ" οτιδήποτε υπάρχει σε σοκολατογλυκό (με μια μικρή αδυναμία στο σουφλέ σοκολάτας). Καμιά φορά κάνω και καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στη διακόσμηση του σπιτιού και αυτοσχεδιάζω... Φτιάχνω στον εαυτό μου ατμόσφαιρα, με φροντίζω. Ακόμα κι όταν αποφασίζω να κάνω μπάνιο στη γεμάτη ως επάνω μπανιέρα με άλατα και αφρόλουτρα, ανάβω κεράκια για να υπάρχει χαμηλός φωτισμός, και βάζω τη λίστα με τα τραγούδια που έχω φτιάξει από πριν. Νιώθω πως με αγαπώ περισσότερο, πως εγώ είμαι η καλύτερη φίλη μου, εγώ είμαι το άλλο μου μισό, για την ακρίβεια συνειδητοποιώ πως δεν είμαι μισό αλλά ένα, μονάδα, ακέραια κι ολόκληρη, ικανή να κάνω πράγματα για' μενα. Πάντα το γνώριζα, αλλά αυτή την εποχή μου βγαίνει πάντα αβίαστα και έντονα, ακόμα κι αν περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους που αγαπώ και μ'αγαπούν ολόκληρο το χρόνο!

Υπάρχουν βέβαια από την άλλη και στιγμές που μελαγχολώ, που σκέφτομαι πράγματα τα οποία με ρίχνουν, αναμνήσεις από περασμένους χειμώνες που έχουν φύγει πια μακριά. Όμως έχω μάθει και γίνομαι ένα με την εποχή, με τη σκοτεινιά και τη γλυκιά μελαγχολία της, κι έτσι, όπως οι χαμελαίοντες, περνάω κι εγώ διακριτικά απαρατήρητη μέσα από τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό το τελευταίο που τις άλλες εποχές πετυχαίνεις με περισσότερο κόπο, το χειμώνα γίνεται ευκολότερα...

Καμια φορά ξεχνάω επίτηδες την ομπρέλα στο σπίτι οταν πηγαίνω στο κοντινό σουπερ μαρκετ, με την ελπίδα οτι, στο γυρισμό, θα με βρει η βροχή στο δρόμο... Συχνά, στο λεωφορείο παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου περισσότερο απ'ότι συνήθως. Παρατηρώ επίσης και πράγματα που άλλοι ίσως να θεωρούν ανούσια παρατήρησης, όπως το σκούρο του ουρανού και τα άλλοτε νεφελώδη κι άλλοτε βαριά σύννεφά του, τα φύλλα των δέντρων όταν τα φυσάει ο αέρας, τους περαστικούς κλεισμένους στα παλτά και στις σκέψεις τους, τις σταγόνες της βροχής, καθώς γίνονται ένα με το έδαφος. Με μαγεύουν όλα αυτά, και, μέχρι κι αυτή τη στιγμή που τα γράφω, δεν μου είναι απλό να εξηγήσω το γιατί. Απλά τα αγαπώ!

Το κλίμα της παρέας γίνεται ακόμα πιο θερμό επίσης. Μεσημεριανοί καφέδες σε μικρά και ζεστά μαγαζιά με παλιούς φίλους, συγκεντρώσεις σε σπίτια αγαπημένων προσώπων για κουβεντούλα επιτραπέζια και ταινίες, ήρεμα Σαββατοκύριακα ρομαντικής φύσης, και πάει λέγοντας. Το επιζητάς, σου λέω. Αυτό το ζεστό, που θα σε κάνει να "προστατεύεσαι" από το κρύο... Να μην αναφέρω τις χειμερινές εξορμήσεις σε χιονισμένους προορισμούς... Κρασί, τζάκι, φαγητό, καλή παρέα, και ένα τοπίο ντυμένο στα λευκά... Τι πιο ωραίο! Χιόνι μέχρι εκεί που μπορεί να φτάσει το μάτι σου. Χιονισμένα σπίτια, χιονισμένες βουνοκορφές, δέντρα στα λευκά! Πόση αντίθεση κουβαλάει αυτό το λευκό! Η τρέλα και η γαλήνη μαζί, η αγνότητα της φύσης... Μακάρι να δούμε και φέτος καμιαν άσπρη μέρα!

Α, κι έλεγα τι ξέχασα... Σινεμά, σινεμά και σινεμά. Ειδικά αν οι νέες ταινίες είναι και αξιόλογες. Και το αχνιστό ποπ-κορν να τελειώνει μέσα στο πρώτο τέταρτο. Να ανάβεις την ξυλόσομπα για να ψήσεις κάστανα. Στρώσιμο χαλιών, πράγματα που δε χρειάζεσαι αλλά αγοράζεις, μόνο και μόνο για να κάνεις πιο ζεστό το κλίμα του σπιτιού και να μη μπορείς να ξεκολλάς μετά από 'κει μέσα. Βόλτες με το αυτοκίνητο μέσα στη βροχή, αργά τις νύχτες. Αυτό που, είσαι έτοιμος να πέσεις για ύπνο και στα καλά καθούμενα χωρίς καν να αλλάξεις ρούχα, βάζεις τα αθλητικά σου, παίρνεις και το μπουφάν σου, και όπου σε βγάλει ο δρόμος... είτε είσαι μόνος, είτε με παρέα. Αλλά όχι λόγια. Μόνο χαμηλή μουσική, σε συνδιασμό με τον ήχο της βροχής που πέφτει στο αυτοκίνητο, καθώς εσύ απολαμβάνεις τη βόλτα... κλείνεις υπέροχα τη μέρα σου έτσι.

Τελευταία, η αγκαλιά. Η ζεστασιά σε όλο της το μεγαλείο... η συντροφικότητα, η αγάπη. Το φιλί, εκείνο που σε γεμίζει ενέργεια, που σε κάνει να καις, παρ' όλο το κρύο. Το φιλί στο σπίτι, το φιλί στη βροχή. Χωρίς ομπρέλα. Ίσως να κάνω και λάθος, αλλά προσωπικά πιστεύω πως οι αισθήσεις το χειμώνα ενεργοποιούνται στο φούλ. Όλα όσα ένιωθεις το καλοκαίρι, τώρα τα νιώθεις επί δέκα, πιο έντονα, πιο δυνατά... "πάει με τον καιρό".

Πραγματικά είναι τόσα πολλά που θέλω να γράψω, όμως οι λέξεις φαντάζουν τόσο λίγες μπροστά στις στιγμές... Σε όλες αυτές τις στιγμές που κρύβονται μέσα στα πολύχρωμα σκουφάκια και τα κασκόλ, στις ζεστές χνουδωτές κάλτσες, στη συλλογή μου από περίεργες κούπες (πως αλλιώς θα τιμήσω όπως πρέπει τον γαλλικό και τη σοκολάτα άλλωστε!), στα στοιβαγμένα βιβλία, στα πουλόβερ με τα έντονα χρώματα, στις ομπρέλες που χάνω/δίνω/ξεχνάω/σπάω κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση κάθε χρόνο... σε όλα αυτά που κάνουν τη μέρα μου, μέρα χειμώνα, δική μου μέρα, ξεχωριστή, γεμάτη, όμορφη, ζωντανή ακόμα κι αν τυχαίνει καμιά φορά η διάθεσή μου να μην είναι στα ουράνια. Η κάθε μέρα είναι μοναδική, και μένει μέσα μου.

Κάπου εδώ σταματάω να γράφω, πολλά είπα. Ίσως δεν είπα και τίποτα...
Είμαι παιδί του φθινοπωροχειμώνα, τέλος! Όλες οι εποχές έχουν τις ομορφιές τους, δε λεω (εκτος από την άνοιξη που με πιάνει από την αρχή της μέχρι το τέλος της η αλλεργία μου- αλλά έχω γενέθλια οπότε κάπως αντισταθμίζεται). Το σίγουρο είναι ένα... Αγαπάμε χειμώνα, με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται!

Και δυο τραγουδάκια, έτσι, επειδή "πάνε με τον καιρό" (ναι, ναι, ξέρω, το αναφέρω συνεχώς)...




Adele - ο νέος μουσικός έρωτας...

...και Madrugada φυσικα...

Και πολλά πολλά πολλά ακόμα.......

Θα επανέλθω :)




~Λ~

Μύρισε Χειμώνας.......

Μύρισε Χειμώνας.......


http://www.youtube.com/watch?v=41YmMqQnwuA&feature=related

"For you, I miss you so much
For you only knew me
And you saw straight through me"

.....μου λείπεις.


~Λ~

Εσωτερικές -και άλλες- αναζητήσεις

Και θες να γίνεις καλύτερος. Και ψάχνεις. Και αναρωτιέσαι διαρκώς. Αναζητάς. Τον εσωτερικό σου εαυτό, την ανώτερη Δύναμη και ο,τι αυτή περικλείει. Το μυστήριο του Σύμπαντος... Τι πραγματικά ισχύει; Περασμένες ζωές, αδερφές ψυχές, Κάρμα, ανθρώπινα ιδανικά. Άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν, οι ρόλοι των ανθρώπων αυτών στη ζωή σου, ο χρόνος, το σωστό "timing", η μεγαλειότητα του ατελείωτου ουρανού, το μυστήριο της εσωτερικής αναζήτησης.

Είναι ένα από εκείνα τα βράδια, που, βγαίνεις από το σώμα σου, τις συνήθειές σου, τα όσα ξέρεις ως τώρα, τα στερεότυπα και τις αντιλήψεις που προσπαθούν να σε κάνουν οι γύρω σου να ενστερνιστείς, και αφήνεις ελεύθερο-καθοδηγούμενο το νου σου να ψάξει να βρει... Να απαντήσει σε ερωτήματα δικά σου. Και πάνω στο κρίσιμο σημείο που νομίζεις πως αρχίζεις να βρίσκεις μια κάποια -έστω και μικρή- άκρη, και αισθάνεσαι περήφανος για τον εαυτό σου, καταλήγεις ξανά σε ένα αδιέξοδο σημείο... που σου θυμίζει το περιβόητο ''κι αν όντως τελικά έκανε η κότα το αυγό", και τα όσα ως τώρα έχεις συνδέσει στο φτωχό μα και παντοδύναμο συνάμα μυαλό σου, δεν έχουν καμια λογική;...Κάπως έτσι επιστρέφεις στο Μηδέν ξανά, σαν να έκανες έναν μεγάλο κύκλο, παραλείποντας αξιοσημείωτα στοιχεία της διαδρομής σου. Έτσι απλά, επειδή πήγαινες για τα πολλά.

Προσπαθώ να βρω τί λείπει σε όσους "αναζητούν", και γιατί (σχεδόν) πάντοτε θα μένουν λειψές οι απαντήσεις τους. Ο άνθρωπος, έλεγαν οι αρχαίοι και σοφοί Έλληνες, για να αγγίξει το ιδανικό πρέπει να έχει πάνω του τρεις προοπτικές: του Φιλοσόφου, του Επιστήμονα και του Μύστη. Αν το καλοσκεφτείς, ισχύει... Και οι τρεις έννοιες εστιάζουν προς μια κατεύθυνση, την Αναζήτηση, από τρεις διαφορετικές μα σταθερές θέσεις. Για να φτάσεις όμως στο τέλος μιας τέτοιας διαδρομής, μιας τέτοιας αναζήτησης, όποια κι αν είναι αυτή για τον καθένα, πρέπει να γνωρίζεις και την αφετηρία της. Και είναι τόσο, μα τόσο περιπλεγμένος ο δρόμος για την αφετηρία, στα μάτια κάποιου που βρίσκεται κάπου εκεί, στο πολύπλοκο και φορτωμένο με αναληθή στοιχεία ενδιάμεσό της!

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω χαθεί στην ατελείωτη αλυσίδα των σκέψεών μου... Που σκέφτομαι, πώς ξεκίνησε ο συλλογισμός και πώς κατέληξε, και γελάω με τη φαινομενική ακυρότητα και ασυνδετότητα της αρχικής και τελικής εικόνας. Υπάρχουν και φορές που δεν μπορώ να θυμηθώ καν την αφετηρία μου, και αναρωτιέμαι πώς κατέληξα σε ένα τέτοιο συμπέρασμα, από πού ξεκίνησα, και για ποιο λόγο το έκανα στην τελική... Λυπάμαι αν όσα γράφονται στο κείμενο αυτό είναι ακατανόητα για μερικούς ή αδιάφορα και κουραστικά για άλλους, όμως το φαινόμενο αυτό που συμβαίνει είναι τόσο συχνά επαναλαμβανόμενο, που η ανάγκη εξωτερίκευσής του ήταν πραγματικά μεγάλη! Ανολοκλήρωτη μεν, αλλά.....

"Το πιο σημαντικό είναι να μην σταματήσεις ποτέ να αναρωτιέσαι." ~ Albert Einstein.






~L~

Εξομολόγηση...

(...)


Περνούσαν κάμποσες ώρες μαζί καθημερινά, και ένιωθε εμπιστοσύνη κι εκτίμηση για εκείνον, πράγμα περίεργο γι' αυτή. Δεν συνήθιζε να εμπιστεύεται έτσι εύκολα 'αγνώστους'. Αλλά, κάτι ήταν διαφορετικό. Αμοιβαίο. Ο σεβασμός; Η ειλικρίνεια; Δεν ήξερε πως να το προσδιορίσει. Ήξερε πως, απλά, υπήρχε.

Αποφάσισε να του δείξει την ευγνωμοσύνη της για όσα της είχε διδάξει -εν γνώση του ή εν αγνοία του- και να του ανοιχτεί, δίνοντάς του να διαβάσει μικρά αποσπάσματα, από το βιβλίο που ετοίμαζε.

"Πόνος...πολύς πόνος...." της ψιθύρισε. Και τα λόγια του, ήταν σαν να έβλεπαν κατ' ευθείαν στην ψυχή της. Ένιωσε για λίγο ευάλωτη, απροστάτευτη, ένιωσε την καρδιά της να σφίγγεται, και αγχωμένη να χτυπάει πιο δυνατά... όμως ήθελε να του δώσει μια ιδέα για το μέσα της, για τον γυμνό της εαυτό. Και κάτι μέσα σ'όλο αυτό την έκανε να χαρεί που την κατάλαβε, ακόμα κι αν δεν την ήξερε καλά. Παρ'όλη την αμηχανία της, ένιωσε ανακούφιση και ικανοποίηση που τελικά κατόρθωσε τόσο εύκολα να τη "διαβάσει"...

Εκείνος, θέλοντας να τη βγάλει από τη δύσκολη θέση, άλλαξε θέμα.



"...... Τι θα γινει αν ξυπνησεις απο το ονειρο σου, και βρεις αυτο το λουλουδι στα χερια σου; Τι θα γινει τοτε;...."



(....)



~L~

- Απόσπασμα, 2-

(...)

Έσκυψε στο θολό τζάμι και κοίταξε τον άδειο δρόμο. Παντού σκόρπια κιτρινοκόκκινα φύλλα από πλατανιές, σημάδι πως είχε μπει φθινόπωρο για τα καλά. Η μυρωδιά της βροχής έφτανε στο δωμάτιο, παρ' όλο που τα τζάμια ήταν κλειστά. Ένας χρόνος είχε περάσει σχεδόν, όμως ακόμα την κρατούσε στο μυαλό του. Ζωντανή. Βάσανο να συνεχίζει να ζει χωρίς την παρουσία της, χωρίς τη συντροφιά της...κι όμως το έκανε, και ούτε που καταλάβαινε και ο ίδιος το πώς. Ίσως του έδινε δύναμη από εκεί ψηλά, η αγάπη του, η "γυναίκα του"... Έτσι πίστευε.

Κρύο και μελαγχολικό φθινοπωρινό απόγευμα. Βροχή έξω, βροχή και τα συναισθήματά του για εκείνη. Ακόμα την σκεφτόταν, κάθε μέρα. Του έλειπε τόσο, μα τόσο πολύ! Το πρόσωπό της, το χαμόγελό της, το "σ' αγαπώ" που του έλεγε κάθε πρωί που ξυπνούσαν μαζί... Θα σκότωνε για να το άκουγε ακόμη μια φορά. Πόσο λυπόταν για όσα δεν πρόλαβε να ζήσει μαζί της, για τις στιγμές που την είχε στενοχωρήσει άθελά του, για τις στιγμές που ο κοινός τους εγωισμός έμπαινε εμπόδιο στο να απολαύσουν την κάθε τους στιγμή, το κάθε τους δευτερόλεπτο...

Όπως τότε, τον Σεπτέμβρη του 2010, μια μέρα πριν τη χάσει οριστικά. Λόγια, λόγια που πόνεσαν και τους δυο. Όμως πάντα το ίδιο τέλος, οι δυο τους αγκαλιά κι ερωτευμένοι ακόμα πιο πολύ, μάλιστα πιο πολύ απ' όσο ήταν στην αρχή. Ζούσαν με ένταση και τα καλά και τα άσχημα. Γι' αυτό και ήταν αχώριστοι...και θα συνέχιζαν να είναι αν δεν είχε συμβεί εκείνο το τροχαίο που κόστισε τη ζωή και των δυο. Εκείνης κυριολεκτικά...κι εκείνου μεταφορικά. Ήταν μισός χωρίς εκείνη.

Υπήρχε αρκετή ένταση εκείνη την μέρα. Εκείνος περιφερόταν στο δωμάτιο, κι εκείνη καθόταν στο κρεβάτι.
- Δεν σε αντέχω πια, ώρες ώρες είσαι τόσο δύστροπος!
- Ούτε εγώ σε αντέχω, ψάχνεις καθημερινά και κάτι καινούριο για να "αρπαχτούμε"!

Πέρασαν λίγα λεπτά και μαζί τους πέρασε και ο θυμός τους. Ξάπλωσε δίπλα της στο κρεββάτι, την κοίταξε που είχε σχεδόν καλύψει το πρόσωπό της με το μαξιλάρι.

- Κουράστηκα να μαλώνουμε, του είπε χαμηλόφωνα.
- Κι εγώ το ίδιο... Αφού μου βρίσκεις τόσα αρνητικά, γιατί είσαι ακόμα μαζί μου; Τι μου βρίσκεις πια;
- Πολλά... σιγοψιθύρισε.
- Όπως; Θα εκτιμούσα μερικά παραδείγματα.
- Δεν θέλω να σου πω παραδείγματα. Εγώ ξέρω, και είναι αρκετό.
- Ναι όμως θέλω να μάθω. Μήπως είναι η συνήθεια;...

Την κάρφωνε με το βλέμμα του συνεχόμενα για λίγη ώρα, προσπαθώντας να την πιέσει νοητά να μιλήσει για όσα ένιωθε. Το έκανε σπάνια κι εκείνος το ήξερε, ήξερε πως προτιμούσε να κρατά μέσα της τα πάντα και να δείχνει την αγάπη της με πράξεις κι όχι με λόγια. Την κούραζαν τα λόγια, γι' αυτό και δεν μιλούσε συχνά ανοιχτά για τα συναισθήματά της. Όμως τις λίγες φορές που το έκανε μπροστά του, εκείνος ήξερε πως εννοούσε την κάθε της λέξη στο εκατό τοις εκατό. Ένιωθε τόσα για εκείνον και στενοχωριόταν πολύ όταν μάλωναν για ανόητους και ασήμαντους λόγους...

Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που την είδε να ξεσπά σε κλάματα. Οι λυγμοί της τον τάραξαν, την αγκάλιασε, όμως δεν έβρισκε ανταπόκριση. Της χάιδεψε τα μαλλιά, της ψιθύριζε "συγγνώμη!", της έλεγε πόσο την αγαπά. Εκείνη σκούπισε τα δάκρυά της, τον κοίταξε βαθιά στα μάτια -τον σκότωνε αυτό το παραπονεμένο βλέμμα, πάντα- και του είπε με ψιθυριστή φωνή που ακόμα έτρεμε: "Ξέρεις τι είναι; Ο τρόπος που μ' αγαπάς... ο τρόπος που μ' αγαπάς..." . Έπεσε στην αγκαλιά του μουσκεύοντάς του τη μπλούζα από τα βρεγμένα ακόμα μάγουλά της. Ένιωσε να χάνεται στα δυο του χέρια...και αμέσως, μέσα στην ασφάλεια της αγκαλιάς του, αποκοιμήθηκε. Εκείνος, ένιωσε την καρδιά του να χτυπά ξανά με αργό και σταθερό ρυθμό. Έμεινε εκεί, να της χαϊδεύει το μέτωπο και τα μαλλιά, να κοιτάζει χαμογελαστός το γαλήνιο πλέον πρόσωπό της καθώς κοιμόταν...

Το μεσημέρι της επόμενης ημέρας τον πήραν τηλέφωνο από το νοσοκομείο. Τον πληροφόρησαν για το δυστύχημα... Την ώρα που έφευγε από το σπίτι της κατευθυνόμενη προς το δικό του, την χτύπησε αυτοκίνητο παρατώντας την ανήμπορη στο δρόμο. Από εκείνη τη στιγμή έπαψε να ζει κι εκείνος μαζί της. Ήταν καταρρακωμένος. Ετρεξε αμέσως στο νοσοκομείο προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό του πως είχε γίνει κάποιο λάθος. Μάταια. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που συνέβη... Επιστρέφοντας από το νοσοκομείο στο σπίτι, με θολά μάτια από το κλάμα περνούσε απρόσεχτα τους δρόμους με μια κρυφή ελπίδα: να πάει κοντά της, αφού εκείνη δεν θα μπορούσε πια να είναι στο πλευρό του. Το μόνο που μουρμούριζε στη διαδρομή για το σπίτι, ήταν, "δεν είναι δυνατόν....Σ' αγαπώ!! Σ' αγαπώ!!!". Δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει πως δεν θα την ξανάβλεπε πια...

Ξύπνησε από τις σκέψεις του και σηκώθηκε από το παράθυρο. Σκούπισε τα δάκρυα που χωρίς να το καταλάβει άρχισαν να κυλάνε από τα μάτια του, και ξάπλωσε στο διπλό -μα άδειο πλέον- κρεβάτι. Πάντα από την δική της μεριά. Στο μαξιλάρι που πότισε από τα δάκρυά της την τελευταία μέρα που ήταν μαζί, πριν από ένα χρόνο περίπου. Κλεισμένος στον εαυτό του, πού και πού ένιωθε την παρουσία της στο χώρο. Μόνο τότε χαμογελούσε, ακόμα κι αν στο χαμόγελό του έκρυβε θλίψη... Ήξερε πως ήταν εκεί, με τρόπο που ο ανθρώπινος νους δεν μπορούσε να συλλάβει. Όμως ήταν εκεί, για εκείνον. Αυτό του έδινε έστω και ελάχιστη δύναμη για να συνεχίσει τη ζωή του, την ίδια ρουτίνα, το ίδιο 24άωρο κάθε μέρα... Κάθε βράδυ, πριν κλείσει τα μάτια του και αποκοιμηθεί, αγκάλιαζε το μαξιλάρι της, κοιτούσε τη φωτογραφία τους που έστεκε μονίμως εκεί στο κομοδίνο, σκονισμένη, και της έλεγε: "Σ΄αγαπάω...ακόμα σ' αγαπάω...και θα συνεχίσω να σ' αγαπώ για πάντα, καρδιά μου!"




~Λ~

-Απόσπασμα-

(...)

Η ζέστη ήταν ανυπόφορη. Ξημερώματα κι ακόμα να την πάρει ο ύπνος. Έσβησε τα φώτα, άνοιξε το ραδιόφωνο και ξάπλωσε. Καθώς κοιτούσε το αραχνοΰφαντο λευκό νυχτικό της, σκεφτόταν πώς θα ήταν αν ήταν ακόμα μαζί. Τι θα γινόταν αν δεν είχαν χωρίσει, αν δεν την είχε αφήσει μόνη. Αναμνήσεις έρχονταν συνεχώς και έπαιρναν ζωή στο μικρό θεατράκι του μυαλού της. Ξαφνικά το ραδιόφωνο διατάραξε τη σκέψη της. Λες και το ήξερε, έβαλε το τραγούδι τους. Αυτό που έπαιζε τη μοναδική φορά που έκαναν έρωτα, πραγματικό έρωτα, μετά από ένα διάστημα τριών ημερών που εκείνος είχε φύγει εκτός πόλης, για να σκεφτεί.

Η αλήθεια είναι πως τότε τον βασάνιζαν πολλά πράγματα, αλλά πιο πολύ από όλα φαίνεται πως τον βασάνιζε η σχέση τους. Γυρίζοντας της είχε πει ότι μέσα σε αυτό το διάστημα συνειδητοποίησε πως, η ζωή του θα έμοιαζε άδεια μακριά της. Όσο κι αν προσπαθούσε να το αποφύγει, οι μνήμες μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έγιναν ξανά ζωντανές εικόνες στο μυαλό της... Και ακούγοντας το τραγούδι τους, κύλησε ένα δάκρυ στο μάγουλό της, καίγοντας το μαξιλάρι από το τόσο ζεστό συναίσθημα που ήταν φορτωμένο. Χαμογέλασε νοσταλγικά. Θυμήθηκε τότε, την ημέρα που χώρισαν οριστικά. Έφερε στο μυαλό της τη στιγμή που εκείνη έκλαιγε από πόνο, και εκείνον να της σιγοτραγουδά το τραγούδι τους, λες και ήθελε να το κάνει ακόμα πιο δύσκολο απ' ότι ήταν ήδη. "Ο σαδιστής!" ψιθύρισε με μια δόση ειρωνείας, καθώς τα λόγια της αυτά ξύπνησαν το επί ώρες βουβό δωμάτιο. Χαμογέλασε και πάλι. Ήξερε πως τον αγαπούσε ακόμα, μα με μια αγάπη διαφορετική...

Σηκώθηκε με αργά βήματα, βγήκε στο μπαλκόνι κι έκατσε στην ξύλινη καρέκλα. Άναψε τσιγάρο και κοίταξε τριγύρω την έρημη γειτονιά. "Τι ήσυχη καλοκαιρινή βραδιά", σκέφτηκε. Τράβηξε μια ρουφηξιά τόσο δυνατή, λες και ήθελε να ήταν εκείνος στη θέση του καπνού. Τον κατέβασε μέσα της, όσο πιο πολύ μπορούσε. Ένιωθε να γεμίζει από εκείνον... Κράτησε την ανάσα της εκεί, για λίγα δευτερόλεπτα, σαν να επιζητούσε κάπου βαθιά μέσα της την πολυπόθητη κάθαρση. Τη λήθη... Έμεινε εκεί, να κοιτά κάπως χαμένη τον αδειανό δρόμο. Τέντωσε το κορμί της πάνω από τα κάγκελα του μπαλκονιού, και φύσηξε με δύναμη...τον άφησε επιτέλους να φύγει από μέσα της για πάντα. "Αν...ποτέ δε θα το μάθω. Ούτε κι εσύ. Όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν..." .

Μισοτέλειωσε το υπόλοιπο τσιγάρο και κλείνοντας τη μπαλκονόπορτα κατευθύνθηκε ξανά στο υπνοδωμάτιό της, σιγοτραγουδώντας τη γνωστή μελωδία. Τη μελωδία που σημάδευσε και τους δυο. Έσβησε το ραδιόφωνο και ξάπλωσε με ένα χαμόγελο γαλήνης στο πρόσωπό της. Έκλεισε απαλά τα νοσταλγικά της μάτια, και πριν προλάβει να τελειώσει καλά καλά τη φράση "φτάνει να είσαι καλά..", άρχισε να βυθίζεται αργά στην αγκαλιά του Μορφέα...

Το ήξερε πως αυτό το τραγούδι θα θύμιζε για πάντα τον έναν στον άλλο. Εκείνο το βράδυ ένιωσε την ανάγκη να τον ονειρευτεί. Ήθελε όμως να είναι η τελευταία φορά που θα το κάνει. Αύριο θα ξημέρωνε μια καινούρια μέρα... Και για τους δυο.

(...)


~Λ~

Μες του μυαλού μου το μαύρο βυθό*

Πάντα στο κρεβάτι με πιάνει η όρεξη να αποτυπώσω τις σκέψεις μου στο χαρτί. Λίγο ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο, τη στιγμή που αρχίζουν και βαραίνουν τα μάτια. Τότε γίνεται κάτι σαν κατακλυσμός σκέψεων, που θέλω τόσο πολύ να τις βγάλω όλες, μια προς μία από μέσα μου, να τις σχεδιάσω με σύμβολα στο χαρτί, και ύστερα να το σκίσω, να το πετάξω, να μην υπάρχει πια. Να μην υπάρχουν ούτε οι σκέψεις. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Μέχρι να το πάρω απόφαση να σηκωθώ όμως -είναι και περασμένες πέντε το ξημέρωμα- οι μισές από αυτές έχουν εξαφανιστεί, έχουν κρυφτεί σε σκοτεινές γωνιές του νου, που όσο και να τις ψάχνω δεν μου κάνουν τη χάρη να εμφανιστούν. Δεν θέλουν να βγουν από εκεί, έχουν βρει το δικό τους καταφύγιο. Τους αρέσει αυτό το παιχνίδι. Οπότε λοιπόν κι εγώ σταματώ την προσπάθεια, σταματώ να σκέφτομαι. Ομολογώ πως το σημερινό είναι ένα διαφορετικό βράδυ από τα υπόλοιπα. Ή ξημέρωμα. Οπότε προσπαθώ να ηρεμήσω την ταραγμένη μου καρδιά και τον ανήσυχό μου νου...Και αφήνομαι...

Αφήνομαι σε πράγματα απλά, όπως την όμορφη μυρωδιά του κεριού που έχει αρχίσει και λιώνει πλάι μου. Ακολουθώ το φως του, μέχρι εκεί που φτάνει, παρατηρώ τον τρόπο που χαϊδεύει απαλά τα αντικείμενα τριγύρω και τους δίνει ζωή. Είναι περίεργο το πώς η καθημερινότητα μας έχει κάνει να παραβλέπουμε αυτά τα μικρά, ασήμαντα μεν πράγματα, αλλά και πολύ όμορφα ταυτόχρονα, με έναν απλοϊκό, δικό τους τρόπο. Ναι... Φυσικά και έχουν ζωή τα αντικείμενα. Κοιμούνται βαθιά όμως, περιμένοντας κάποιον να τους δώσει σημασία. Όλα έχουν ζωή. Σου μιλάνε. Πως θα μπορούσα να πω πως δεν έχει ζωή κάτι από όσα βλέπω τριγύρω μου; Δεν έχει ζωή η φωτογραφία μας, αυτή με την παρέα μας αποτυπωμένη επάνω; Μπορεί να μην έχει "ζωή" με την έννοια που γνωρίζει ο κοινός νους. Αλλά παίρνει ζωή, γιατί κρύβει μέσα της αναμνήσεις. Σου τις θυμίζει, και για λίγα δευτερόλεπτα επικοινωνείς με το Αντικείμενο αυτό, σαν λέτε για τα παλιά όπως κάνουν δυο φίλοι, αλλά με νοητές εικόνες και νοητούς διαλόγους.

Πώς θα μπορούσα να πω για το κομοδίνο που στέκει επάνω του η φωτογραφία αυτή, ότι δεν έχει ζωή; Στο ίδιο κομοδίνο κάποτε ακουμπούσε ο καλός μου ο παππούς τα γυαλιά του, λίγο πριν πάρει τον μεσημεριανό του ύπνο. Κάτι περασμένα καλοκαίρια που με φώναζε κι εγώ χωνόμουν στην αγκαλιά του και αποκοιμώμουν μαζί του με ένα μεγάλο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου. Ξέγνοιαστες εποχές, με πολυαγαπημένους ανθρώπους. Πόσο μου έχουν λείψει εκείνα τα καλοκαίρια... Κάθε φορά που τα αναπολώ, με πιάνει μελαγχολία...

Οτιδήποτε παρατηρήσω γύρω μου, ξεκινά μια περίεργη αλλά όμορφη, και διαφορετική επικοινωνία μαζί μου. Σαν να προσπαθεί να κερδίσει μια άνιση μάχη μεταξύ των καλών αναμνήσεων και των βαθιά κρυμμένων σκέψεων, που όσο και να θες να τις βρεις θα σου εμφανιστούν πάντοτε όποτε το διαλέξουν εκείνες, τις πιο ακατάλληλες για εσένα στιγμές. Σαν να προσπαθούν να σε τραβήξουν βαθιά μέσα τους, σαν να προσπαθούν να σε πνίξουν, να σου πουν πως για κάθε μια όμορφη στιγμή που αναπολείς, υπάρχει και κάτι άσχημο που πρέπει να θυμάσαι. Καταστρέφοντάς σου όσες εικόνες σε κάνουν να χαμογελάς...

Μαύρος βυθός ο νους. Κάνει θαύματα αλλά και σε καταστρέφει στη στιγμή. Καταφύγιο, λένε πολλοί, πως είναι η μνήμη. Ας μου επιτρέψουν να διαφωνήσω εν μέρει. Τι καλά που θα ήταν αν όλοι μας μπορούσαμε να κρατήσουμε όλη τη θετικότητα που παίρνουμε και να ζούσαμε μόνο με αυτήν ευτυχισμένα... Τι νόημα έχει κάθε τι αρνητικό; Ίσως να είναι ένας τρόπος για να μαθαίνει κανείς από διάφορες καταστάσεις, από τα δικά του λάθη. Και όταν μαθαίνει όμως, τι; Οι αρνητικές σκέψεις είναι εκεί, και σε περιμένουν. Περιμένουν τη στιγμή που θα σε δουν να αποδυναμώνεσαι έστω και λίγο, για να ξεκινήσουν όλες μαζί μια έφοδο από το μυαλό σου σαν χείμαρρος, καταλήγοντας στα μάτια σου. Πάντα έτσι κάνουν. Σαν να σου υπενθυμίζουν την ίδια κατάσταση και το ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Ακόμα κι αν έχεις μάθει από αυτό, εκείνες να επιμένουν να σε πληγώνουν. Κανένα φράγμα δεν μπόρεσε ποτέ να τις συγκρατήσει, ή έστω, να μειώσει λίγο την ορμή τους. Ίσως, επιφυλακτικά θα μπορούσα να πω, πως το μοναδικό φράγμα που θα μπορούσε να συγκρατήσει έστω και για λίγο τους δικούς μου χειμάρρους, να ήταν η συντροφιά.

Αυτή η μοναξιά, η εσωτερική μοναξιά, είναι που σε σκοτώνει... Κάθε μέρα και λίγο περισσότερο... Ίσως ο άνθρωπος που θα σε νιώσει με ένα βλέμμα και θα μπορέσει να σου προσφέρει απλόχερα τη βοήθειά του, να μη βρεθεί και ποτέ. Ίσως τελικά αυτή να είναι και η μοίρα σου. Ή μαζεύεις όσο κουράγιο σου έχει απομείνει και βρίσκεις τη δύναμη να πατήσεις στα πόδια σου, ή γίνεσαι θύμα της εσωτερικής μοναξιάς σου....

...Κοιτάζω έξω και χαράζει. Έγινε το αύριο πάλι χθές... **





~Λ~


* http://www.youtube.com/watch?v=HC1Oa-OuWd8&feature=related

** http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=1817

" ... Πάντοτε θυμάμαι αυτά που μου λένε οι άλλοι. Τα κρατώ μέσα μου, γιατί για εμένα οι άλλοι είναι πολύτιμοι. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εκείνους, τους καλούς αλλά και τους κακούς, νομίζω θα έμοιαζε άδεια. Θυμάμαι που μου έλεγαν πόσα δίνω, πώς τους γεμίζω, και αυτό ήταν κάτι που με χαροποιούσε ιδιαίτερα. Γιατί αγαπώ να αφιερώνομαι. Δίνει νόημα στην ύπαρξή μου, δίνει σκοπό στη ζωή μου. Νιώθω άνθρωπος χρήσιμος, άνθρωπος χαρούμενος,...νιώθω Άνθρωπος. Γιατί, ό,τι κάνω για εκείνους πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς μου. Είναι αληθινό.

Θυμάμαι ακόμα, που κάποτε κάποιος μου είπε πως, αυτού του είδους οι άνθρωποι τείνουν να μελαγχολούν ευκολότερα από άλλους. Συνήθως, δε θέλουν ούτε να το δείχνουν αλλά ούτε να μιλούν γι' αυτό. Ναι, και αυτό το θυμάμαι. Όμως νιώθουν κενοί. Είναι λέει σαν την κανάτα με το νερό: όσο γεμίζεις από αυτή την κανάτα τα ποτήρια, η κανάτα θα αδειάζει. Ή που θα πρέπει να γεμίσει κάπως, από κάπου αλλού, ή που θα παραμείνει άδεια και άχρηστη. Αχρησιμοποίητη, χωρίς να έχει νόημα η ύπαρξή της. Αυτή είναι η δουλειά της κανάτας, γι' αυτό και φτιάχτηκε άλλωστε.

...Και πάνω που ετοιμαζόμουν να γράψω μια δεύτερη παρομοίωση, για την κανάτα αυτή τη φορά, για το πως αυτή θα μπορούσε να μοιάζει με μια χαμογελαστή νοικοκυρά που αγαπά να σερβίρει το φαγητό τα μεσημέρια στην οικογένειά της, ένιωσα ένα σφίξιμο. Ξέρεις κάτι, έχει καταντήσει κουραστικό αυτό που κάνεις... πάλι υπεκφεύγεις με τρόπο που οι συγγραφείς και οι ποιητές θα αναγνώριζαν πολύ καλά, χάνεσαι στις φανταστικές σου σκέψεις. Σκέψεις που νόημα δε βγάζουν, έχουν μπλεχτεί η μια με την άλλη. Τις περιπλέκεις σκόπιμα και τις χρησιμοποιείς για να αποφύγεις το πρόβλημα, για να δεις ένα όμορφο αποτέλεσμα μέσα από τον γραπτό σου λόγο και να ανακουφιστείς. Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που ήσουν ειλικρινής με τον εαυτό σου; Αυτό το θυμάσαι, χαρούμενε άνθρωπε; Θυμάσαι, δοτικέ άνθρωπε, πότε έκανες κάτι για εσένα; Δεν νομίζω...

Απογοητεύσου ελεύθερα...πάει όντως καιρός, πολύ καλά το μάντεψες. Μπορεί να χαίρεσαι με τη χαρά των άλλων, αλλά τι γίνεται με εσένα; Όλο λες, λες, λες, και τίποτα δεν κάνεις. Δεν τα βροντοφωνάζεις, αυτό είναι το θέμα. Μέχρι και το φόντο που έχεις στον υπολογιστή σου, αυτό το γκριζωπό χειμωνιάτικο τοπίο με την παγωμένη λίμνη, σου μιλάει. Λέει μάλιστα λόγια δικά σου, που όμως εσύ αγνοείς. Τότε που βρήκες το τοπίο και το έβαλες φόντο, είχες γράψει με κεφαλαία γράμματα στην άκρη της λίμνης ΄REMEMBER WHO YOU ARE!΄. Αλλά κι αυτά, παρ' όλο που είναι κεφαλαία, είναι διακριτικά, μικροσκοπικά γραμμένα. Για να μην σου φωνάξουν δυνατά και ξυπνήσεις!

Εγώ, το έλεγα πάντα. Ήξερα από την αρχή που σε γνώρισα πως ήσουν έτσι, χαρούμενε άνθρωπε. Δοτικέ άνθρωπε. Ας γελάσω.. Απορώ μέχρι και τώρα, πώς λες ότι τα καταφέρνεις με τους άλλους αφού δε μπορείς να τα καταφέρεις με τον ίδιο σου τον εαυτό! Άραγε ξέρεις ποιος είναι πραγματικά ο ίδιος σου ο εαυτός; Μήπως γελιέσαι με αυτό που θα ήθελες να είσαι και ξεγελάς και τους άλλους; Ναι, καλά κάνω και σου δημιουργώ κι άλλα ερωτήματα. Σου αξίζουν. Είδες πως σου φέρονται πολύ κοντινά σου πρόσωπα, σε εμένα θα κολλήσεις; Σιγά. Ούτως ή άλλως, μου είπες χθες πως δεν έχεις άλλα δάκρυα, τα εξάντλησες όλα το βράδυ που στριφογύριζες στο κρεβάτι ταλαιπωρώντας το κεφαλάκι σου με χαζομάρες. Ίσως με τα σκληρά μου λόγια πάρουν ζωή τα δάκρυά σου. Η ζωή σου έχει νόημα λες, μόνο όταν έχει άρωμα αγάπης. Όχι απαραίτητα έρωτα, αλλά αγάπης. Σου μοιάζει η ζωή σου να έχει άρωμα αγάπης; Ξανασκέψου το. Τις τελευταίες μέρες το μόνο που κάνεις είναι να σέρνεσαι σαν έρμαιο των μαύρων σου σκέψεων, προσπαθώντας να ξεγελάσεις τον εαυτό σου πως δήθεν είσαι καλά. ΔΗΘΕΝ. Στο φωνάζω, με ακούς...;

Δεν είσαι καλά. Και αν συνεχίσεις έτσι θα παραμείνεις για πάντα μια άδεια κανάτα χωρίς σκοπό και λόγο ύπαρξης. Το πολύ πολύ να πιάσεις και αράχνες, ή στη χειρότερη να ραγίσεις και να σπάσεις. Αυτός είναι ο σκοπός σου;... Συγγνώμη για τον ειρωνικό τόνο, ομολογώ πως τόση επιθετικότητα δεν ήταν απαραίτητη. Είσαι πράγματι ένας χρήσιμος Άνθρωπος. Μπορείς να γίνεις και χαρούμενος, όταν το αποφασίσεις πραγματικά. Έχεις χτίσει έναν θεόρατο τοίχο, από τη μια στέκεσαι εσύ, και από την άλλη τα συναισθήματά σου. Πώς είναι δυνατόν να μη μπορείς να κλάψεις με όσα σου συμβαίνουν ενώ το έχεις τόσο μεγάλη ανάγκη; Μου φαίνεται αδύνατο, όμως σε πιστεύω πως ισχύει. Και ξέρω πόσο πολύ σε πονάει.

Καμιά φορά ξέρεις τι σκέφτομαι; Πως είναι δική μου δουλειά να δίνω μόνο, και όχι να ζητώ. Ούτε βοήθεια, ούτε τίποτα. Και τελικά βλέπω πως είμαι δεμένη, αλλά αντί να προσπαθήσω να ελευθερωθώ, προσπαθώ τελικά να προσαρμοστώ, σαν χαμαιλέοντας, και να δείχνω εντάξει με την όλη κατάσταση. Θα μου πεις εσύ, εγωισμός...θα σου πω εγώ, όχι. Απλώς, αναζητώ διακριτικά το κατάλληλο άτομο που θα του πω 'λύσε με', και δεν θα αρχίσει να μελετά έναν έναν τους κόμπους των σχοινιών, με αποτέλεσμα να κουραστεί και να φύγει. Αυτό έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Και εκτεθειμένη δηλαδή και δεμενη... Μείναμε λίγοι φαίνεται με αντοχές και υπομονή.

Στα πλαίσια της άμυνας-χιούμορ μου, καμία φορά αυτοσαρκάζομαι. Εκεί φαίνεται πραγματικά η ανάγκη μου για βοήθεια. Είναι τόσα πολλά που κανείς δε ξέρει...και είναι κρίμα. Κρίμα για συγκεκριμένους ανθρώπους κυρίως, που θα ήθελα να είχα πιο κοντά μου. Είναι τόσα πολλά που θέλω να κάνω πριν έρθει το βράδυ, πριν με πνίξει το σκοτάδι, πριν αρχίσω να αγωνιώ και να καρδιοχτυπώ ανήσυχα για άγνωστους λόγους... Πριν μείνω πάλι μόνη. Δεν τα κάνω όμως για δικούς μου φόβους και είμαι σίγουρη πως θα το μετανιώσω κάποτε. Όμως συνεχίζω να μην τα κάνω... Λες και έχω κλείσει τα αφτιά μου, λες και σφυρίζω αδιάφορα, νιώθοντας ευτυχία για όσα δε βλέπω. Για όσα ξέρω και δεν μπορώ -ή και δεν θέλω- να ασχοληθώ, επειδή πονάνε. Για όσα μου ξυπνάνε συναισθήματα ανεπιθύμητα, εγώ μόνο χαρά θέλω να νιώθω, αγάπη, και τίποτε άλλο! Για όσα, υπάρχουν, μα με το που παίρνω δειλά την απόφαση να τα αντιμετωπίσω, στέλνω συνωμοτικά μια άλλη ΄Εγώ΄, να διπλοκλειδώσει καλά το ντουλαπάκι του μυαλού μου, και να χαθεί ξανά στο βυθό, κρατώντας πάνω της σφιχτά το κλειδί... "

~L~

Ο Κύκλος Των Συναισθημάτων

Δεν νομίζω πως χωράει αμφιβολία, ότι τα συναισθήματα είναι το παν στη ζωή μας. Και αυτό, έρχεται η στιγμή που ο καθένας από εμάς το αντιλαμβάνεται, όταν διαταράσσεται η ισορροπία ενός θετικού συναισθήματος, παραχωρώντας τη θέση του σε κάποιο αρνητικό. Φόβος, θλίψη, μοναξιά... Σε κυριεύουν και σε καταλαμβάνουν ολόκληρο, γεμίζουν το είναι σου με μια γλυκόπικρη μελαγχολία -ναι,νομίζω αυτός είναι ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός, ψάχνοντας απελπισμένα δρόμους διαφυγής. Όμως όλοι οι δρόμοι είναι κλειστοί. Δεν μπορείς να αντιδράσεις, γιατί δεν πρέπει. Γιατί τα στάνταρ της ζωής σου στο επιβάλλουν. Θέλεις να βγεις εκτός εαυτού, να βρίσεις, να φωνάξεις...όμως όχι. Προτιμάς απλά να αφήσεις αυτό που σε πνίγει να διογκωθεί μέσα σου, ώσπου να ξεχειλίσει και να γίνει δάκρυα. Δάκρυα βουβά, δάκρυα που σε καίνε, δάκρυα κάθαρσης. Κάθαρσης;...εδώ που τα λέμε κι αυτό είναι σχετικό. Ανακούφισης, ίσως ταιριάζει καλύτερα. Εξαρτάται από αυτό που σε πνίγει, αν είναι μεγάλο ή μικρό. Εξαρτάται και από το ψυχικό σου σθένος, αν είναι ισχυρό ή όχι τόσο ισχυρό. Εξαρτάται από τις εμπειρίες που έχεις ζήσει και την ωριμότητα που έχεις αποκτήσει μέσα από αυτές. Εξαρτάται από τους γύρω σου. Εξαρτάται από πολλά. Ευτυχώς ή δυστυχώς ποτέ δεν μπορείς να είσαι απόλυτος στο "τι φταίει". Ποτέ δεν παίζει ρόλο ένα πράγμα από μόνο του. Είναι μια αλυσίδα, που όλα συνδέονται μεταξύ τους. Όταν ο νους και τα μάτια είναι θολά, δεν είσαι σε θέση να σκεφτείς τι φταίει. Απλά γράφεις... Σκέψεις διάχυτες, που δεν μπορείς (και ίσως δεν θέλεις αυτή τη στιγμή) ούτε εσύ να διαχειριστείς. Σκέψεις που ίσως δεν είναι σε θέση να καταλάβει ο καθένας. Γιατί έχουν να κάνουν μόνο με 'σένα. Ναι, τελικά με μια δεύτερη ματιά ίσως αυτός να είναι είναι ένας πολύ καλός τρόπος διαφυγής. Διαφεύγεις από το φόβο, τη θλίψη, τη μοναξιά. Και όχι πως είσαι μόνος σου στη ζωή, όλα αυτά έχουν να κάνουν με το μέσα σου. Φόβος για πράγματα που πιστεύεις πως δεν θα μπορέσεις να πετύχεις ποτέ...θλίψη για όσα συμβαίνουν, στα οποία δεν έχεις προσωρινά τη δύναμη να αντιδράσεις... και μοναξιά...ίσως το ισχυρότερο απ' όλα... Μοναξιά γιατί, παρ' όλο που έχεις γύρω σου κόσμο ο οποίος ναι μεν νοιάζεται για 'σένα, νοιάζεται θεωρείς απρόσωπα...μάλλον γιατί ο καθένας σε προσεγγίζει επιφανειακά για να δείξει πως ενδιαφέρεται, ή με τον δικό του τρόπο που δεν σου ταιριάζει και δεν σε βοηθά. Κανείς όμως δεν είναι ικανός να σε προσεγγίσει και να νοιαστεί ουσιαστικά, με τον μοναδικό τρόπο που θα μπορούσε να σε αγγίξει. Κάποιοι προσπαθούν πεισματικά, αλλά τις περισσότερες φορές τα αποτελέσματα είναι αντίθετα του επιθυμητού. Προσπαθώντας να αποδείξουν πως αυτό που σου λένε, αυτό είναι και "το σωστό" (τη μισώ αυτή την έκφραση!), σε χάνουν.

Τελικά δεν έχω καταλάβει ακόμα τι θα βοηθούσε στην σταθεροποίηση αυτού του φαύλου κύκλου εναλλαγής της διάθεσης. Από τη μία θέλεις σίγουρα να έχεις γύρω σου κάποιον με τον οποίο να μπορείς να συζητάς οτιδήποτε σε απασχολεί, να έχεις κάποιον να σε νιώθει ουσιαστικά και όχι απρόσωπα. Δύσκολο να καταφέρεις όμως να βρείς το κατάλληλο άτομο...μα όχι ακατόρθωτο! Λένε πως αν μοιράζεσαι τον πόνο σου, γίνεται πόνος μισός. Μήπως όμως τελικά πρέπει να τον μοιράζεσαι με τον ίδιο σου τον εαυτό; Μπορεί να ακούγεται λίγο αστείο αλλά μάλλον δεν είναι. Γιατί όλα έχουν να κάνουν με τη συνειδητοποίηση. Μήπως, από την άλλη, καμία φορά εμείς οι άνθρωποι εσκεμμένα βυθιζόμαστε σε αυτή τη γλυκόπικρη μελαγχολία, αποζητώντας την, για να αποφορτιστούμε, να εξαντληθούμε, και να επιστρέψουμε ακόμα πιο θετικοί απ' ότι ήμασταν πριν; Μήπως αυτός ο "φαύλος κύκλος" είναι απαραίτητος που και που; Και πάλι έχει να κάνει με τον άνθρωπο και τα βιώματά του! Ποτέ δεν θα υπάρξει μια απόλυτη απάντηση για όλα, και αυτό μπορώ να το πω με σιγουριά. Πάντα κάπου εκεί στο πλήθος, θα υπάρξει μια εξαίρεση... Εξαίρεση η οποία θα αντιμετωπίζει ένα πέσιμο διαφορετικά από ότι οι υπόλοιποι, και θα βρίσκει πάντα έναν καινούριο, δικό του τρόπο να σηκώνεται ξανά και να συνεχίζει την πορεία του. Εκεί είναι και όλη η μαγεία, στη στιγμή που σηκώνεσαι και δεν αφήνεις σαν Σειρήνα αυτή τη μελαγχολία να σε κρατήσει για πάντα στο νησί της... Στον γλυκόπικρο μαύρο βυθό της.



~L~

Ποίημα Χωρίς Όνομα...

Ανοίγει τα μάτια διστακτικά και ζει σε ξένο τόπο.
Μακριά από 'κείνους που αγαπά
και που τον θέλουνε εδώ,
κοντά τους να τον έχουνε.
Τι εγωιστές, θα πεί κανείς, μ΄αυτό τους φτάνει μόνο.
Αυτό θα΄ταν μοναχά ικανό,
να διώξει μακριά τον πόνο.


Φτάνει η ώρα που η θύμισή του
πρέπει να ταξιδέψει
στα χρόνια της ζωής του, τα παλιά, τα περασμένα
σε αναμνήσεις σκονισμένες
σε αγάπες και σε φίλους
που δεν εξέχασε ποτέ.
Όμως, γιατί τους καταράστηκες
-ακούς, κι εμένανε μαζί μ'αυτούς-
να ζούνε με το πένθος;
Μοίρα τους βαριά.
Έφυγες, πήγες μακριά
μα αλησμόνητα όλ' αυτά
που κάποτε ζήσαμε μαζί.
Της λήθης το νερό δεν θα το πιείς,
ούτε εσύ, ούτε κανείς.


Κι όλοι οι φίλοι οι αγαπημένοι
οι συγγενείς και οι γνωστοί,
δεν θα ξεχάσουνε ποτέ τους
εκείνον τον ιδιότροπο αλλά και λατρεμένο
τον άνθρωπο που πέρασαν μαζί του τα καλά
μα και τα άσχημα -που να,
κανείς δε τα προσέχει πια,
εκείνον που θα έχουνε κοντά τους με τη σκέψη
εκείνον που ούτε ο θάνατος τον παίρνει πια μακριά.


~L~

Εις την Εκθειασμένη Ιδέα της Εσωτερικής Ανυπαρξίας.

Ξημερώνει. Χάνεται ο κόσμος
oχι ο κόσμος γύρω σου, εδώ δε μετρούν οι άνθρωποι
o κόσμος μέσα σου.
Η ψυχή τυραννιέται, βράδια τώρα
αποζητώντας την ηρεμία.
Αιμορραγεί.
Ο πόνος αγάπη, η απόρριψη χάδι
και κλείνεσαι.
Φωνή δίχως φωνή.

Κάπως έτσι βασανίζομαι, οι λέξεις δεν αρκούν
μιλούν οι αισθήσεις, μιλούν οι εικόνες
οι λέξεις δε φτάνουν
μείναν λειψές, όπως και ο νους.
Κάπως έτσι βασανίζομαι.
Κάπως έτσι η ίδια μου η θάλασσα
χτυπά τα βράχια της ψυχής μου.
Θάλασσα φουρτουνιασμένη,
που ναυτικός στο πέρασμά του καταράστηκε.
Αυτή φταίει.
Τον έκλεψε από τους δικούς του αγαπημένους.
Κατάρα στη θάλασσα, κατάρα στο μυστήριό της
σε όλα εκείνα που κρατάει κρυμμένα.
Κατάρα στα κύματά της, που όσο ο καιρός περνά
φθείρουν τα βράχια της ψυχής
τα θρυμματίζουν, σκόνη.
Βράχια που τηνε κυκλώνουν,
η θέληση, η δύναμη.
Κάπου όμως, σκέφτεσαι,
Φταίνε κι αυτοί οι Άλλοι.

Αμάρτησε η ψυχή.
Έτσι είπε η σκέψη και την διέταξε
να βυθιστεί στη μελαγχολία.
Θλίψη.
Κομματιάζει και τον πιο τολμηρό.
Άβυσσος.
Χάνεται η ψυχή, δεν αρκεί η τόλμη.
Δεν αρκεί η πράξη όταν η σκέψη φαρμακώνεται.
Δεν φταίει η πράξη.
Τίποτα.
Σκέψη που τυλίγει εσένα, τυλίγει εμένα
και μας τραβάει στο βυθό.
Βυθό δίχως τέλος.

Έρως ο θάνατος.
Πάθος αλγεινό
Ίαση, γαλήνη αιώνια.

Για δες
Ηρεμεί η θάλασσα...είναι που φεύγει η ψυχή
Ταξιδεύει γαληνεμένη πια
γι' άλλες θάλασσες ελεύθερες
δίχως βράχια τριγύρω
Δίχως ναυτικούς, δίχως κύματα.
Δίχως ζωή.
Τίποτα δεν την ταράσσει πια, τίποτα δε την πονά.
Χάθηκε ο κόσμος
Όχι ο κόσμος γύρω σου, εδώ δεν μετρούν οι άνθρωποι.
Χάθηκε το μέσα, αυτό που έχει νόημα.
Αυτό που έχει αξία.
Χάθηκες εσύ.


~L~

Sarah Kane - Crave (Λαχταρώ)

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…
Και να σου κάνω τα ψώνια σου,
και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου,
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό,
και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου,
και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,
και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες,
και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,
και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου,
και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου,
και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου,
τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω,
ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και να ’μαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και να ’μαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και το’ να σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου,
και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες,
και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς
και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος,
τον άγγελο του δέντρου,
το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα,
και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδεια χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο,
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω,
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων,
τον τα πάντα πληρούντα,
τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
έρωτά μου για Σένα.


Για'Σενα...!!!
16 . 08 . 10
Σ.Λ.




...............








~L~

Συναισθήματα...

Πόση θλίψη να χωράει σε δυο ειλικρινή μάτια; Λένε πως στο βλέμμα πάντα βλέπεις την αλήθεια. Όμως υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν να κρύβουν καλά μέσα τους τον πόνο... Σε ξεγελούν. Ξεγελούν ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό! Μεγάλη τέχνη αλλά και κατάρα συνάμα, το να θάβεις μέσα σου συναισθήματα περιμένοντας να νεκρώσουν. Δεν νεκρώνουν ποτέ! Μαραίνονται, αλλά πάντα υπάρχουν εκεί να σου θυμίζουν ότι κάποτε τα έκρυψες πριν καλά καλά τα νιώσεις. Φοβήθηκες να τα νιώσεις. Για να μην δεις τον εαυτό σου να λυγίζει. Για να μη σε δουν οι άλλοι να λυγίζεις. Γιατί είσαι από εκείνους τους ανθρώπους που, σου φαίνεται αδιανόητο να διατυμπανίζεις αυτά που σε απασχολούν, μόνο και μόνο για να "ζήσουν" τη θλίψη σου και οι άλλοι για σένα. Ποτέ σου δεν κατάλαβες αυτούς τους ανθρώπους... Τους Βλέπεις συνεχώς που αυτοαποκαλούνται αδύναμοι ζητώντας λύση στα προβλήματά τους από τρίτους, μάλλον προσοχή θα το έλεγες εσύ κι όχι λύση, ενώ εκείνοι δεν κάνουν τίποτα για να βοηθηθούν. Σου θυμίζουν ένα σκύλο που συνεχώς κανει κύκλους γύρω απ'τον εαυτό του προσπαθώντας μάταια να φτάσει την ουρά του... Μα κάνει κύκλους και κατευθύνεται προς έναν στόχο αδύνατο να επιτευχθεί! Πως γίνεται; Πως μπορούν; Αφού εσύ μπορείς καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες να σταθείς μόνος σου στα πόδια σου, εκείνοι γιατί ισχυρίζονται πως δεν μπορούν, αποσκοπώντας κατά τη γνώμη σου στην πιο "εύκολη λύση";

Στην τελική, αρχίζεις κι αναρωτιέσαι...Μήπως κάνεις εσύ κάτι λάθος; Μήπως κάτι δεν πάει καλά; Γιατί να επιλέγεις να "θάβεις" ό,τι σε απασχολεί μόνο και μόνο για να μη φανείς αδύναμος; Μήπως για να πείσεις μέχρι και τον ίδιο σου τον εαυτό πως όλα πάνε, ή θα πάνε καλα;... Πολλά "μήπως", πολλά "γιατί"... "Αν"... Αν προτιμούσες να ζήσεις και να νιώσεις όλα όσα αισθάνεσαι, όπως τους αξίζουν; Γιατί, τα συναισθήματά σου είναι εσύ! Αξίσουν τόσα πολλά! Αυτά σε κάνουν όλα όσα είσαι. Είσαι όμοιος με τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι και με τον τρόπο που επιλέγεις να ζήσεις τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω σου. Τα συναισθήματα είναι χιλιάδες μικρά θαύματα που συμβαίνουν γύρω μας συνεχώς, και συμβαίνουν στον καθένα διαφορετικά απο τους υπόλοιπους! Από την έκπληξη που θα νιώσεις όταν σου προσφέρουν ένα δώρο ή με τη γέννηση ενός μωρού, μέχρι τον πόνο που θα βιώσεις με έναν χωρισμό ή με το θάνατο κάποιου αγαπημένου σου προσώπου. Είσαι ένας μοναδικός άνθρωπος, μία ξεχωριστή οντότητα. Όλα όσα αντιλαμβάνεσαι, ο τρόπος με τον οποίο τα αντιλαμβάνεσαι, καθημερινά σε "χτίζουν"...Μην επιλέγεις λοιπόν να ζεις με πάθος μόνο τα καλά! Γιατί είσαι ασυζητητί άνθρωπος παθιασμένος με τη ζωή! Μην προσπαθείς να καλύπτεις όλα όσα σε πονούν... Ζήσε! Χωρίς να φτάνεις στο άλλο άκρο, της μεμψημοιρίας και της λεγόμενης "κλάψας". Αφου θεωρείς πως, όταν ανοίγεσαι και ξεσπάς με κάτι αρνητικό που σου έχει συμβεί, μοιάζεις αδύναμος στα μάτια των άλλων, δεν είναι ανάγκη αν δεν το θες να φανερώσεις τα συναισθήματά σου μπροστά τους. Αρκεί να τα ζήσεις εσύ. Για 'σένα. Για να μπορέσεις στο μέλλον να τα αφήσεις πίσω, και γυρίζοντας κάποτε νοερά σ'αυτά να νιώθεις μια γλυκιά μελαγχολία. Και όχι φόβο και αδυναμία στο να έρθεις αντιμέτωπος μαζί τους!

Γιατί η ζωή καμιά φορά πληγώνει μέχρι και τους πιο δυνατούς. Για να μπορέσεις όμως να συνεχίσεις ανοδικά την πορεία σου σε αυτή, έχοντας την πιο θετική στάση που θα μπορούσες να φανταστείς πως θα είχες ποτέ, πρέπει να ζείς την κάθε σου στιγμή. Είτε καλή, είτε κακή... Όχι με υπερβολή, αλλά με πάθος! Κάθε τί που νιώθεις, είναι ευλογία. Θετικό συναίσθημα ή όχι, είναι κομμάτι του εαυτού σου, του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο γύρω σου! Μην το αφήνεις στην άκρη. Γιατί όλα αυτά στο τέλος συνθέτουν μια μεγάλη και μακριά αλυσίδα. Δεν θέλεις να έρθει η στιγμή που θα ψάχνεις να βρείς τα "χαμένα κομμάτια" της. Η αλυσίδα της ζωής πρέπει να είναι μια, ενιαία, χωρίς κενά! Βρες τα λάθη σου, απολογήσου στον εαυτό σου και σε όσους κρίνεις απαραίτητο για τα σφάλματα του παρελθόντος, ξεπέρασε τις τύψεις που ίσως κουβαλάς ακόμα μέσα σου για κάποια πράγματα, ξεπέρασε όλους σου τους φόβους... Η αλυσίδα αυτή είναι ο δικός σου κόσμος... Μην τον αφήσεις να διαλυθεί σε μικρότερα κομμάτια... Μην αφήνεις κενά στη ζωή σου, μην παραλείπεις να αισθανθείς μέχρι και πιο μικρά ή και τα πιο άσχημα! Μην τα κρύβεις με την ελπίδα πως μια μερα ως δια μαγείας θα ανοίξεις το ντουλαπάκι της ψυχής σου και θα έχουν εξαφανιστεί... Μην φοβάσαι να νιώσεις! Νιώσε όχι μόνο τα καλά, αλλά και τα κακά! Όλα αυτά, είσαι εσύ... Ζήσε τα, στο κάθε λεπτό, στην κάθε στιγμή. Μην τα προσπερνάς! Τίποτα μην προσπερνάς! Μέσα απ'αυτά θα μάθεις πολλά. Όλα κάποιο λόγο έχουν που συμβαίνουν, όλα για κάποιο λόγο γίνονται, όλα κάποιο μάθημα έχουν να σε διδάξουν. Αρκεί να είσαι προσεκτικός και να μην αφήνεις τίποτα να πηγαίνει χαμένο!

Όλα τα θαύματα του κόσμου είναι συγκεντρωμένα μέσα σου και περιγράφονται με μια μόνο λέξη: "συναισθήματα"...



~L~